آرامگاه فردوسی روز بیستم مهرماه سال ۱۳۱۳ با سخنرانی رضا شاه در توس ِ خراسان افتتاح شد. این مراسم با حضور برخی از شرقشناسان خارجی و همچنین برخی از اندیشمندان ایرانی در هزارمین سال تولد فردوسی برگزار شد که از دوازدهم مهرماه در تهران آغاز شده بود.
در دورهی ناصرالدینشاه و به دستور او، آصفالدولهی شیرازی، والی خراسان مامور شد تا قبر فردوسی را بیابد. ا به روی کار آمدن رضاشاه در برخی از اهل ادب و فضلا این انگیزه به وجود آمد تا دولت را بر آن بدارند که برای فردوسی مقبرهای بسازند. ملکالشعرای بهار یکی از افرادی بود که در این زمینه مقالاتی نوشت. او در هفتهنامهی نوبهار ِ خود مقالهای نوشت و در آن بر لزوم بنای آرامگاه فردوسی تاکید کرد.
از این رو در سال ۱۳۰۴ بیانیهای منتشر شد که از مردم، جهت ساختن این بنا درخواست کمک میکرد. ابتدا «آندره گدار»، معمار و باستانشناس فرانسوی که طرح بنای حافظ نیز از او بود، برای آرامگاه فردوسی نیز بنایی طراحی کرد که شبیه اهرام مصر بود که مورد قبول ذکاءالملم فروغی قرار نگرفت و طراحی این بنا به عهدهی «حسین لرزاده» گذاشته شد.
