لطفا برو،دیگو کاستا

فوتبال رقص باد لذت بخش،نسیمی دلنشین در میان گرمای زندگی میلیارد ها انسان است،انسانی که صبح تا سیاهی شب،سیاهی رخ زندگی ناامیدش کرده است و تنها امیدش نقطه ی ریز پر راز ورزش و هیجان پاک است،ورزش رویکرد انسان برای همه ی خواص اوست،هیجانش درگیر و دار ورزش پرواز میکند و به تبع پاکی این پرواز، زشتی و پلیدی روز به روز از زندگی انسان سقوط میکند،حال به فکر فرو روید که اگر این نکته ی و نقطه ی کور را از انسان بگیریم،انسان و احسان تبدیل به افراط و حیوان محض تبدیل خواهند شد،کمی جزیی تر به فوتبال دیده گانمان را خیره کنیم،فوتبال مخاطبینی میلیاردی به چه معنیست؟یعنی اعتماد، یعنی پاکی،لذتی فرا تر از لذت های پنهانی،اما این لذت کوچه های خلوت و منازل خالی رکنش نیست،لذتی پاک که در اختیار عموم مردم است و فاصله و سطح و سن انسانی نمیشناسد،من و برادرم و خواهرم لحظه شماری میکنیم تا با شخص فوتبال عشق بازی کنیم و به سبب آن به انسانیت خود ارج نهیم پس لطفا برو مرد غیر انسانی،برو و چرک این منزل لذت ما نباش،خدمت به فوتبال و مخاطبانش لیاقت میخواهد،لطفا نام فوتبال را کثیف نکن،بابت لحنم مرا ببخش اما حقیقت تلخ است که تو سزاوار این لحنی ای چرک فوتبال،دیگو کاستا