ده سال و یک روز از اون دلاکاپیتاله ی خاطره انگیز میگذره.هفته ی قبل از این بازی کاپتان اون مصدومیت کذایی اومد سراغش ولی رم با گل های تادی و آکوئیلانی 2-0 برد و یازدهمین برد پشت سرهمش رو جشن گرفت که اون موقع رکورد سری آ بود(هرچند بعدا اینتر با 17 برد این رکورد رو به اسم خودش زد).چه عظمتی بود.کاپتان جلوی کورواسود :( خیلی وقته که نه کاپتان رو دیدم نه کورواسود:( دلم برای یه رم گرم و پر احساس تنگ شده.امیدوارم با اومدن اسپالتی (که شایعش خیلی جدی شده و حتی میگن الان تو تریگوریاست) رم دوس داشتنی برگرده و بتونیم خاطره ی خوبمون جلو رئال رو تکرار کنیم. با لوچانو میشه امیدوار بود با تشکر از بچه های کانال هواداران رم تو تلگرام.