"یک جنتلمن واقعی هیچ وقت بانوی خودش را ترک نمی کند"؛ این جمله ای بود که پسر محبوب تورین در جواب کسانی می گفت که وی را به ترک یوونتوس تشویق می کردند.
جنتلمن خوش تیپ ایتالیایی هیچ گاه بانوی خود را ترک نکرد اما خبر نداشت که بانوی پیر می تواند در اوج شقاوت، اسطور خود را قربانی کند.
آلساندرو دل پیرو، نهم نوامبر 1974 در کونیانو، شهر کوچکی در منطقه ترویزو بدنیا آمد. زمانی که تنها 8 سال سن داشت به سن وندمیانو پیوست و الفبای فوتبال را در آنجا آموخت. 6 سال بازی در این تیم کوچک، از پسربچه خوش قیافه ای که جثه بزرگی برای نبردهای تن به تن نداشت، مردی بزرگ ساخت؛
پادووا مقصد بعدی وی بود؛ تیمی که می توانست سکوی پرتابی شود تا او را به عشق بزرگش برساند. عشقی که به خاطرش تا سال 1993 صبر کرد.
وی از سال 91 که لباس پادووا را به تن کرد 14 بازی انجام داد که در خلال این تعداد بازی توانست یک بار، دروازه حریفان را باز کند.
1993، سالی خوب برای پینتوریکوی فوتبال ایتالیا بود. او حال برای ارائه بهترین تابلوهایش، بزرگترین نمایشگاه را انتخاب کرده بود، یوونتوس؛
الکسی در یووه گل می زد و بر بوم فوتبال نقش می کشید، اینقدر خوب کار کرد تا بالاخره مهم ترین شماره بیانکونری را هم از اسطوره آن دوره فوتبال ایتالیا گرفت.
دل پیرو به شماره ای رسید که پیش ازاو بر تن بزرگانی همچون، میشل پلاتینی بود، اما او برای اینکه قلب تورینی ها را بدست بیاورد باید رقیبی را از میدان به در می کرد که نه تنها در تورین بلکه در سراسر کشور چکمه از محبوبیت فراوانی برخوردار بود، روبرتو باجو؛
با ورود الکسی، روبرتو باجو، دم اسبی آسمانی فوتبال ایتالیا، بار خود را بست و تورین را به مقصد میلان ترک کرد. در تورین برای نگه داشتن وی تظاهرات شد، ولی جانی آنیلی فقید، مالک وقت باشگاه یوونتوس، جمله ای به زبان آورد که شاید در آن زمان کسی جدی نگرفت:
جوان خوش قیافه ای را به یووه آورده ام که کمتر از باجو نیست!
آن جوان خوش قیافه، محجوب و کم حرف کسی نبود جز آلساندرو دل پیرو؛
تورین را روزگاری با آرامگاه های شاعران و نویسندگان ایتالیایی می شناختند و یا هنرمندانی که به گردن هنر کلاسیک ایتالیا حق زیادی داشتند، اما دل پیرو شناسنامه جدیدی برای این شهر تاریخی - صنعتی صادر کرد و نام خود را در صفحه اول آن ثبت کرد.
آلساندرو دل پیرو برای باشگاهی که عاشقانه دوستش می داشت، 19 سال بازی کرد. در طول این 19 سال، بر بام قله ایتالیا و اروپا ایستاد، آقای گل شد، چند مصدومیت وحشتناک گریبانش را گرفت و البته راهی سری ب شد و در آنجا هم عنوان قهرمانی را کسب کرد.
وی در دوران طلایی یوونتوس در نیمه دوم دهه 90 میلادی، از ارکان موفقیت های تیمش بود. سه سال متوالی صعود به فینال جام باشگاه های اروپا، در سال های 96، 97 و 98 از او در عین جوانی مردی باتجربه ساخت. در شب تلخ فینال سال 97، زننده تک گل تیمش به دورتموند بود، دیداری که در نهایت با پیروزی سه بر یک شاگردان هیتزفلد به پایان رسید.
اما قهرمانی در اروپا را در سال 96، در شب درخشش جان لوکا ویالی، با برتری مقابل آژاکس تجربه کرد.
بازی های خوبش در ترکیب بانوی پیر سری آ، اعتماد چزاره مالدینی را جلب کرد و مربی کهنه کار ایتالیایی او را به تیم ملی فراخواند.
حذف لاجوردی پوشان در ضربات پنالتی برابر فرانسه میزبان، در یک چهارم نهایی جام جهانی 98، اولین تورنمنت بدفرجام او محسوب می شد.
دو سال بعد نوبت یورو 2000 رسید؛ دل پیرو که آماده ترین مهاجم آتزوری به حساب می آمد، در مرحله گروهی عالی کار کرد ولی از دست دادن دو تک به تک برابر بارتزدر فینال این رقابت ها ومقابل فرانسه، نشان داد که خوش تیپ ترین بازیکن جام هنوز برای اسطوره ملی شدن فاصله زیادی دارد.
