طرفداری- از آخرین بازی رحمتی در تیم ملی سال ها می گذرد، خیلی راحت می توان سید را یکی از بدشانس ترین فوتبالیست های تاریخ ایران نامید؛ در اوج جوانی و زمانی که جا برای پیشرفت بسیار داشت، پشت انتخاب مطلق برانکو و بلاژویچ ماند و سال ها ذخیره ابراهیم میرزاپوری شد که خیلی ها حتی او را در حد و اندازه های دعوت به تیم ملی نمی دانستند. در این دوره، رحمتی علی رغم نیمکت نشینی در تیم ملی، بازی های خوبی را در رده باشگاهی انجام می داد و انگیزه های فراوانی برای اثبات خود داشت. جام جهانی 2006 خیلی تلخ برای رحمتی به پایان رسید و این دروازه بان جوان حتی جایی در بین سه دروازه بان منتخب برانکو برای این تورنمنت نداشت و مجبور شد از خانه شاهد شاهکار میرزاپور در جام جهانی باشد. پس از پایان سلطه چند ساله کروات ها بر تیم ملی و گذر از دوره قلعه نویی، کم کم پای سید به دروازه تیم ملی باز شد و علی دایی سرمربی وقت تیم ملی وی را به عنوان سنگربان اصلی تیمش در رقابت های مقدماتی جام جهانی 2010 انتخاب کرد اما تقدیر بازهم به گونه ای بود که رحمتی در حسرت جام جهانی بماند و در حالیکه رفته رفته به یک جایگاه ثابت در تیم ملی دست می یافت با شکست تیم ملی مقابل کره و بازماندن از حضور در جام جهانی، حصرت حضور در این تورنمنت بازهم به دل سید ماند.
قصه جام جهانی 2014 و 12 ساله شدن حسرت حضور در جام جهانی برای رحمتی کمی متفاوت از دو جام قبلی بود و این بار رحمتی به دلیل فنی نه بلکه به دلایل انضباطی از تیم ملی کنار گذاشته شد. کارلوس کی روش سرمربی وقت تیم ملی رحمتی را علی رغم بازی های درخشانش در آن مقطع به دلیل بی انضباظی و نافرمانی از دستوراتش از تیم ملی خط زد تا سومین حضور تیم ملی که می توانست با حضور رحمتی همراه باشد به سرنوشت دو جام جهانی قبلی برای سید دچار شود. پس از این اتفاقات، رحمتی در چندین مقطع بصورت آشکار و پنهان از تمایل خود برای بازگشت خبر داد اما سرمربی پرتغالی روی تصمیم خود مصمم بود و هست و از قرار معلوم خواهد بود تا به این ترتیب تا اطلاع ثانوی رحمتی را جزئی جدا از تیم ملی بدانیم.
با تمامی این تفاسیر، سید مهدی رحمتی در تمامی مقاطعی که به دلایل مختلف از تیم ملی دور بوده، به درخشش خود در رده باشگاهی ادامه داده و این مساله نشان از روحیه و انگیزه بالای این بازیکن باتجربه دارد. بسیاری از بازیکنان در سطح رحمتی در شرایط مشابه با وی انگیزه ای برای درخشش نداشته و خیلی زود قافله را باخته اند اما سید قصه ما کماکان با درخشش های گاه و بیگاه خود دلبری می کند و هراز گاهی با رقم زدن اتفاقات بزرگ در بازی های تیم باشگاهی خود توجهات را به سمت خود جلب کرده و همزمان نوک پیکان انتقادات را به سمت سرمربی پرتغالی تیم ملی روانه می کند. به هر ترتیب این همه انگیزه و مایوس نشدن از سمت رحمتی جای تقدیر بسیاری دارد و گرچه شرایط به گونه ای است که این درخشش ها تاثیری رو تصمیم کی روش ندارد اما مطمئنا رحمتی را تبدیل به یکی از بهترین های دروازه بانی ایران می کند که درخشش هایش هیچ گاه از یادها نخواهد رفت.