یوونتوس، نامی است که محکوم به پیروزی است؟ آیا ما سیاه و سفیدها یوونتوس را انتخاب کردیم که از پیروزیهایش لذت ببریم؟ آیا تنها حس پیروزی و قهرمانی باید ما را متحد نگه دارد؟ آیا باید بهترین بازیکنان فصول گذشته را به خاطر چندین اشتباه هو کنیم و ناسزا گوییم؟ مگر آلگری بهترین مربی اروپا نبود؟ بهترین تیوریسین چطور؟ پوگبا گرانقیمتترین بازیکن جهان بود یا خیر؟ از پوشیدن پیراهن شماره 10 چه حسی داشتیم؟ و حالا چطور؟ ما هواداران یووه با طرفداری از تیمی که به سری ب سقوط کرد به همه درس وفاداری و عشق و سپاس یاد دادیم! آلگری، پوگبا، اورا، موراتا و... را فراموش نکنیم.
قبل از محکوم کردن شخصی به عنوان مقصر اصلی ناکامیهای یوونتوس برخی از دلایل افت یوونتوس را مرور میکنیم.
مصدومیت
مصدومیت بازیکنان در تمامی خطوط تیم باعث بوجود آمدن سردرگمی و ضعف شده است. مصدومیت مانزوکیچ و موراتا در خط حمله، مصدومیت مارکیزیو و خدیرا در خط میانی در کنار مصدومیت و نبود بارتزالی، کاسرس و لیختشاینر در خط دفاعی برای تیمی با شرایط یوونتوس زهرالود است. مشکلی که آلگری در زمان حضور در میلان نیز با ان دست به گریبان بود و ناکام ماند.
سیستم
یکی از دلایل فروش کومان، ستاره این روزهای بوندسلیگا عدم نیاز یوونتوس به وینگر برشمرده میشد. خرید هرنانس، بازیکن نچسب برای هواداران، مگر در مسیر رسیدن به ترکیب ایدهال آلگری یعنی 4-3-1-2 نبود؟ آلگری باید هر چه زودتر جایگاه بازیکنان را در سیستمهای مورد استفاده خود مشخص نماید. 3-5-2 و 4-3-1-2 سیستمهای مورد استفاده آلگری در فصل قبل بودند. فرصت سعی و خطا برای سیستمهای تازه وجود ندارد. مشکل یوونتوس عدم استفاده بازیکنان در پست مناسب است نه استفاده از سیستم نامناسب!
تمام کنندگی
از ابتدای زمان حضور کنته در یوونتوس، تیم دچار مشکل تمامکنندگی یا همان فینیشینگ بود، حضور مارکیزیو و ویدال به عنوان بهترین گلزنان تیم نشانگر عدم حضور مهاجمی کارآمد در یوونتوس بود، مشکلی که با جذب توز و یورنته و موراتا در فصول بعد برطرف گردید. با خروج توز و یورنته همچنین ویدال و پیرلو قدرت تهاجمی یوونتوس به مراتب کاسته شد. مشکلی که مسوولین یووه با خرید مانزوکیچ با تجربه، دیبالا مستعد و زاتزا ستاره لیگ در صدد برطرف کردن آن برآمدند. اما آیا حضور این تعداد مهاجم به نفع یووه خواهد بود یا خیر؟ شرایط فصل 12-2011 منچسترسیتی که با حضور آگویرو، ژکو، بالوتلی و توز موفق به قهرمانی شد را در نظر بگیرید. حضور 4 مهاجم باعث قهرمانی سیتی شد، اما با انتخاب آگویرو به عنوان مهاجم اصلی، نقشی که موراتا میتواند به عهده بگیرد. نیمکتنشینی توز و شرایط مشابه زاتزا. حضور بالوتلی و ژکو به عنوان بازیکنان مکمل آگویرو. انتخاب مهاجم اصلی تیم کلید قفل تمامکنندگی نامناسب یوونتوس خواهد بود.
عدم خرید ترکوارتیستا مناسب
اصلیترین مشکل خط میانی یوونتوس نبود یک ترکوارتیستا قهار و کارامد بود و هست. بازیکنی که توانایی شوتزنی و ارسال پاسهای کلیدی و تکنیک مناسب را داشته باشد. آلگری باید از میان هرنانس، پریرا و کوادرادو، ترکوارتیستای مناسبی را برگزیند.
باید دید آلگری با بازگشت مارکیزیو و خدیرا و آسوده خاطر شدن پوگبا که منجر به بازی فردی بیشتری از این بازیکن شده است میتواند به چینش مناسبی از خط میانی برسد یا خیر. بدون شک پوگبا به شرایط آرمانی و گلزنی برمیگردد، همانند شرایط توز که بعد از سالها ناکامی موفق به گلزنی در اروپا شد. برای بازگشت به نوار پیروزی انتخاب ترکوارتیستا، مهاجم اصلی، مدافع راست و سیستم همیشگی تیم باید در صدر افکار و نگرانیهای آلگری باشد.
