به ندرت گل می زند، پاس گل نمی دهد، چهره جذابی هم ندارد، خوش اندام هم نيست، اما زمانی که در اوج باشد در کار خود بهترين است. بازی های او در بين عامه مردم چندان به چشم نمی آيد اما هر مربی بزرگی آرزوی در اختيار داشتن بازيکنی همچون او را دارد. توصيف نوع بازی اش و بيان کاری که در زمين انجام می دهد چندان آسان نيست اما می دانی که تيم بدون او چيزی کم دارد. با توپ ربايی های هنرمندانه و قطع توپ های بی نقصش هم دروازه خودی را از يک تهديد جدی حفظ ميکند و هم آغاز گر حمله ای ديگر به سوی دروازه حريف ميشود. با حفظ توپ ها و چرخش های گاهی اوقات دلهره آورش، چند بازيکن را به يکباره از جریان بازی خارج ميکند و فضا و زمان بيشتری برای هم تيمی هايش فراهم می کند. قدرت بازی خوانی کم نظيرش باعث می شود به خوبی فضاهای خالی را پوشش دهد و عرصه را برای حريف تنگ تر کند. با رفتن ژاوی و بالا رفتن سن اینیستا نقش او حتی مهمتر و پر رنگ تر از قبل شده است و حضورش در میانه میدان برای بارسا حیاتی است و هنگامی که در زمین نیست کاملا خلاء اش حس می شود. او نقشی کليدی در موفقيت های چند سال اخير بارسا ايفا کرده است اما هيچ گاه آنگونه که شايسته اش بوده است مورد تمجيد قرار نگرفته است. به یاد سرخیو بوسکتس مرد در سایه بارسا...