ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺍﻭﺟﺎﻻﻥ* ﺁﭘﻮ * ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﯼ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯾﮏ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﭘﯿﺸﺎﻫﻨﮕﯽ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻣﯽﻧﻤﻮﺩ ﺍﮔﺮﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﯼ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺩﺭﮎ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ‏[ ﺍﯾﻦ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺭﺍ‏] ﺩﺭ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﺗﺌﻮﺭﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ، ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮﺍﯾﻨﮑﻪ " ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻓﮑﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻧﻤﻮﺩ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﻃﺒﻘﻪﺍﯼ ‏[ ﺧﺎﺹ‏] ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ ." ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﯿﻢ؛ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ‏[ ﺷﻨﺎﺧﺖ‏] ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺗﻌﻤﻖ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ، ﺩﺭﻣﯽﯾﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﻭ ﺗﺌﻮﺭﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﺎﮐﺎﻓﯽ ﻭ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ . ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺭﻧﮓﻫﺎ ﻭ ﺗﺮﮐﯿﺒﺎﺗﯽ ﺍﺳﺖ . ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻢ ﯾﮏ ﮐﻠﯿﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺍﺟﺰﺍﺀ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ؛ ﺯﻥ، ﻣﺮﺩ، ﮐﻮﭼﮏ، ﺑﺰﺭﮒ، ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﯼ ﺷﻐﻠﯽ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﺷﻬﺮ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ‏[ ﺩﺭﻭﻥ‏] ﯾﮏ ﮐﻠﯿﺖ، ﺑﺎﺯﻧﻤﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ‏[ﺷﮑﻞ‏] ﯾﮏ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯﺳﻮﯼ ﻃﺒﻘﻪ ﻓﺮﺍﺩﺳﺖ، ﻗﺪﺭﺕﮔﺮﺍﯾﺎﻥ، ﻫﯿﺮﺍﺭﺷﯽ، ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺸﯽ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺑﺠﺎﯼ ﺁﻥ ﺍﺻﻄﻼﺣﺎﺕ ﺳﻠﻄﻪ، ﺧﺸﻮﻧﺖ، ﺯﻭﺭ، ﻃﺒﻘﻪ ﻓﺮﺍﺩﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﻭﺩﺳﺖ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﯾﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ . ﺗﺌﻮﺭﯼﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﭘﯽﺭﯾﺰﯼ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﻮﯾﮋﻩ ﺗﺌﻮﺭﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﺎﭘﯿﺘﺎﻟﯿﺴﺖ، ﻭ ﺗﺌﻮﺭﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﻪﻫﺎ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﺗﻀﺎﺩ ﺭﺍ ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﯾﻀﺎﺡ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ . ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ : "ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﻭ ﺑﻮﺭﮊﻭﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻮﯾﺖ ﻭ ﺭﺃﺱ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺿﺪﯾﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ ﺭﺍﻫﺒﺮﯼ ‏[ ﭘﯿﺸﺎﻫﻨﮕﯽ‏] ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻮﯾﮋﻩ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺟﻬﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﯿﻔﻪﯼ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻣﯿﻞ ﻭ ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩ، ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻫﻢ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺤﺼﻞ، ﺭﻭﺳﺘﺎﯾﯽ، ﺧﺮﺩﻩﺑﻮﺭﮊﻭﺍ، ﻭ ﺍﺻﻨﺎﻑ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺎﻗﺪ ﻣﺸﺮﻭﻋﯿﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺭﻭﺳﺘﺎﯾﯽ ﻧﯿﺰ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ‏[ ﻧﻬﺎﯾﺘﺎً ‏] ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﯾﺎ ﺷﻮﺩ، ﻗﺸﺮ ﻣﺤﺼﻞ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ." ﺑﺪﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻫﯿﭻ ﻧﯿﺮﻭﯾﯽ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﯾﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪﯼ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﺸﺮﻭﻉ ﻧﻤﯽﯾﺎﺑﺪ . ﯾﻌﻨﯽ ‏[ﺳﺎﯾﺮ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎ ﺭﺍ‏] ﻭﺣﺸﯽ، ﮐﻮﭼﮏ، ﺑﯽﺗﺎﺛﯿﺮ ﻭ ﻣﻨﻔﻌﻞ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ. ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺍﯾﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﯼ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯾﮏ، "ﻓﺮﻣﻮﻻﺳﯿﻮﻥِ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ، ﺍﺧﻼﻕ، ﺑﺎﻭﺭﯼ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﯾﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻧﻤﻮﺩ ‌ ﻧﻤﺎﯾﺪ ". ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﺌﻮﺭﯼ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺭﺍ ‏[ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ‏] ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ. ﻣﺜﻼ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ، ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﯿﺎﻥ، ﺩﯾﻨﺪﺍﺭﺍﻥ، ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ، ﺯﻧﺎﻥ، ﻭ ﻣﺤﺼﻠﯿﻦ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﯾﻀﺎﺡ ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﺌﻮﺭﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﯾﻀﺎﺡ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﯾﻨﮑﻪ ‏[ ﺳﻌﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺍﻓﺮﺍﺩ‏] ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﯾﺎ ﻣﺒﺪﻝ ﻧﻤﺎﯾﺪ. ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﯾﺎ ﺷﻮﺩ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺣﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﯾﮑﯽ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﺌﻮﺭﺳﯿﻦﻫﺎﯾﯽ ﻫﻤﭽﻮﻥ " ﻓﮑﻮﯾﺎﻣﺎ " ﻭ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ. ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺍﺳﺖ. ﯾﻌﻨﯽ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﮐﺎﭘﯿﺘﺎﻟﯿﺴﻢ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﻪﺍﺵ ﮐﺎﭘﯿﺘﺎﻟﺴﺖ ‌ ﺷﻮﺩ . ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﺮﻧﺴﯿﺐ ﮐﺎﭘﯿﺘﺎﻟﯿﺴﻢ ﺭﺍ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ! ، ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻀﺎﺩﯼ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ. ﺗﺌﻮﺭﯼ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﻫﻢ، ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﯾﺎ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ، ﺍﺧﻼﻕ، ﺑﺎﻭﺭﯼ، ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓِ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﯾﺎ ﺭﺍ ﺍﺳﺎﺱ ﮔﯿﺮﺩ، ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﻠﺖ ‏[ ﺍﻗﺸﺎﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻧﻔﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ‏] ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ " ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺩﯾﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺳﺘﺎﯾﯽ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺰﻭﺩﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺬﺍﺭ ﻧﻤﺎﯾﺪ. ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﻠﺖ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﯽ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ‏[ﺍﻧﺴﺎﻥِ ‏] ﺣﺰﺑﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ . ﭼﺮﺍ؟ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﻠﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﯾﺎ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺣﺰﺑﯽ ﺷﻮﺩ . ﺑﺪﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﮑﻠﯽ ﻣﮑﺎﻧﯿﮏ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻃﺒﻘﻪﺍﯼ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺭﻧﮓﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩِ ﻣﺘﮑﺜﺮﺑﻮﺩﻥ ـ ﻭ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﻣﻨﺴﺠﻢﺑﻮﺩﻥ ـ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ . ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﺎﺭﮐﺴﯿﺴﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻧﺎﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻃﺒﻘﻪ ﺭﺍ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ. ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ. ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﻠﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻔﯽ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ، ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻌﺮﯾﻔﯽ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ‏[ ﻧﮕﺮﺵ ﺻﺮﻑِ ‏] ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ، ﻭ ﺣﺎﮐﻤﯿﺖﻣﺪﺍﺭﺍﻧﻪ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﺑﯿﻢ. ﻧﺒﺎﯾﺪ ‏[ ﺍﯾﺪﺋﻮﻟﻮﮊﯼ ﺭﺍ‏] ﺑﻪﻣﺜﺎﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺳﻠﻄﻪﺟﻮﯾﺎﻧﻪ ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ . ﭼﺮﺍ؟ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺩﺳﺖﯾﺎﻓﺘﻪﺍﯾﻢ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ عبدالله اوجلان