امروز 8 آذر بود....روزی که مهمترین اتفاق تاریخ ورزش مملکت رو رقم زده بودن شک،مهمتر و خاطره انگیز تر از هر مدال طلایی از المپیک...روزی که کره ی زمین واسه چند لحظه سبکتر شد،روزی که بغض یک ملت ترکید و تا صبح جشن گرفتند،روزی که ساندر پل شد نوستالژی یه ملت،اون 8 دقیقه وقت اضافه لعنتی در 8 آذر 76 انگار تمومی نداشت،(8 دقیقه در 8 آذر 76 هنوز با صدای خیابانی هنوز تو گوش ملت زنگ میزنه)روزی که اون دیوانه ی ملبورنی حمله ور شد به عقاب و رفت تو ذهن ملت ایران....استادیوم کریکت و یک 2-2 تاریخی،والدیر ویرایی که سیگارشو برداشت و دوباره کشید...روزی که حمید-احمد-رضا-خداداد-علی-کریم-افشین-مهدی-نعیم-ناصر و چندتای دیگه یه بغض رو تا ابد تقدیم هری-اولیرو-مارک-تونی و کل کشور کانگوروها کردند...روزی که جواد خیابانی حماسی ترین گزارش عمرش رو کرد؛فریادهای"بازم هم روی زمین،باز هم روی زمین"هنوز داره تو گوش یک ملت زنگ زنگ زنگ میزنه.....روزی که خداداد شد غزال و یه ملت رو به عرش فرستاد....روزی که آخرین واگن قطار جام 98 بنام ایران رزرو شد....استرالیا2-2ایران؛بنام اعتلای وطن...صعود به جام جهانی بعد از 20 سال تقدیم یک ملت شد تا زخم جنگ رو واسه 1 ثانیه هم که شده فراموش کنه....بچه ها مچکریم-بچه ها مچکریم-بچه ها مچکریم؛گلبانگ هر ایرانی بود در کوی و برزن.....18 سال گذشت ولی انگار دیروز بود.......یاد باد آن روزگاران یاد باد.
