آقای خاص .

آقای خاص. ﺑﺎﺭﺍﻥ، ﺑﯽ ﺍﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﯾﺪ ... ﺳﮑﻮﺕ ﺣﮑﻢ ﻓﺮﻣﺎ ﺑﻮﺩ، ﻓﻘﻂ ﺻﺪﺍﯼ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻗﻠﻨﺞ ﮐُﻤُﺪ ﻫﺎﯼ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ. ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﮐﻮﭼﮏ ﺧﻮﺩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﭘﺸﺖ ﮐَﻤَﺮﺵ ﻗﻔﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻠﯿﺴﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﻻﯼ ﺷﻬﺮ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻗﺪﻡ ﺯﺩﻥ ﺩﻭﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﮐﺮﺩ، ﻣﮑﺚ ﮐﺮﺩ ﻭ ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺁﻣﺪ، ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺑﻪ ﻟﯿﮓ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﻟﻤﺲ ﻣﯿﮑﺮﺩ، ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺍﺛﺮﺷﺎﻥ ﭘﺎﮎ ﻧﺸﺪ . ﺻﺪﺍﯼ ﺗِﻖ ﺗِﻖ ﺩَﺭ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺁﻣﺪ ... - ﺟﻮﺯﻩ : ﺑﯿﺎ ﺩﺍﺧﻞ ... - ﺧﻮﺭﺧﻪ ( ﻣﻨﺪﺱ ) : ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺟﻮﺯﻩ؟ ... ﻭﻗﺘﺸﻪ... ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ، ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻪ ﺗﺎﯾﻢ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻧﻤﻮﻧﺪﻩ، ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﯿﺎﺑﻮﻧﺎ ﺭﻭ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﺮﺍﻓﯿﮏ ﺳﻨﮕﯿﻨﯿﻪ... ﯾﻪ ﺳﺮﯼ ﻫﻢ ﺟﻠﻮﯼ ﺩَﺭ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺩﺍﺭﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻣﯿﮑﻨﻦ ﺑﻪ ﺩﺍ ﮐﻮﺳﺘﺎ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻫﺎﺕ ﺗﻤﺪﯾﺪ ﮐﻨﻪ، ﺧﻼﺻﻪ ﯾﮑﻢ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺩﯾﺮ ﻧﺸﺪﻩ ... ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﺷﮏ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎﯼ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻭﯼ، ﺑﻪ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺍﺗﺎﻕﺟَﻼ ﻣﯿﺒﺨﺸﯿﺪ . ﺁﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺍﺯﺭﻭﯼ ﭼﻮﺏ ﻟﺒﺎﺳﯽ، ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ﺑﻠﯿﻂ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﻪ ﻟﻨﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﻤﺖ ﺩَﺭﺏ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﻓﺖ، ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﻭ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﯿﺰﺩ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺟﻮﺯﻩ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﭘﺮﺗﻐﺎﻝ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﻧﮑﻨﺪ. ﺩَﺭﺏ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺁﻣﺪ، ﺍﻣﺎ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻫﯿﭻ ﺭَﻣَﻘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺎﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺟﻮﺯﻩ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮﺵ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. - ﺧﻮﺭﺧﻪ: ﺍﺯ ﺩَﺭﺏ ﭘﺸﺘﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﺎﺵ، ﻣﯿﺮﻡ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺭﻭ ﺍﺯ ﭘﺎﺭﮐﯿﻨﮓ ﺑﯿﺎﺭﻡ ... - ﺟﻮﺯﻩ : ﺁﺁﺁﺁ ... ﻫﯽ ﺧﻮﺭﺧﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ، ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﻭ ﺟﺎ ﮔﺰﺍﺷﺘﻢ ... - ﺧﻮﺭﺧﻪ : ﭘﻮﻭﻭﻭﻑ ﺧﺪﺍﯼ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭﯼ ﻫﻢ ﺩﯾﺮﻣﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﯽ ﻟﻔﺘﺶ ﺑﺪﻩ، ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﺑﺮﻭ ﺳﺮﯾﻊ ﺑَﺮﮔﺮﺩ ﭘﺎﯾﯿﻦ، ﻣﻦ ﺟﻠﻮﯼ ﺩَﺭ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ ... ﺟﻮﺯﻩ ﻣﺠﺪﺩﺍً ﺑﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﮐِﺸﻮﯼ ﺧﻮﺩ، ﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ﺍﯼ ۷ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﻓﯿﻨﺎﻝ ﯾﻮﻓﺎﯼ ﭘﺎﺭﺳﺎﻝ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﻠﺘﯿﮏ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩﯾﻮﻡ ﺍﻟﻤﭙﯿﮏ ﺩِ ﺳِﻮﯾﻞ ﺷﻬﺮ ﺍﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﻀﻤﻮﻥ ﮐﻪ : '' ﻋﻤﻮ ﺟﻮﺯﻩ، ﻣﯿﺸﻪ ﺍﮔﻪ، ﺍﮔﻪ، ﺍﮔﻪ، ﯾﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﻟﯿﮓ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺍﻭﻝ ﺷﺪﯼ، ﻣﺪﺍﻝ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﻭ ﺑﺪﯼ ﺑﻬﻢ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺁﺧﺮِﺵ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﯼ ﺑﻤﻮﻧﻪ ... ؟" ﺟﻮﺯﻩ ﺑﯽ ﺩﺭﻧﮓ ﺩﻟﺶ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ‌ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ، ﻣﺤﮑﻢ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩ . ﻣﺪﺍﻝ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﮐُﻤﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻋﺎﺯﻡ ﺷﺪ. - ﺧﻮﺭﺧﻪ : ﻫﯽ ﺟﻮﺯﻩ ... ﻫﯽ ... ﻫﯽ ... ﺑﯿﺐ ﺑﯿﯿﯿﺐ (ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻮﻕ ﻣﺎﺷﯿﻦ ) ... ﺟﻮﺯﻩ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﯿﺪَﻭﺩ ... - ﺟﻮﺯﻩ : ﺧﺐ، ﺑﺮﯾﻢ، ﻭﻟﯽ ﻧﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﻪ ﺟﻨﻮﺏ ﺳﺘﻮﺑﺎﻝ، ﯾﻪ ﺍﻣﺎﻧﺘﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺪﻡ، ﮔﺎﺯﺷﻮ ﺑﮕﯿﺮ ... ﭘﺲ ﺍﺯ ﻃﯽ ﻣﺴﺎﻓﺖ ۱ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﻭ ﺭَﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﭘَﺲ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﻬﺮ، ﺟﻮﺯﻩ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻣﺎﻧﺘﯽ ﺭﺍ ﻣﯿﺴﭙﺎﺭﺩ ﺭﺳﯿﺪ . ﺍﺯ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐُﻠﺒﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﯾﺴﺘﮕﺎﻩ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﻓﺖ . ﭘﺪﺭ ﺁﻥ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ﺩﺭ جنگ بوسنی ﻣﻔﻘﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﭘﺴﺮ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﯿﺮ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﺮﺩ. ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻖ ﺗﻖ ﺩَﺭ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺁﻣﺪ ... ﻣﺎﺩﺍﻡ ( ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺴﺮﮎ ) ﺩَﺭﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ . - ﺟﻮﺯﻩ : ﺳﻼﻡ ﻣﺎﺩﺍﻡ، ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﻨﺰﻝ ﺧﻮﻟﯿﻮ ﻓﻮﻧﺘﻪ ﺁ ﻫﺴﺖ؟ - ﻣﺎﺩﺍﻡ : ﺑﻠﻪ ﭘﺴﺮﻡ، ﻭﻟﯽ ﺍﻭﻥ ... ﻭﻟﯽ ﺍﻭﻥ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ. - ﺟﻮﺯﻩ : ﺁﻩ، ﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ، ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ ﭼﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ، ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﻮﻟﯿﻮﯼ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡ، ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻭﺳﺘﺎﯼ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺍﮔﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻧﮑﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺴﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻪ ... - ﻣﺎﺩﺍﻡ : ﺍﻭﻩ ﺁﺭﻩ ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﺷﻤﺎﺭﻭ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﻢ، ﺍﻣﺎ ﺧﻮﻟﯿﻮ ﺭﻭ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ ﭘﺴﺮﻡ؟ - ﺟﻮﺯﻩ : ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﻔﺼﻠﻪ ﻣﺎﺩﺍﻡ، ﻣﻦ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺍﺭﻡ، ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺍﺯﺗﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺍﻝ ﺭﻭ ﺑﻬﺶ ﺑﺪﯾﺪ ﻭ ﺑﮕﯿﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻥ ﯾﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﮐﻮﭼﯿﮑﻪ، ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯﺗﻮﻥ ﮐﻪ ﻧﻔﻬﻤﻪ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮﺩﻡ ... ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻆ - ﻣﺎﺩﺍﻡ : ﺍﻣﺎ ... ﺍﻣﺎ ... ﻫﯽ ﺁﻗﺎ ... ﻫﯽ ... ﺟﻮﺯﻩ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺭﺧﻪ ﺭﺍﻫﯽ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ ﭘﺮﺗﻐﺎﻝ ﺷﺪﻧﺪ، ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ، ﺟﻮﺯﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﻟﯿﻮ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﻠﺒﻪ ﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺻﺪﺍﯼ ﺳﺮ ﺁﺳﺎﻡ ﺁﻭﺭ ﺭﺍﻩ ﺁﻫﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﭘَﺲ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣُﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺟﻠﻮﯼ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺭَﺩ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ، ﺁﻥ ﮐﺎﺭﻧﺎﻭﺍﻝ ﻫﺎﯼ ﺭﻗﺺ ﻭ ﺷﺎﺩﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ، ﺁﻥ ﺑﺎﺩﮐﻨﮏ ﻓﺮﻭﺷﯽ ﻫﺎ، ﺁﻥ ..... « ﺳﺎﻋﺖ 04:31 ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ، ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ Franciso de Sa Carneiro » - ﺧﻮﺭﺧﻪ : ﻫﯽ ﺟﻮﺯﻩ، ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﻮ، ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ... - ﺟﻮﺯﻩ : ﻫﺎﻥ؟ ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ﻟﻨﺪﻥ؟ ﻭﻟﯽ ﺍﻻﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺻُﺒﺢ ﺑﺎﺷﻪ ... - ﺧﻮﺭﺧﻪ : ﻣﺜﻞ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺻﻼ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ، ﻣﺎ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻧﻪ ﻟﻨﺪﻥ !!! ... ﻫﯽ ﺟﻮﺯﻩ ﭼِﺖ ﺷﺪﻩ؟ ﺩﺍﺭﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ ﺑﺒﯿﻦ ﺑﻠﯿﻂ ﺭﻭ ﭼﯿﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﯼ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﻭﻥ !!! ﺧﯿﺲ ﺁﺏ ﺷﺪ ... -ﺟﻮﺯﻩ : ﺍﯾﻦ ﺑﻠﯿﻂ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻩ ﺩﯾﮕﻪ ﺧﻮﺭﺧﻪ، ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟؟ - ﺧﻮﺭﺧﻪ : ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ، ﺷﺎﯾﺪ ... ﺷﺎﯾﺪ ... ﺷﺎﯾﺪ ﻟﯿﮓ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ... ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ ... ﺟﻮﺯﻩ ﺁﻥ ﺷﺐ، ﺭﺍﻫﯽ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺷﺐ ﭘﺮﺗﻐﺎﻝ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﮔﺮﯾﺴﺖ. ﺩﯾﮕﺮ ﻗﺒﻠﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮﺩ، ﺁﻥ ﭘﯿﺮ ﻣﺮﺩ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻖ ﺷﺒﮑﻪ ﺑﺎﻻ ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﻓﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﮊﻩ ﺟﻮﺯﻩ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﮔَﺮﺩ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻞ ﻫﻔﺘﻪ ﭼﺸﻤﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺗَﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﯼ ﻏﺬﺍﻫﺎﯼ ﻣَﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺍﺷﺖ، ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺯﯾﻨﻮ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﻭﺷﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺎﺯﯼ ﭘﻮﺭﺗﻮ ، ﺑﺴﺎﻁ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﮐﻮﭼﮏ ﺯﯾﺮﺯﻣﯿﻨﯽ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯﯼ ﺗﯿﻢ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻼﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ۱۴ ﺍﯾﻨﭽﯽ ﺳﯿﺎﻩ ﺳﻔﯿﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ، ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺑُﻐﺾ ﺍَﺑﺪﯼ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺧﻮﺭﺧﻪ ﻣﻨﺪﺱ ﺑﯿﺮﺍﻩ ﻧﻤﯿﮕﻔﺖ، ﺁﻥ ﺑﻠﯿﻂ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﯾﺦ 2015/09/29، ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻮﻟﻮ ﻣﺎﻟﺪﯾﻨﯽ ﻗﺮﻋﻪ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻠﺴﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮐﺸﯿﺪ، ﺷﺎﯾﺪ ﺩﻟﺶ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺳِﺘﻮﺑﺎﻝ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺟﻮﺯﻩ، ﺩﯾﮕﺮ ﺑﯽ ﺍﻧﮕﯿﺰﻩ ﻣﯿﺘﺎﺑﯿﺪ . ﺗﻘﺪﯾﺮ ﻭ ﭼَﺮﺥ ﮔﺮﺩﺍﻥ، ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻫﻢ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﻮﺯﻩ ﻭ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﯿﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺟﻮﺯﻩ ﻧﻪ ﺩَﺭ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﺑﻠﮑﻪ ﺩَﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻮﺭﺗﻮ. خدایا ممنونم از همه چیز ، از داستانی که ما با خوزه داریم ، کسی که ما رو به اوج فوتبال جهان رساند و دوباره اومده یکبار دیگه این کار رو انجام بده . فوراور چلســی ، فوراور عمو خـوزه