پرسپولیس با شکست مقابل ذوبآهن از جام حذفی کنار رفته و اشتباه بزرگ داوران هم در این شکست نقش مهمی داشته است. اما، سر و صدایی که هواداران پرسپولیس در مورد «عمدی» بودن این اشتباه به راه انداختهاند به هیچ وجه منطقی به نظر نمیرسد. پرسپولیسیها کافی است برای یک بار هم که شده خودشان را جای قاضی میدان بگذارند تا به این درک برسند که در این بازی کسی برای بریدن سر قرمزها نقشه قبلی نداشته است.
اصلا خودتان را جای یدالله جهانبازی بگذارید؛ فرض کنید داور بازی ذوبآهن-پرسپولیس هستید و از جایی خط گرفتهاید (یا چیزهای دیگری گرفتهاید!) تا پرسپولیس را از جام حذفی بیرون کنید. آیا پرسپولیس آنقدر نسبت به میزبانش برتری دارد که برای مغلوب کردن این تیم نیاز به چنین سوت عجیب و غریبی در دقیقه22 بازی داشته باشید؟
پرسپولیس در غیاب 4-5 بازیکن اصلیاش به این میدان سخت آمده است. ضمن این که در زمین حریف بازی میکند. در چنین شرایطی، حتی بدون اتفاقات جانبی و حاشیهای، حتی بدون سوتهای اشتباه و در شرایط عادلانه هم شانس ذوبآهن برای پیروز شدن اگر بیشتر از پرسپولیس نباشد کمتر نیست. قدرت دو تیم آنقدر نزدیک است که شما به فرض جانبداری عمدی، میتوانید این جانبداری را با چند سوت خفیف در صحنههای خاصی از بازی اعمال کنید.
اگر شما داور بازی ذوبآهن و پرسپولیس باشید قطعا به این نکته فکر میکنید که در شرایط عادی 50 درصد از شانس پیروزی متعلق به ذوبآهن است. درباره آن 50 درصد دیگر که سهم پرسپولیسیهاست هم اگر قرار به دخالت عوامل جانبی و بازاندن پرسپولیس باشد بخش زیادی از کار را امید عالیشاه به تنهایی گردن میگیرد و شانس پرسپولیسیها را کاهش میدهد! بنابراین برای قرمزها تهمانده کوچکی از شانس باقی میماند که آن را هم میشود در صحنههایی به ضرر این تیم سوت زد که کمتر شائبهبرانگیز باشند. مثلا صحنهای مثل زمین خوردن مهدی رجبزاده در محوطه 18قدم.
انصافا، بیایید و کلاهتان را قاضی کنید. اگر شما داور بازی بودید و قصد داشتید عمدا پرسپولیس را بازنده کنید کدام یک از این دو کار را میکردید؟ این که در دقیقه 22 دروازهبان پرسپولیس را به اشتباه اخراج کنید؟ یا این که تا نیمه دوم صبر کنید تا اگر ذوبآهن شخصا نتوانست گلیمش را از آب بیرون بکشد یک پنالتیِ نسبتا مشکوک به سود این تیم بگیرید؟
حق انتخاب برای شما محفوظ است. اما اگر از ما بپرسید اشتباه جهانبازی و تیم داوریاش عمدی نبوده است. این یک اشتباه سهوی بود. سهوی اما بزرگ. خیلی خیلی بزرگ.
بهروز مسائلی
