تیم روبرتو مانچینی هنوز هم کامل نیست اما تا زمانی که آنها در حال کسب امتیاز هستند، این ناقص بودن مهم بحساب نمی آید.
دیگر کاتناچیو به سادگی در فوتبال امروز وجود ندارد.سبکی از فوتبال که اینتر قدرتمند هلنیو هررا در سال ۱۹۶۰ به نمایش میگذاشت.نقش لیبرو و وسواسی که در یارگیری نفر به نفر در سبک کاتناچیو وجود داشت متاسفانه باعث شده که در حال حاضر به آن سبک، برچسب فوتبالی پارک کردن اتوبوس و اجرای فوتبال کثیف لقب بدهند.شاید بخاطر همین است که در حال حاضر به تیم مانچینی لقب نچسب داده اند! حتی اگر تیم مانچو سبک فوتبالی “verro” از karl Rappen مربی معروف سوئیسی را نیز اتخاذ نکرده باشد ، مهم حفظ دروازه و سخت گل خوردن این تیم است.(این سبک سیستمی با چینش ۵-۳-۲ نوین بود که همه بازیکنان تیم برای دفاع به عقب می آمدند و منتظر اشتباه حریف میشدند تا حمله را از سر گیرند.این سبک و سبک کاتناچیو از معروف ترین سبک های تدافعی در فوتبال بحساب می آیند)
برای دومین بازی متوالی اینتر با اخراج یکی از بازیکنانش ۱۰ نفره شد اما سومین گل مائورو ایکاردی در این فصل مقابل بلونیا باعث شد اینتر برای یک روز هم که شده دوباره به صدر جدول بازگردد.تیم مانچو در شش بازی از این فصل سری آ موفق به انجام ۶ کلین شیت شده و تنها ۷ گل دریافت کرده است که ۴ گل از این ۷ گل در یک بازی خاص و عجیب وارد دروازه نراتزوری شده و در حال حاضر بهترین آمار گل خورده را داشته است.
جمله فی البداهه گزارشگر شبکه Mediaset Premium در مورد سمیر هندانوویچ در بازی مقابل بلونیا شاید به معنی دلسرد شدن طرفداران از دیدن بازی های زیبا و پر هیجان در ایتالیا بود.فوتبالی که امروز شاهد آن هستیم در صورتی که هیجان آمیز تر و پرگل تر باشد بیشتر مورد پسند است.فوتبال ایتالیا نیز این روزها نسبت به بقیه لیگ های معتبر از گل ها و موقعیت های کمتری برخوردار است که شاید این بخاطر تمایل تیم ها به جمع شدن و دفاع در زمین خودی است.
اینتر در این فصل تاکنون موفق به زدن ۱۰ گل شده (به طور میانگین هربازی یک گل) و این تعداد گل کم از نگاه اکثریت طرفداران نقطه ضعف اینتر به حساب آمده که نباید نادیده گرفته شود و همچنین این مساله نباید ذهن ما را از این واقعیت منحرف کند که تیمی که قصد قهرمان شدن دارد باید از عقب زمین قدرتمندی برخوردار باشد. نمونه اش ۲ تیم از موفق ترین اینتر های تاریخ یعنی تیم مورینیو و تیم هررا که از خط دفاع مستحکمی برخوردار بودند.
این حقیقت امر است که تیمهای روبرتو مانچینی (چه بپسندیم و چه نپسندیم) همیشه یک قابلیت ویژه ساختاری داشته اند.چه در اینتر و چه در من سیتی و چه در فیورنتینا.ژائو میراندا،جیسون موریو،داویده سانتون و الکس تلس.خط دفاعی حرفه ای و کارآمد.مسلما این خط دفاعی بیشتر میتواند شبیه به مدلی از آرسنال جورج گراهام باشد تا اینتر هلنیو هررا.ولی بی انصافی است اگر بگوییم اصلا شباهتی به خط دفاع قدرتمند و شطرنج گونه ی اینتر هلنیو هررا ندارد.
یکی از جملات معروف هلنیو هررا این است که :
“در حمله همه بازیکنانم میدانند که من از آن ها چه خواسته ام: فوتبالی مستقیم و عمودی با سه پاس برای رسیدن به محوطه جریمه حریف(درضد حملات).اگر شما در این حمله مستقیم و عمودی توپ را از دست دادید مشکلی نیست.مشکل اینجاست که شما توپ را در حالت غیر مستقیم (laterally) و در عرض از دست بدهید که این یعنی دادن یک موقعیت گل به حریف.”
شباهت دوم اینتر مانچو به اینتر هررا در این است که در تیم هررا فلسفه ی حمله ، به بال ها(وینگرها) بستگی داشت.وینگر سمت راست یا Tornante باید به بالا استارت میزد تا موقعیت و فضا را برای رسیدن توپ به جیانچینتو فاکتی فقید فراهم می آورد.این نکته توضیح میدهد که چرا مانچو تمایل دارد به استفاده از بازیکنی مثل مارسلو بروزویچ خارج از عرض بعنوان شکافنده و فضا ساز برای ایوان پریسیچ در نقش Trequartista .
