طرفداری- با کسب یک امتیاز در دو بازی اخیر در لیگ برتر، فاصله قرمزها با صدر جدول و لستر سیتی به یازده امتیاز رسید. با این وجود کاپیتان سابق باشگاه که این روزها در ملوود برای کسب آمادگی تمرین می کند، اعتقاد دارد که این فاصله قابل جبران است.
جرارد به London Evening Standard گفت:
قطعا همه حضور در جمع بهترین ها را می خواهیم اما با وجود انتظارت دیوانه کننده، این اتفاق رخ نمی دهد. فکر نمی کنم صحبت از قهرمانی با مربی و بازیکنان عادلانه باشد. در این مقطع باید با هر بازی آنطور که هست روبرو شد و حضور در جمع 4 تیم را هدف قرار داد. اگر کسی یک جام و حضور در جمع 4 تیم را به من پیشنهاد دهد (به عنوان هوادار)، قطعا آن را می پذیرم. اما همینطور فکر می کنم که شانسی برای حضور در جمع مدعیان وجود دارد چون نمی توان تیمی را از این بین کنار گذاشت. به طور طبیعی باید این طور بود که در اینجای فصل تیم های چلسی و من سیتی شکست ناپذیر به نظر بیایند. تیمی نیست که حداقل دو بازی را نباخته باشد. نه فقط لیورپول که حتی آرسنال، من یونایتد و تاتنهام نیز شرایط مشابهی دارند. نخستین فصل در فصول اخیر است که چلسی و سیتی به نظر تنها کاندید های قهرمانی نمی آیند. پس این شانس که لیورپول وارد جمع مدعیان شود وجود دارد.
او در خصوص دوره برندان راجرز گفت:
در آخرین روزهای راجرز می شد ناامیدی هواداران را دید. این موضوع به بازیکنان نیز منتقل شده بود. آن ها عصبی بودند و این را در پایان فصل قبل هم حس کرده بودم. طبیعی بود که با این شرایط نتایج خوبی به دست نیاید. کاری که یورگن انجام می دهد و برندان در ابتدا انجام می داد این بود که تلاش می کنند تا فشار ها را بردارند و از بار سنگین انتظارات کم کنند تا تیم بتواند بازی کند. باید از لاک خود بیرون بیایید تا ارزش هایتان را نشان دهید.
استیوی در مورد یورگن کلوپ گفت:
با او یک قهوه در اتاقش خوردم و وقتی بیرون آمدم، خوشحال بودم. احساس می کردم که قد بلند تری دارم. من یکی از بازیکنان باشگاه نیستم اما می توانم تصور کنم که بازیکنان با حضور او چه احساسی در رختکن دارند. جو موجود در باشگاه فوق العاده است. بازیکنان پر از هیجان هستند و همه جا آن ها را در حال لبخند زدن می بینید. فکر می کنم حضور او باعث یک تغییر مثبت در این حوالی شده است. او می خواهد که همه لذت ببرند. نمی خواهد که کسی نگران باشد. یورگن کلوپ کسی است که همه فشارها را خود بر گردن می گیرد. از بیرون که نگاه می کنم باید بگویم عاشق او هستم. کاریزمایی که مقابل دوربین ها نشان می داد را دوست داشتم. تاکتیک هایی که در دورتموند به کار بست و تیم را تا فینال لیگ قهرمانان رسید را دوست داشتم. پس من یک هوادار بزرگ او بودم. اما حالا او را می بینم و با وی کار می کنم. ان تفاوت بزرگی است.
او اینطور ادامه داد:
بازیکنان تیم باید هیجان زده باشند. با خودم فکر می کنم که اگر 25 یا 26 سال داشتم می توانستم تا چه اندازه از کار با او هیجان زده باشم. پس آن ها باید با خود حساب کنند که چه شانسی از کار با او و در ادامه موفق شدن در دو، سه یا چهار سال آینده خواهند داشت. اگر اینطور احساس نکنند، قطعا چیزی اشتباه است.
دور بودن از باشگاه برای او دشواری های خاص خود را دارد:
آنقدر صادق هستم که بگویم دیدن نخستین بازی تیم به عنوان تنها یک هوادار آنقدر دردناک بود که می خواستم خودم را بکشم. واقعا از آن متنفر بودم. احساس عجیبی داشتم. اما به آن عادت کرده ام و خوشحالم.