فرض كنيد در يك دادگاه، قاضي حكم را صادر مي‌كند. طرفين دعوا ناچارند به حكم قانون احترام بگذارند، حتي اگر حكم ناحق باشد. اكنون باز فرض كنيد در همان دادگاه خانواده و دوستان و نزديكان طرف محكوم (تعدادشان را 100 نفر در نظر گيريد) در راهروي دادگاه با شنيدن حكم برافروخته شوند و هم‌صدا با يكديگر يك ناسزاي معيني را خطاب به قاضي، والدين وي و همسر و فرزندش سر دهند. با صدايي بلند، رسا، بدون وقفه. تا جايي كه قاضي جلسه را نيمه‌كاره به اتمام برساند. اما اين جمعيت دست‌بردار نيست و با توجه به اين‌كه حق را با خود مي‌داند، هر كسي را كه به حمايت از قاضي برخيزد نيز بي‌نصيب نمي‌گذارد. اكنون در نظر گيريد خانواده و دوستان و نزديكان طرف محكوم جمعيتي بالغ بر ده هزار تا يكصد هزار نفر باشند. تبريك مي‌گويم، شما موفق شديد استاديوم‌هاي ايران را در ذهن خود بازسازي كنيد!