بیش از نیم قرن از تاریخ تولید اولین خودروی سواری در ایران میگذرد. شرکت ایران ناسیونال که فعالیتش را با ساخت اتاقهای اتوبوس در سال ١٣٤١ آغاز کرده بود از سال ١٣٤٦ بود که وارد صنعت خودروسازی در ایران شد و اینگونه بود که پیکان بهعنوان اولین خودروی سواری ایران در سال ١٣٤٦ در شرکت کارخانجات صنعتی ایران ناسیونال وارد بازار شد.
آن روزها تعداد خودروسازان جهان به تعداد انگشتان دست محدود بود. در آسیا غیر از ژاپن کشورهای دیگر حرف چندانی برای گفتن در این صنعت نداشتند. صنعت خودروسازی کره جنوبی هم که زمان کوتاهی از شروع فعالیت آن سپری میشد، تقریبا همزمان با ایران ساخت خودرو را آغاز کرده بود. با وجود اینکه در ابتدا سطح کیفی و کمی صنعت خودروسازی ایران و کره همسان یکدیگر به پیش میرفت، اما در ادامه خودروسازی ایران از کره عقب افتاد بهطوری که هماکنون فاصله بسیاری میان صنایع خودروسازی این دو کشور وجود دارد. درحالی این روزها کره به عنوان یکی از قطبهای تولید خودرو در جهان به شمار میآید که صنعت خودروسازی در ایران تنها در کسوت یک مونتاژ کار درحال درجا زدن است.
همزمان با سیر صعودی قیمت خودرو در ایران هر بار خودروسازان، وعده ارتقای کیفیت را میدهند. وعدهای که براساس گزارشهای سازمان بازرسی کیفیت خودرو تاکنون محقق نشده است.
از دید عموم، سطح کیفی پایین خودروها،دو مقصر بیشتر ندارد؛ خودروسازان و قطعهسازان؛ حال آنکه هیچکدامشان زیر بار این موضوع نمیروند. خودروسازها و قطعه سازان نه تنها به بالا بردن کیفیت خودروهای داخلی توجه نمی کنند بلکه فقط به فکر راه های کسب درآمد خودشان یعنی افزایش قیمت ها هستند.
آمار کشته شدن تصادفات ایران بیشتر از هر کشور دیگری است که بخشی از این اتفاقات ناگوار به ایمنی و کیفیت بسیار پایین خودروهای داخلی باز می گردد.
