۱ – ﻣﺎﺭﻟﻮﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪﻭ ۲۰۰۴-۱۹۲۴ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ. ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻋﻼﯼ ﻣﮑﺘﺐ ﺁﮐﺘﻮﺭﺯ ﺍﺳﺘﻮﺩﯾﻮ. ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﻧﻔﺴﯽ ﺧﯿﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﮔﺎﻩ ﭘﻬﻠﻮ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﯼ ﻣﯽ ﺯﺩ. ﺍﺯ ﺩﻫﻪ ۴۰ ﻭ ۵۰ ﺑﺎ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺍﺗﻮﺑﻮﺳﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﻮﺱ، ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺩ ﺯﺍﭘﺎﺗﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺍﻧﺪﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۷۰ ﺑﺎ ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺪﻝ ﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﻮﺣﺸﯽ ﺑﺮ ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﯼ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﺍﻥ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﻟﻤﺸﻐﻮﻟﯽ ﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺍﺵ ﻭ ﻣﯿﻠﺶ ﺑﻪ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﮐﺎﺭﻧﺎﻣﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺎﻓﯽ ﭘﺒﺮﺑﺎﺭ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﯾﺶ، ﻧﺒﻮﻟﻎ ﺑﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ ﺍﺵ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﺍﺗﻮﺑﻮﺳﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﻮﺱ ‏( ۱۹۵۱‏) ، ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺍﻧﺪﺍﺯ ‏( ۱۹۵۴‏)، ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ ﺩﯾﮕﺮ : ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺩ ﺯﺍﭘﺎﺗﺎ ‏( ۱۹۵۲‏) ، ﻭﺣﺸﯽ ‏(۱۹۵۳ ‏)، ﺷﯿﺮﻫﺎﯼ ﺟﻮﺍﻥ ‏(۱۹۵۸ ‏)، ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺗﺎﻧﮕﻮ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﯾﺲ ‏(۱۹۷۳ ‏). ۲ – ﺁﻝ ﭘﺎﭼﯿﻨﻮ ۱۹۴۰- ؟ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۷۰ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻮﺩ. ﯾﮏ ﻧﯿﻮﯾﻮﺭﮐﯽ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺍﻟﻘﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﯼ ﺧﻨﺜﯽ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﭼﻬﺮﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺳﺮﭘﯿﮑﻮ ﻭ ﺑﻌﺪﺍﺯﻇﻬﺮ ﺳﮕﯽ ﻭ ﻣﺘﺮﺳﮏ ﻭ ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ۲ ‏(ﻫﻤﮕﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﯿﻤﻪ ﺍﻭﻝ ﺩﻫﻪ ۷۰ ‏) ﺷﻬﺮﺗﯽ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﯾﺎﻓﺖ. ﺍﺯ ﻧﯿﻤﻪ ﺩﻭﻡ ﺩﻫﻪ ۸۰ ﺍﺳﯿﺮ ﻣﺸﻮﺭﺑﺎﺕ ﺍﻟﮑﻠﯽ ﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۹۰ ﺑﺎ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﺵ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺨﻤﺼﻪ، ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﯽ ﺧﯿﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﭘﯿﺎﭘﯽ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺧﯿﺮﺵ ﻣﺤﺒﻮﺑﯿﺖ ﮔﻤﺸﺪﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﯿﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ‏( ۱۹۷۲‏) ، ﺑﻌﺪﺍﺯﻇﻬﺮ ﺳﮕﯽ ‏(۱۹۷۵ ‏)، ﺻﻮﺭﺕ ﺯﺧﻤﯽ ‏(۱۹۸۴ ‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ ﺩﯾﮕﺮ : ﺳﺮﭘﯿﮑﻮ ‏( ۱۹۷۲‏)، ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ۲ ‏(۱۹۷۴ ‏)، ﻣﺨﻤﺼﻪ ‏( ۱۹۹۵‏) ، ﻧﻔﻮﺫﯼ ‏( ۱۹۹۹‏) ۳ – ﺟﮏ ﻧﯿﮑﻠﺴﻮﻥ ۱۹۳۷- ؟ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺳﻤﭙﺎﺗﯿﮏ ﺍﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﺟﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺑﺎﺭﻗﻪ ﺍﯼ ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺵ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﭼﺸﻢ ﺍﺯﺷﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۷۰ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺩﻭﺭﻩ ﺷﮑﻮﻓﺎﯾﯽ ﺣﯿﺮﺕ ﺍﻧﮕﯿﺰ ﮐﺎﺭﺍﮐﺘﺮﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺍﯾﻔﺎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ ﺳﺒﮏ ﻭ ﺳﯿﺎﻕ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﻨﺪ ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻧﺒﻮﻍ ﻏﺮﯾﺰﯼ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﻓﻮﻕ ﻣﺪﺭﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺍﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺣﺲ ﻫﻤﺬﺍﺕ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺰﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ . ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﯿﻠﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﺳﻬﻤﯽ ﺍﺯ ﺟﺬﺍﺑﯿﺖ ﯾﮏ ﻓﯿﻠﻢ . ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻫﻪ ۶۰ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻫﺎﻟﯿﻮﻭﺩ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﻣﺤﻠﻪ ﭼﯿﻨﯽ ﻫﺎ ‏( ۱۹۷۴‏) ، ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﻗﻔﺲ ﭘﺮﯾﺪ ‏(۱۹۷۵ ‏)، ﺗﻼﻟﻮ ‏(۱۹۸۰‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ : ﭼﻨﺪ ﻗﻄﻌﻪ ﺁﺳﺎﻥ ‏(۱۹۷۱‏) ، ﭘﺴﺘﭽﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺯﻧﮓ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ‏(۱۹۷۹ ‏)، ﭘﺘﻤﻦ ‏(۱۹۸۹ ‏)، ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﻤﮑﻦ ‏( ۱۹۹۶‏) ۴ – ﺭﺍﺑﺮﺕ ﺩﻧﯿﺮﻭ ۱۹۴۳- ؟ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺳﮑﻮﺭﺳﯿﺰﯼ ‏(ﺍﻭ ﺩﺭ ۷ ﻓﯿﻠﻢ ﺍﺳﮑﻮﺭﺳﯿﺰﯼ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ‏) ﺑﺎ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻤﯽ ﺍﺯ ﮐﺎﭘﻮﻻ ﺷﻬﺮﺕ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ۲ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻫﺎﯼ ﺩﻥ ﮐﻮﺭﻟﺌﻮﻧﻪ. ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﺍﺵ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺧﺸﻢ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﺸﺪﻩ، ﻋﺼﯿﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﻭ ﺗﻼﻃﻢ ﻫﺎﯼ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺳﮑﻮﺭﺳﯿﺰﯼ ﺑﺪﻝ ﮐﺮﺩ . ﭼﻬﺮﻩ ﺍﯾﺘﺎﻟﯿﺎﯾﯽ ﺗﺒﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺳﻨﺘﯽ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﮔﺎﻧﮕﺴﺘﺮﻫﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺷﻮﺩ. ﺍﺯ ﺩﻫﻪ ۹۰ ﺍﯾﻦ ﭘﺪﯾﺪﻩ ﻣﺴﻠﻢ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﻤﯿﮏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺪﯼ ﺗﺮ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺴﻨﺪ ﮐﻤﺪﯼ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‏(ﻣﺜﻞ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮐﻦ ‏). ﺍﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﺟﺬﺏ ﻣﻐﻨﺎﻃﯿﺴﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻣﺪﺕ ﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﯽ ﺍﯾﻔﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ۲ ‏(۱۹۷۴ ‏)، ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺗﺎﮐﺴﯽ ‏(۱۹۷۵ ‏)، ﮔﺎﻭ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ‏(۱۹۸۰ ‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ : ﺳﻠﻄﺎﻥ ﮐﻤﺪﯼ ‏(۱۹۸۲ ‏)، ﺭﻭﺯﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ‏( ۱۹۸۴‏)، ﻣﺨﻤﺼﻪ ‏(۱۹۹۵ ‏)، ﮐﺎﺯﯾﻨﻮ ‏(۱۹۹۶ ‏) ۵ – ﭘﻞ ﻧﯿﻮﻣﻦ ۲۰۰۸ -۱۹۲۵ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۵۰ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ ﺟﯿﻤﺰ ﺩﯾﻦ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﮒ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ ﻣﻨﺰﻭﯼ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﺍﺗﺮﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﻓﻘﯿﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺣﺲ ﺧﻮﺩﺩﻟﺴﻮﺯﯼ ﺁﺯﺍﺭﻧﺪﻩ ﺟﯿﻤﺰ ﺩﯾﻦ . ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﻟﻐﺰﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﺍﻥ ﻫﺎﻟﯿﻮﻭﺩ ﺟﺎﯼ ﺑﮕﯿﺮﺩ. ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ ﻭ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺗﺘﺎﻥ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﺪ. ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۶۰ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﯽ ﺭﻗﯿﺐ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﺷﻬﺮﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۷۰ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺍﻝ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۸۰ ‏(ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﺑﺮﺩﻥ ﯾﮏ ﺍﺳﮑﺎﺭ ‏) ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﮔﺮﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺷﯿﺮﻭﺍﻧﯽ ﺩﺍﻍ ‏( ۱۹۵۸‏)، ﺑﯿﻠﯿﺎﺭﺩﺑﺎﺯ ‏(۱۹۶۱ ‏)، ﻟﻮﮎ ﺧﻮﺵ ﺩﺳﺖ ‏(۱۹۶۷‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ : ﻫﺎﺩ ‏(۱۹۶۳ ‏)، ﻣﺮﺩ ‏(۱۹۶۶‏) ، ﺑﻮﭺ ﮐﺴﯿﺪﯼ ﻭ ﺳﺎﻧﺪﻧﺲ ﮐﯿﺪ ‏(۱۹۶۹‏) ، ﻧﯿﺶ ‏(۱۹۷۳ ‏) ۶ – ﮐﺮﯼ ﮔﺮﺍﻧﺖ ۱۹۸۶-۱۹۰۴ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻋﺼﺎﺭﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ ﻫﺎﻟﯿﻮﻭﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﺍﺯ ﻃﻨﺰ، ﭼﻬﺮﻩ ﺟﺬﺍﺏ، ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻨﺠﯽ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ. ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﺩﻫﻪ ۳۰ ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ ﺩﻫﻪ ۶۰ ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ۳۵ ﺳﺎﻝ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻣﺴﻠﻢ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻧﺎﻥ ﻫﺎﻟﯿﻮﻭﺩ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩ. ﺷﯿﻮﻩ ﺳﻬﻞ ﻭ ﻣﻤﺘﻨﻊ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﮐﻤﺪﯼ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺍﻡ ﻧﯿﺰ ﺟﻠﻮﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺎﺷﺪﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ . ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﺎﻡ ﻫﻨﮑﺲ ﻭ ﺟﻮﺭﺝ ﮐﻠﻮﻧﯽ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺍﺳﮑﺎﺭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻫﻢ ﻧﺸﺪ. ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﺑﯿﺒﯽ ‏( ۱۹۳۸‏) ، ﺑﺪﻧﺎﻡ ‏(۱۹۴۶ ‏)، ﺷﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﺷﻤﺎﻟﻐﺮﺑﯽ ‏( ۱۹۵۹‏) ، ﻣﻌﻤﺎ ‏( ۱۹۶۴‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ : ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺗﺎﺳﻔﺒﺎﺭ ‏( ۱۹۳۸‏) ، ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ ‏( ۱۹۳۹‏) ، ﺍﺭﺳﻨﯿﮏ ﻭ ﺗﻮﺭﯼ ﮐﻬﻨﻪ ‏(۱۹۴۴ ‏)، ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﻣﺎﻧﺪﻧﯽ ‏( ۱۹۵۷‏) ۷ – ﺟﯿﻤﺰ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﺕ ۱۹۹۷-۱۹۰۸ ﻣﺮﺩ ﻧﺠﯿﺐ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﮐﻤﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﺮﯼ ﮔﺮﺍﻧﺖ ﺟﻠﻮﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﯾﮏ ﺩﻫﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﮐﻨﺎﺭﻩ ﮔﺮﻓﺖ . ﺍﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ۴۰ ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ ﺳﻄﺢ ﻣﻤﮑﻦ . ﻗﺎﻣﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺭﻭﺣﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺟﻠﺐ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﯿﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﯽ ﺑﺎ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺍﻭ ﺍﯾﻔﺎﮔﺮ ﻧﻘﺶ ﻣﺮﺩﺍﻧﯽ ﺍﺧﻼﻕ ﮔﺮﺍ، ﮐﻤﯽ ﺭﻣﺎﻧﺘﯿﮏ ﺑﺎ ﺣﺴﯽ ﺍﺯ ﻃﻨﺰ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﻮﺩ. ﺭﺩﭘﺎﯼ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺑﯽ ﺷﻤﺎﺭ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻧﺎﻥ ﺳﯿﻨﻤﺎﺏ ﻩ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ ﺍﻭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﻣﻐﺎﺯﻩ ﺳﺮﻧﺒﺶ ‏(۱۹۴۰ ‏)، ﭼﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﮕﻔﺘﯽ ‏( ۱۹۴۶‏)، ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻋﻘﺒﯽ ‏( ۱۹۵۴‏) ، ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ‏(۱۹۵۸ ‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ : ﺁﻗﺎﯼ ﺍﺳﻤﯿﺖ ﺑﻪ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ‏(۱۹۳۹ ‏)، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﯿﻼﺩﻟﻔﯿﺎ ‏( ۱۹۴۰‏)، ﻣﻬﻤﯿﺰ ﺑﺮﻫﻨﻪ ‏(۱۹۵۳ ‏)، ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﻟﯿﺒﺮﺗﯽ ﻭﺍﻻﻧﺲ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ ‏(۱۹۶۱‏) ۸ – ﻫﻤﻔﺮﯼ ﺑﻮﮔﺎﺭﺕ ۱۹۵۷-۱۸۹۹ ﺑﻮﮔﺎﺭﺕ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﻫﺎﯼ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ ﺍﺵ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﺷﻤﺎﯾﻞ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﻋﯿﻨﯽ ﺍﺯ ﮐﻠﺒﯽ ﻣﺴﻠﮑﯽ، ﺗﻠﺦ ﺍﻧﺪﯾﺸﯽ، ﻭﺍﺭﺳﺘﮕﯽ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪﻫﺎﯼ ﻣﻼﯾﻢ. ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۳۰ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﮔﺎﻧﮕﻠﺴﺘﺮﯼ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۴۰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﺝ ﮔﯿﺮﯼ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺷﺪ . ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﺩﻗﯿﻘﯽ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ . ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺑﻮﮔﺎﺭﺕ ﺣﻘﯿﻘﯽ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺩﺍﺩ. ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻦ ۵۸ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﺪﯾﺪ ﮐﺮﺩ. ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﺷﺎﻫﯿﻦ ﻣﺎﻟﺖ ‏( ۱۹۴۱‏) ، ﮐﺎﺯﺍﺑﻼﻧﮑﺎ ‏(۱۹۴۲ ‏)، ﺧﻮﺏ ﺍﺑﺪﯼ ‏( ۱۹۴۶‏) ، ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺧﻠﻮﺕ ‏(۱۹۵۰ ‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ : ﺳﯽ ﯾﺮﺍﯼ ﻣﺮﺗﻔﻊ ‏( ۱۹۴۰‏)، ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ‏( ۱۹۴۴‏) ، ﮔﻨﺞ ﻫﺎﯼ ﺳﯽ ﯾﺮﺍ ﻣﺎﺩﺭﻩ ‏( ۱۹۴۸‏)، ﻗﺎﯾﻖ ﺁﻓﺮﯾﮑﻦ ﮐﻮﯾﯿﻦ ‏( ۱۹۵۱‏) ۹ – ﮔﺮﯼ ﮐﻮﭘﺮ ۱۹۶۱ -۱۹۰۱ ﮔﺮﯼ ﮐﻮﭘﺮ ﺍﺯ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺻﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﯾﮏ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ﻫﺎﯼ ۳۰ ﻭ ۴۰ ﻭ ۵۰ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﭼﻬﺮﻩ ﻭ ﮐﺎﺭﺍﮐﺘﺮ ﻣﻮﻗﺮ ﺍﻭ ﻧﻮﻋﯽ ﺑﺎﺯﯾﮕﻮﺷﯽ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﺻﺪﺍ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺗﺶ ﺧﺎﻣﯽ ﻣﻮﺝ ﻣﯽ ﺯﺩ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﻣﺤﺒﻮﺑﯿﺖ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﻧﯿﺎﺑﺪ . ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻃﻌﻨﻪ ﺍﺩﺑﯽ ﺭﻭﻣﻦ ﮔﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ، ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻆ ﮔﺮﯼ ﮐﻮﭘﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﮐﻮﭘﺮ ﻧﻮﻋﯽ ﺳﻼﻣﺖ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﯿﺮﻭﻣﻨﺪﯼ ﻭ ﺣﺲ ﻧﯿﺖ ﺗﺮﺍﻭﺵ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۵۰ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﺘﻨﺎﻗﻀﯽ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﻮﻋﯽ ﻧﺎﺍﺳﺘﻮﺍﺭﯼ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﯾﺮﺭﺱ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ . ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﮔﺮﻭﻫﺒﺎﻥ ﯾﻮﺭﮎ ‏( ۱۹۴۰‏) ، ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﻧﯿﻤﺮﻭﺯ ‏(۱۹۵۲ ‏)، ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺑﻌﺪﺍﺯﻇﻬﺮ ‏(۱۹۵۷ ‏)، ﻣﺮﺩﯼ ﺍﺯ ﻏﺮﺏ ‏(۱۹۵۸‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ : ﺁﻗﺎﯼ ﺩﯾﺪﺯ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ‏(۱۹۳۶ ‏)، ﺯﻧﮓ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭﻣﯽ ﺁﯾﻨﺪ ‏( ۱۹۴۳‏) ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ‏(۱۹۴۹ ‏) ۱۰ - ﻫﻨﺮﯼ ﻓﺎﻧﺪﺍ ۱۹۸۲-۱۹۰۵ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻗﺎﻣﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ۳۰ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭﺧﺸﯿﺪﻧﺪ ‏( ﮔﺮﺍﻧﺖ، ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﺕ، ﮐﻮﭘﺮ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻭﯾﻦ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﮕﯽ ﺍﺯ ﻗﺪﯼ ﺑﺎﻻﯼ ۱۸۵ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ‏) ﺩﺭ ﭼﺮﻩ ﺍﻭ ﻧﻮﻋﯽ ﺭﻣﺎﻧﺘﯿﺴﯿﻢ ﻭﯾﮑﺘﻮﺭﯾﺎﯾﯽ ﻣﻮﺝ ﻣﯽ ﺯﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﮐﻤﺪﯼ ﻧﯿﺰﯼ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﻣﻄﺮﺣﯽ ﺍﺳﺖ. ﻓﺎﻧﺪﺍ ﺍﺯ ۱۹۳۵ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۹۸۱ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻤﺶ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺮﮐﻪ ﻃﻼﯾﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ. ۴۶ ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯﯼ ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻤﺶ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺳﮑﺎﺭ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻫﻪ ۴۰ ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ ﺩﻫﻪ ۵۰ ﺑﻪ ﺷﻮﻕ ﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﻮﻗﺖ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ. ﺍﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺷﻤﺎﯾﻞ ﻫﺎﯼ ﻭﻗﺎﺭ ﻋﻤﯿﻖ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎﺳﺖ . ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ: ﺧﻮﺷﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﺸﻢ ‏(۱۹۴۰‏) ، ﻟﯿﺪﯼ ﺍﯾﻮ ‏(۱۹۴۱ ‏)، ﮐﻠﻤﻨﺘﺎﯾﻦ ﻋﺰﯾﺰﻡ ‏( ۱۹۴۶‏) ، ۱۲ ﻣﺮﺩ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ‏(۱۹۵۸ ‏) ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﻄﺮﺡ : ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ‏( ۱۹۳۷‏) ، ﺁﻗﺎﯼ ﻟﯿﻨﮑﻠﻦ ﺟﻮﺍﻥ ‏( ۱۹۳۹‏) ، ﻣﺮﺩ ﻋﻮﺿﯽ ‏( ۱۹۵۷‏)، ﺭﻭﺯﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ‏(۱۹۶۹ ‏) ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺩﻭﻡ ۱۰ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﯾﮕﺮ ۱۱ – ﻣﺎﺭﭼﻠﻮ ﻣﺎﺳﺘﺮﻭﯾﺎﻧﯽ ۱۲ – ﺟﺎﻥ ﻭﯾﻦ ۱۳ – ﮔﺮﯾﮕﻮﺭﯼ ﭘﮏ ۱۴ – ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﺗﺮﯾﺴﯽ ۱۵ – ﮊﺍﻥ ﮔﺎﺑﻦ ۱۶ – ﺑﺮﺕ ﻟﻨﮑﺴﺘﺮ ۱۷ – ﺍﻟﮏ ﮔﯿﻨﺲ ۱۸ – ﺟﯿﻤﺰ ﺩﯾﻦ ۱۹ – ﺗﺎﻡ ﻫﻨﮑﺲ ۲۰ – ﺩﺍﻧﯿﻞ ﺩﯼ ﻟﻮﯾﯿﺲ