در همین سال ها جایگاه در یوونتوس هم ویژه تر شد. زیدان یووه را به مقصد رئال مادرید ترک کرد و ندود از لاتزیو به تورین آمد. دیوید ترزگه، قاتل ایتالیا در یورو 2000 هم به تیم اضافه شد، سرمربی تیم هم کسی نبود جز مارچلو لیپی، برای تکمیل شدن یوونتوس رویایی یک دروازه بان کم بود، فان در سار رفت و بوفون با قراردادی که در نوع خودش برای یک دروازه بان نجومی محسوب می شد، از پارما به یووه آمد.
فتح اسکودتو یکی پس از دیگری و رسیدن به فینال لیگ قهرمانان در سال 2003 از جمله کارهایی بود که دل پیرو و یارانش از انجام آن لذت می بردند!
در این میان تراپاتونی هم از دل پیرو برای بازی در جام جهانی 2002 کره و ژاپن دعوت کرد و پینتوریکو بار دیگر لباس لاجوردی رنگ تیم ملی ایتالیا را بر تن کرد.
الکسی با به ثمر رساندن گل تساوی در بازی با مکزیک، آن هم در حالی که اکوادور، کرواسی را از پیش رو برداشته بود، جواز صعود از گروه هفت جام جهانی را برای ایتالیا به ارمغان آورد ولی در بازی بعدی کره جنوبی در یکی از وقیهانه ترین بازی های تاریخ جام جهانی دل پیرو و یارانش را شکست دادند و به خانه فرستادند.
اما اوضاع برای پسر طلایی تورین در باشگاهش بهتر و بهتر پیش می رفت. حذف بارسلونا و رئال مادرید در جام باشگاه های اروپا 2002/03 و رسیدن یووه به فینال از بهترین عملکرد های شاگردان لیپی بود.
اما در فینال و در یکی از ایتالیایی ترین و کسل کننده ترین فینال های اروپا، این میلان بود که در ضربات پنالتی بانوی پیر را مغلوب کرد و با آنچلوتی قهرمان اروپا شد.
فرا رسیدن جام جهانی 2006، ایتالیایی که کسی تصورش را هم نمی کرد به مراحل پایانی جام برسد، در بازی نیمه نهایی به مصاف آلمان میزبان رفت که در یک چهارم نهایی آرژانتین را حذف کرده بود.
در حالی که با وجود گل گروسو بازی در وقت های اضافه گره خورده بود، لیپی دل پیرو را فرا خواند؛ پینتوریکو پس از ورود به میدان تنها پس از چند دقیقه، پاس طلایی جیلاردینو را تبدیل به گل کرد و دروزاه ینس لمن را که تاریخ تولدش تنها یک روز پس از خود اوست باز کرد.
ایتالیا با شکست فرانسه در فینال جام جهانی را برای چهارمین بار به خانه برد؛ این بار روزهای خوش ملی جای خود را به خاطرات تلخ باشگاهی همراه شد.
کالچو پولی و داستان محکومیت یوونتوس؛ چپاول ستاره های این تیم توسط باشگاه های دیگر؛ زلاتان، تورام، کاناوارو، زامبروتا، ویه را، امرسون و خیلی های دیگر از یووه جداشدند، اما دل پیرو، ندود، کامورانزی، بوفون و ترزگه در این تیم باقی ماندند و تیمی را که به سری ب فرستاده شده بود قهرمان کردند و به سری آ بازگشتند.
دل پیرو بزرگ بود و با چنین از خودگذشتگی هایی بزرگ تر هم شد. وی در ترکیب بانوی پیر 513 بازی انجام داد و توانست 208 بار برای این تیم گلزنی کند.
او در سال 2012 از یوونتوس جدا شد، در حالی که قرارداد بستن را بلد نبود! این بار توز شماره 10 را از او گرفت و پینتوریکوی ایتالیا را به آن سوی اقیانوس آرام فرستاد.
اف سی سیدنی و دهلی دیناموس مقصد های بعدی این وفادار بیانکونری بودند که در ترکیب تیم استرالیایی 48 بازی انجام داد و 24 گل هم وارد دروازه حریفان کرد.
او در طوران دوران بازی اش، 6 قهرمانی سری آ، یک قهرمانی جام حذفی ایتالیا، یک قهرمانی سری ب، 4 سوپرکاپ ایتالیا، 1 قهرمانی و 3 نایب قهرمانی در جام باشگاه های اروپا، یک نایب قهرمانی جام یوفا، یک قهرمانی اینترتوتو، یک قهرمانی در جام جهانی و یک نایب قهرمانی در جام ملت های اروپا را در کارنامه دارد.
آلساندرو دل پیرو، برای همه هواداران فوتبال، حتی کسانی که از ایتالیا و فوتبالش دل خوشی ندارند چهره قابل احترامی است. وی امیدوار است روزی بتواند باز به آغوش بانوی پیر بازگردد، این بار به عنوان مربی و هدایت گر بیانکونری...
تولدت مبارک مرد جنتلمن واقعی!
* پینتوریکو نام شاعری ایتالیایی است که هواداران یوونتوس بر روی دل پیرو نهاده اند.
ورزش 11
