طرفداری - مارچلو لیپی که دو دوره موفق در یوونتوس سپری کرد و همراه با تیم ملی ایتالیا قهرمان جام جهانی 2006 شد، پس از بازی اولش در فصل 01-2000 در اینتر، از سمتش برکنار شد. لیپی در مصاحبه با Corriere dello Sport گفت:
شما نمی توانید در همه زمان ها پیروز شوید. فراز و نشیب هایی در کارنامه هر کسی وجود دارد. من به دفعات در نقاط بالا قرار گرفتم و در اینتر در نقطه پایین قرار گرفتم. مانند بسیاری افراد دیگر برای من نیز این مسئله وجود داشت. دلایل این مسئله مهم نیستند. اینتر یک تیم بزرگ بود، یک باشگاه بزرگ بود. تلاش هایم به نتیجه ختم نشد، این همه چیز بود. ما در لیگ چهارم شدیم. در مسابقه پلی آف برای رسیدن به لیگ قهرمانان اروپا مغلوب پارما شدیم و در فینال کوپا ایتالیا مغلوب لاتزیو شدیم. بنابراین این مسئله را یک شکست قلمداد نمی کنم.
زمانی که فصل دوم آغاز شد، بعد از بازی در رجو کالابریا (شکست در مقابل رجینا)، بلافاصله دوران مربیگری ام در اینتر قطع شد. در چنین شرایطی معمولا دوستی های بزرگی ایجاد می شود. اگر تنها یک نام بخواهم بگویم، کریستین ویری را خواهم گفت. یک شب برای صرف شام به رستوران رفته بودم و دست بزرگی بر روی شانه هایم احساس کردم. اون دست بوبو بود و گفت "بیا، اینجا بنشین." ما مدتی طولانی صحبت کردیم و اعتماد متقابل به یکدیگر هرگز از بین نرفت. موردی که به بزرگترین تاسف من در اینتر تبدیل شد این مسئله بود که ویری و رونالدو مهاجمان تیمم بودند. هر دو در آن زمان 26 ساله بودند. من می خواستم فریاد بکشم. با آسیب دیدگی های مختلفی که گریبانگیر آن ها شد، تنها سه بار در کنار یکدیگر بازی کردند. پای مهاجم برزیلی در دیدار مقابل لاتزیو در رم شکست.
لیپی در مورد دوره اول حضورش در یوونتوس که منجر به کسب سه اسکودتو، یک لیگ قهرمانان و یک کوپا ایتالیا شد، گفت:
من فراتر از انتظارات ظاهر شدم و موفق به کسب پیروزی شدم، زیرا همواره از فلسفه گام های کوچک پیروی می کردم. این هدف نهایی نبود. زمانی که برای اولین بار در سری آ مربیگری کردم، بهترین بود و از این مسئله بسیار خوشحال شدم و در همان دوره به مربیگری یوونتوس رسیدم. اما آن لحظات کمی بود که به اندازه یک عمر ارزش داشت. پس از این که چزنای من با نتیجه 1-1 با اودینزه مساوی کرد، رییس نزدم آمد و به من گفت "کارت را به خوبی انجام دادی مارچلو، ما از تو حمایت می کنیم، همینطور ادامه بده." به شما اطمینان می دهم این بهترین احساسی است که می توانید داشته باشید. در ناپولی همان اتفاق افتاد، یا در یوونتوس پس از کسب اولین اسکودتو، زمانی که حتی موفق به کسب سری بی نشده بودم. این یک راه خوب برای آغاز یک دوران طلایی بود، به ویژه در باشگاهی که برای رسیدن به آن ده سال انتظار کشیده بود و دوران طلایی ما با مرکزیت C (لیگ قهرمانان) همراه بود. اسکودتو، لیگ قهرمانان، جام بین قاره ای به اضافه سوپرکاپ و چندین جام دیگر و ما دوجین جام در طی هشت سال کسب کردیم."