مسئله‌ی اصلی این‌جاست که معتقد باشیم بحرانی برای یوونتوس وجود دارد یا خیر. طبیعتا باور به بحران یوونتوس سخت نخواهد بود، علی‌الخصوص که این تیم از 6 بازی اول‌ش در سری آ تنها 5 امتیاز گرفته، و در لیگ قهرمانان هم به سختی و تنها به‌واسطه‌ی درخشش فوق زمینی جیانلوئیجی بوفون توانسته است تا منچسترسیتی قدرتمند را در اتحاد شکست دهد. بحث در رابطه با یوونتوس ِ بعد از 2012 بسیار بوده است. مسئله‌ی اصلی این‌جاست که چند نکته را در رابطه با یووه از یاد نبریم: ------------------------- 1) یوونتوس بعد از کالچوپولی را، کاریزمای آنتونیو کونته و خرید‌های آزاد جوزپه ماروتا (مسئول نقل و انتقالات یوونتوس) جمع کرد. جمله‌ی لو رفته‌ی آنتونیو کونته در تمرینات یوونتوس در رابطه با میلان - آن‌هم زمانی که تیم کونته 8 امتیاز از تیم آلگری عقب بود - هنوز در اذهان ما زنده است: «شاید میلان قهرمان سری آ شود، اما آن‌ها برای این قهرمانی باید خون بالا بیاورند.» از همین‌جا می‌توان تفاوت منش کونته‌ی پر شر و شور و آلگری آرام‌ و با طمانینه را دریافت. از همین رو، حال که تیم دچار مشکل روحی و روانی شده است، آلگری باید هرچه سریع‌تر با تکنیک‌های روانشناسی، ستارگان جوان تیم را با روحیه‌ی پیروزی‌طلبی یوونتوس آشنا کند و از استعداد آن‌ها بهره بگیرد. ------------------------- 2) میلان در اخراج آلگری عجله کرد. تیم‌های آلگری بدون استثنا فوتبال روان، زیبا و در عین حال نتیجه‌گرایی را ارائه می‌دهند. همان خصوصیاتی که در تیم‌های مارچلو لیپی سراغ داشتیم. طرفداران یوونتوس به خوبی می‌توانند تفاوت‌ها و ظرافت‌های تاکتیکی یوونتوس در فصل گذشته را با فوتبال خسته‌کننده‌ و فاقد قدرت خلق موقعیت گلزنی ِ کونته مقایسه کنند. مدیران یوونتوس نباید اشتباه سران میلان را در اخراج آلگری تکرار کنند. ------------------------- 3) یوونتوس از قدرت خرید بازیکنان بزرگ (و نه الزاما گران‌قیمت) برخوردار است. گران‌ترین خرید تاریخ یوونتوس هنوز در چهارچوب دروازه‌ی این تیم هنرنمایی می‌کند. در فصل نقل و انتقالاتی که گذشت، ده بازیکن به یووه اضافه شدند و حدودا همین تعداد هم از تیم جدا شدند. علی‌رغم این‌که مهره‌های جدا شده مهره‌های بسیارکلیدی‌ای بوده‌اند، اما برای آن‌ها جانشینان شایسته‌ای خریداری شده‌اند، و باید برای نتیجه‌گیری به یوونتوس آلگری فرصت داد. ------------------------- 4) مکس آلگری همواره ارنج‌های خاص و عجیبی می‌چیند. طوری که حتی متعصب‌ترین و پی‌گیرترین هواداران هم بعضا از پیش‌بینی ارنج تیم ناتوانند. اصرار وی به بازی دادن به زاپاتا در میلان (و متناظر آن: پادووین در یوونتوس) مبتنی بر تفکرات خاص تاکتیکی‌ است که شاید تا رسیدن به مرز واقعیت فاصله‌ای نجومی داشته باشند. اما همه‌ی ما معترفیم که آلگری دهان منتقدین را با بازی دادن به استورارو در بازی نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان مقابل رئال مادرید بست. عیار یک مربی را همین تصمیمات خاص تاکتیکی مشخص می‌کند. باید به این خصوصیت آلگری هم احترام گذاشت،‌ انتقادات را هم البته باید انجام داد، اما وضعیت مصدومان و محرومان هم در بازی‌گرفته‌شدن از امثال پادووین بی‌تاثیر نبوده است. ------------------------- 5) یوونتوس دارای یکی از بهترین نیمکت‌های حال حاضر فوتبال دنیاست. میانگین سنی یووه نسبت به سال پیش نزدیک سه سال و نیم کاهش پیدا کرده است، و در عین حال بازیکنان خوبی با قیمت‌های مناسب راهی یووه شده‌اند. تلفیق خوبی از تجربه و جوانی در تیم وجود دارد. و این، دقیقا نکته‌ای است که اینترمیلان در سال 2010 آن را فراموش کرد و پس از قهرمانی در لیگ قهرمانان (که می‌توانست در سال گذشته برای یووه هم رخ دهد) به خواب زمستانی فرو رفت. دقت داشته باشیم که اینترمیلان و آث‌میلان تنها با ورود مالکان جدید، سرمایه‌گذاری‌های کلان و خریدهای بزرگ است که توانسته‌اند به کورس رقابت در سری آ بازگردند. آینده‌نگری آلگری، ندود و ماروتا در زمینه‌ی خرید بازیکنان در رنج 20-25 سال (دیبالا، زاتزا، روگانی، لمینا، نتو) و هم‌چنین خرید بازیکنان باتجربه و در عین حال کارآمد (مانژوکیچ، خدیرا، هرنانس) باعث شده است تا یوونتوس گام بزرگی در راه تغییر نسل برداشته باشد. ------------------------- 6) مهم این نیست که امسال یوونتوس قهرمان سری آ بشود یا خیر. تعداد قهرمانی‌های یووه در سری آ عددی نیست که کسی به این زودی‌ها به آن دست پیدا کند. مهم این است که یوونتوس تیمی با ذهنیت برنده‌شدن و تلاش برای بردن باقی بماند. در این راستا کافی‌ است تا تنها با نگاهی به داشته‌های تیم، آزادی‌دادن به آلگری برای اتخاذ تصمیمات تاکتیکی، کار روانشناسی بر روی ستارگان جوان تیم نظیر پوگبا، و در نهایت بهره‌گیری از تجربه‌ی بزرگانی نظیر بوفون و مارکیزیو، راه برای تداوم موفقیت‌های اروپایی و نتیجه‌گیری خوب در ایتالیا باز بماند. -------------------------- 7) در نهایت ذکر این نکته ضروری است که یوونتوس ِ 2015، بر خلاف یوونتوس 2014 کاملا از فاکتور شانس بی‌بهره بوده است. برنامه‌ی بسیار سخت مسابقات سری آ در نیم فصل اول (که با بازی‌های فشرده‌ی مرحله‌ی گروهی لیگ قهرمانان همزمان است، که در آن مسابقات هم یووه در گروه مرگ قرار دارد)، میزان مصدومیت‌ها، مسائل مربوط به نقل و انتقالات و بازار آشفته، و در نهایت بازی‌هایی که علی‌رغم خوب بازی کردن در سری آ واگذار کرده‌اند یا در آن امتیاز از دست داده‌اند، اساسا بهانه‌ای شده‌اند برای نگارش چنین متونی. تیم آلگری اگر بتواند از نیم فصل اول سری آ (که همزمان با دور گروهی لیگ قهرمانان است) به سلامت عبور کند و امتیازات خوبی را جمع‌آوری نماید، می‌شود حتی به موفقیت این تیم در هر سه جبهه امیدوار بود.