در سالهای اخیر، به ویژه از وقتیکه رونالدو و مسی به رقیبی برای هم برای تصاحب توپ طلا تبدیل شده اند؛این مراسم و جایزه شو و نمایشی تبلیغاتی بیش نبوده چرا که بر همگان روشن است که حتی در بدترین شرایط فوتبالی این دو نفر،اسمشان جزو سه نامزد نهایی قرار میگرد که این نشان از دستهای پشت پرده و فشار و نفوذ شرکتهای تبلیغاتی برای انتخابشان دارد.
وقتی فرانک ریبری دوسال پیش در بهترین شرایط فوتبالی خود قرار داشت و فاتح اروپا شد ،اما فهمید برای انتخاب شدن بهترین فوتبالیست ملاک همه چیز هست به جز فوتبال.
بلاشک مانوئل نویر بهترین دروازبان این چند سال اخیر جهان بوده و هست،ضمن اینکه در پست خود سبک نوینی ارائه داده است اما باز هم میبینیم این شرکتهای تبلیغاتیست که فرد مورد نظر را انتخاب میکنند.
همچنین توماس مولر و روبرت لواندوفسکی که امسال بهترین زوج خط حمله کنونی دنیا هستند نیز نتوانستند به جمع سه نفر پایانی بپیوندند و با کمال تعجب اسم نیمار و رونالدو که نه جامی برده اند و نه چنان مانند مولر و لواندوفسکی گل زده اند و فقط و فقط به خاطر اینکه در تیمهای رئال و بارسلونا بازی میکنند اسمشان در این لیست سه نفره قرار میگیرد.
پس باید به واقع به این نتیجه رسیده باشیم که بازیکنان دیگر تیمها در هر صورتی نمیتوانند نامزد توپ طلا شوند مگر اینکه به یکی از دو تیم اسپانیایی بپیوندند و همین فسادی دیگر در فیفا را محرض میکند که بلاتر و پلاتینی بازیگردانان اصلی آن هستند.
