این بار باید خودت را شکست بدهی ...

" ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﻣﺮﺑﯽ ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻭ ﻗﺎﺑﻠﯿﺘﯽ ." ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﺑﺎ ﭼﻪ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﺍﯼ، ﻋﻠﻤﯽ،ﺗﺠﺮﺑﯽ ﻭ ﯾﺎ ﻫﺮﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﯾﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺷﺪﻩ ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻡ ﺩﭼﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺯﺩ ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺛﺒﺎﺗﯽ ﺑﻮﺩ ﺑَﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﯿﺸﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭَﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﻣﯿﺸﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. ﻭﻗﺘﯽ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﻓﺮﮔﻮﺳﻦ ﻭ ... ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ، ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﻨﺪﯾﺸﯿﻢ ﮐﻪ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﮔﺰﺍﻑ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﺮﺑﯿﮕﺮﯾﺶ ﻣﯿﻨِﮕَﺮﯾﻢ، ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﺮﺍﯾِﻤﺎﻥ ﺟﺬﺍﺑﯿﺘﯽ ﺩﻭﭼﻨﺪﺍﻥ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ. ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﺷﺒﯿﻪ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺑﻮﺩ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﮑﺲ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺻﺤﯿﺢ ﺗﺮ ﻣﯽﺭﺳﺪ. ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺟﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺼﻞ ﻫﺎﯼ ﺳﻮﻡ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﯾﺎبد،ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﺎﺗﻤﻨﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﻄﺎﺏ ﮐﺮﺩ . ﮔﺎﺗﻤﻦ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ ﺗﯿﻤﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻤﺎﻧﺪ . ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺭﻓﺖ، ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﻓﺖ ﻭ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻞ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﮔﺸﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺟﺎﻡ ﻫﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﻭ ﻗﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣَﻤﻠُﻮّ ﺍﺯ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﯾﺪ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ . ﺑﻪ ﺟﺰ ﺟﺎﻣﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺗﺶ، ﺍﺯ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﺩﻭ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ؛ ۱_ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻡ ۲ _ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﻨﻔﯿﮑﺎ. ﺍﻭ ﺑﻨﻔﯿﮑﺎ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮐﺮﺩ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺧﺴﺎﺳﺖ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺑﻨﻔﯿﮑﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺑﺎﻋﺚ ﺁﺯﺭﺩﮔﯽ ﻭﯼ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ، ﺑﻨﻔﯿﮑﺎ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﯾﻨﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎﺳﺖ. ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻔﯿﮑﺎ ﺗﺎ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﯽ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﻧﺮﺳﯿﺪ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺍﻭ، ﺑﻨﻔﯿﮑﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﭘﻨﺞ ﻓﯿﻨﺎﻝ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﯽ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺍﻭﺯﻩ ﺑﯿﻮ ﮐﺒﯿﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺰﺍﺭ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﻫﻢ ﺩﻝ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺑﯽ ﺩﻝ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﯽ ﺑﻪ ﭘﺲ ﮔﯿﺮﯼ ﻧﻔﺮﯾﻨﺶ ﻧﮑﺮﺩ. ﺑﻨﻔﯿﮑﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺟﺎﻣﯽ ﻧﺒﺮﺩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺣﺪﻭﺩ ﻧﯿﻢ ﻗﺮﻥ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎﻗﯿﺴﺖ . ﺍﻣﺎ ﺳﺨﻦ ﺑﺰﺭﮒ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻡ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﺶ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﺑﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎ، ﺩﺍﻣﻦ ﻫﻢ ﻭﻃﻦ ﺑﻨﻔﯿﮑﺎﯾﯽﻫﺎ، ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻮﺯﻩ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻗﻀﺎ ﺩﺭ ﺑﻨﻔﯿﮑﺎ ﻫﻢ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﺮﺑﯿﮕﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﻮﺯﻩ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﻣﺮﺑﯽ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺍﯾﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺎﻥ ﮔﺎﺗﻤﻦ، ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻫﺎﯼ ﺳﻮﻡ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺖ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻮﺭﺗﻮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﻥ ﺩﻭ ﺟﺎﻡ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺭﻭﭘﺎﯾﯽ ﺭﺍﻫﯽ ﭼﻠﺴﯽ ﺷﺪ، ﭼﻠﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﯿﻢ ﻗﺮﻥ، ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻃﯽ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ، ﺩﻭ ﻟﯿﮓ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﯾﮏ ﺟﺎﻡ ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﯿﻢ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺳﻮﻡ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩﺵ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻫﻢ ﺑﺪ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﺑﺎ ﭼﻠﺴﯽ ﻓﺎﺗﺢ ﺟﺎﻡ ﺣﺬﻓﯽ ﻭ ﺟﺎﻡ ﺍﺗﺤﺎﺩﯾﻪ ﺑﺸﻮﺩ . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻟﯿﮓ، ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺑﺪ ﺷﺎﻧﺴﯽ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺑﺎ ﻣﻨﭽﺴﺘﺮﯾﻮﻧﺎﯾﺘﺪ، ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺎﺋﺐ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﻧﺎﯾﻞ ﺷﺪ . هنوز اندکی از فصل چهارم نگذشته بود که ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺎﺗﻤﻦ، ﭼﻤﺪﺍﻥ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻟﻨﺪﻥ ﺭﻓﺖ. ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﯽ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﻣﺴﺘﻄﯿﻞ ﺳﺒﺰ ﻣﺎﻧﺪ. ﺍﯾﺘﺎﻟﯿﺎﯾﯽ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﺘﺮ ﺭﻓﺖ، ﺍﯾﻦ ﺗﯿﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎ، ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺮﺩ، ﺳﺎﻝ ﺳﻮﻣﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﯾﺎ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ، ﺳﺎﻝ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮑﺮﺩ . ﺑﻪ ﺭﺋﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭﯾﺪ ﺭﻓﺖ، ﺑﻪ ﻻﻟﯿﮕﺎ، ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺎﺭﺳﻠﻮﻧﺎ، ﺭﻗﯿﺐ ﺩﯾﺮﯾﻨﻪ. ﺳﺎﻝ ﺍﻭﻝ ﺟﺎﻡ ﺣﺬﻓﯽ ﻭ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﻡ ﻫﻢ ﻟﯿﮓ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﺑﺎﺭﺳﻠﻮﻧﺎﯾﯽ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ۴ ﻓﺼﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺵ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﻡ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺑﻮﺩ، ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﯾﻨﺘﺮ، ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﮐﻮﭘﺎ ﺩِﻝ ﺭﯼ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﻻﻟﯿﮕﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﺋﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭﯾﺪ ﻭ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺳﺎﻝ ﺳﻮﻡ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻧﺤﺴﯽ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻝ. ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﯾﮏ ﺟﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﺭﺋﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺳﻮﻡ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﺪ، ﺭﻓﺖ، ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻭ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺟﺪﻟﯽ، هیچ کسی برای رفتن وی گریه و اعتراضی نکرد، ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ، ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﺍﺯ ﮔﺎﺗﻤﻦ هم ﯾﺎﺩﯼ ﮐﺮﺩ. ﺑﻪ ﭼﻠﺴﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ،خانه ی دوست داشتنی وِی. ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻭﻝ ﺗﯿﻢ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ، ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺟﺎﻣﯽ ﻧﺒﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩ. ﺳﺎﻝ ﺩﻭﻡ، ﺩﻭﺟﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ . ﻋﻄﺶ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭﺍﻥ ﭼﻠﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻤﯽ فرو نشاند‌. اکنون به سال سوم رسیده است ... جوزه ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ که آمده است که طی بازه طولانی در چلسی بماند، ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺪﻟﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ سر الکس ﻓﺮﮔﻮﺳﻦ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪﻧﯽ، ﻣﯽ ﺧﻮﺍهد ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ و ثابت باشد. ﺍﻣﺎ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ . ﺷﺎﯾﺪ ﮔﺎﺗﻤﻦ، ﺑﻨﻔﯿﮑﺎ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻣﺶ ﺑﻮﯾﯽ ﺍﺯ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺍﺻﻼ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﻭ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻔﺮﯾﻨﺶ ﮐﻨﺪ. ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺪﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ، ﻣﺮﺑﯽ ﺍﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﭘﺲ ﭼﺎﻟﺶ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺑﯿﺎﯾﺪ و در اصل هم ﯾﮏ ﻣﺮﺑﯽ ﭼﺎﻟﺶ ﺩﻭﺳﺖ ﺍست، ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﮓ ﻭ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺟﻨﮓ داخل زمین فوتبال ﻭ ﭼﻪ ﺟﻨﮓ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺍﯼ. ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﺮﺑﯿﮕﺮﯾﺶ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﯾﺴﮏ ﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﭼﺎﻟﺶ ﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮﺩن او ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺮﺑﯿﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﭘﺮﺗﻮ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﻗﺒﻮﻝ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﭼﻠﺴﯽ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻣﯿﺰﺩ. ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﺘﺮﯼ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺣﺴﺮﺕ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺭﺋﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺎﻡ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺯﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪﺑﺎﺭﺳﻠﻮﻧﺎ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ. ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﭼﻠﺴﯽ ﮐﻪ ﺭﻗﺒﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ ... ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ، ﻣﻮﺭﯾﻨﯿﻮ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺎﯾﺶ، ﺗﺮﺳﯽ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﺶ ﻫﺎ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺭﯾﺴﮏ ﻫﺎﯼ ﻣﻬﻤﯽ ﺩﺳﺖ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﯿﺰﻧﺪ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻮﺍﺭﺩ، ﻣﻮﻓﻖ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺎﻟﺸﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ، ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺼﻞ ﻫﺎﯼ ﺳﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻡ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭼﻠﺴﯽ، ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻭﯼ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻡ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ، ﺍﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ، ﺍﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭘﯿﺮﻭﺯ ﺷﻮﺩ، ﺑﺮ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻓﺼﻞ ﺳﻮﻡ، ﺑﺮ ﮔﺎﺗﻤﻦ ﻭ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺵ. #آقای_خاص