علیفر: ضرغامی بابت انتقادم به خالکوبی بازیکنان تشکر کرد(بخش اول)
طرفداری- ادامه صحبت های علیفر در گفتگو با نشریه تماشاگران:
- آن زمان خیلی انتقاد به شما و وجواد خیابانی بود، می گفتند به بچه های مردم در برنامه اقای گزارشگر خیلی سخت گرفتید.
این طور نبود. من از نظر سنی بزرگتر از بقیه گزارشگرها هستم و 25 سال هم افسر پلیس بوده ام، به همین خاطر این صحبت ها راجع به من زده می شد. من به سبب تجربه زیاد دید خاصی به زندگی و اجتماع و دنیا دارم. سن هم که بالا می رود، دید فرق می کند. من خودم هشت سال مطبوعاتی و فوتبال نویس بودم. 16 سالم بود کارت خبرنگاری مجله دنیای ورزش را داشتم و خبرنگار دنیای ورزش در منطقه پنج اموزش و پرورش بودم. طی این21 سال از این بیش از صد مصاحبه ای که داشتم به اندازه سر سوزنی نفع نبرده ام. البته منظورم نفع مادی نیست. من از نظر مادی هیچ ندارم. یعنی خانه ندارم و منزلم استیجاری است، ماشین گران قیمت ندارم و ثروتمند هم نیستم. چه ماشینی دارید؟ 206، الان پاسبان های پلیس هم بی خانه نیستند. نود درصد گروه بان ها و استوارهای پلیس با بیش از ده سال سابقه خدمت خانه دارند، ولی من از دانشکده آمدم و زیر با حرف غیرمنطقی نرفتم و از ستوانی تا سرهنگ تمامیش درگیر بودم.
هرکسی وارد سازمان صداوسیما می شود، به امید این می آید که روزی دیده شود:
دوستان من و حتی آدم هایی که شناخته شده اند، گاهی به مطبوعات پول و کادو می دهند تا مصاحبه کنند، ولی من اشباع شده ام و نیازی به این کار ندارم. اگر شهرت و اعتباری هم دارم به خاطر مصاحبه هایم نیست. به خاطر کارم است. چون یک گزارشگر متفاوت هستم، آقای هیوا یوسفی همیشه می گویند من گزارشگر پرداعای صداوسیما هستم. امّا ادعا با اعتماد به نفس فرق می کند. شما اگر هیوا یوسفی هستید و در مطبوعات ما شناخته شده هستید و اعتبار دارید، به اندازه اعتباری که دارید برای خودتان ارزش قائل شوید و اعتماد به نفس داشته باشید. من برای خودم ارزش قائل هستم و پرادعا نیستم. ولی بعد از 21 سال کارم را خیلی خوب بلدم. کودن ترین آدم ها هم بعد از 12 سال کارشان را یاد می گیرند. در تمام دنیا همه گزارشگران اشتباه دارند، در برنامه های ضبطی اشتباه بیرون می آید، امّا در برنامه های زنده این طور نیست و اشتباه را فقط با یک کلمه ببخشید جبران می کنند. همین ممکن است باعث شود بگویند من خودخواه هستم که فقط یک ببخشید می گویم و مثل دیگر همکارانم در چند جمله عذرخواهی نمی کنم. نود دقیقه گزارش مسابقه حساسی که ده میلیون بیننده دارد اعتماد به نفس بالایی می خواهد که آدم اشتباه نکند و به نظر من یک یا دو اشتباه به معنای همان اشتباه نکردن است. تصور من این است که در مجموع این هشت تا ده گزارشگری که فوتبال را در تلویزیون گزارش می کنند، من کامل ترین و باتجربه ترین و نترس ترین آدم هستم. چیزهایی روی آنتن می گویم که کسی جرأتش را ندارد بگوید. از نظر فنی در تاریخ گزارشگری فوتبال کسی را را نداریم که مربی A فوتبال باشد. من مربی A هستم و اگر اظهار نظر می کنم، صلاحیتش را دارم چون هفت سال مربیگری کرده ام و تجربه ام در فوتبال زیاد است.
می گویند عتماد به نفس شما آنقدر بالاست که مثلاً می گویید آقای مورینیو تو نمی فهمی این چه دفاعی است که چیده ای؟
اول یک مسأله را بگویم.من معتقدم ایرانی بسیار فهیم و با شعور است و در هشتاد نود درصد مسائل نبوغ دارد. ایرانی بسیار زرنگ و باهوش است و من به ایرانی و نبوغ ایرانی اعتقاد دارم. مگر ما در سیاست نمی گوییم آمریکا، انگلستان و روسیه هیچ چیز از ما بیشتر ندارند و نمی خواهیم حرف زور بشنویم؟ همین مسئله هسته ای را ببینید با چه زحمت و خطرات شدیدی حرف خودمان را به کرسی نشاندیم، در فوتبال هم چه کسی گفته مورینیو فوتبال را بهتر از من می فهمد؟
نتایج و عملکردش؟
مورینیو اگر 70 درصد هم مربی ممتازی است پس چرا تیم چلسی با بهترین ستاره های جهان باید ته جدول باشد.؟