مقاله یکی از دوستان دانشجو
امشب برای دومین بار پیاپی توپ طلا به دستان رونالدو رسید. به عنوان یک رئالی افسوس می خورم که چرا این اتفاق برای مانوئل نویر نیفتاد.از طرفی نمی توان از رای دهندگان انتظار داشت تا به یک دروازه بان رای دهند.دروازه بان نسبت به یک هافبک خزانه کمتری از راهبردها را می تواند نشان دهد، و به همین دلیل کمتر در عمل بروز خلاقیت قرار می گیرد. بنظرمن مبنای احتمالاتی ای که توپ طلا بر آن قرار گرفته است نمی تواند ادعا کند روایی لازم را در انتخاب بهترین بازیکن دارد.
بی شک مسی یک هوش فرازمینی در بین بازیکنان فوتبال است.تحقیقات نوروساینتیستی بر روی او انجام شده، و شواهد مستدلی در تایید فرضیه هوش بالای او وجود دارد.هوش او در موقعیتهای مختلف نشانگر یک تصمیم سازی بحرانی در حداقل زمان است.برای روشن شدن این مساله افرادی را در نظر بگیرید که در ادب فارسی به آنها «ظریف الطبع» می گوییم. آدمهایی که می توانند در کوتاه ترین زمان ممکن بعد از حدوث موقعیت به ارائه کلامی بپردازند که بشدت قانع کننده است، و اگر در موقعیتی دوستانه واقع شود طنزی قوی و خنده آور ایجاد میکند. گاهی نظرات غیرکارشناسانه ای مطرح می شود مثلا این که اگر مسی فوتبالیست نبود آلبرت انیشتین میشد.فارغ از نبود شواهدی در تایید این مطلب باید اشاره کرد که اتفاقا نظریه های هوش چندگانه خلاف این را پیش بینی می کنند، چرا که هوش انیشتین یک هوش تحلیل گرا، اما هوش مسی هوشی بدنی-جنبشی است.همچنین می شود گفت هوش انیشتین انتزاع گر و حاضر در مفروضات است در حالی که هوش مسی در واقعیت عمل می کند.
اگر بخواهیم هوش کریس رونالدو را با مسی مقایسه کنیم، می توان از دوگانگی استعاره انفجار در مقابل شعله یاد کرد. تکنیک مسی یک اتفاق غیر قابل مهار است در حالی که تکنیک رونالدو به یک تاکتیک شطرنجی مستمر می ماند. رونالدو دارای یک هوش قابل اتکای خوب با تمرین وممارست بسیار و جمع آوری داده است. در حالی که مسی یک هوش استثنایی با تمرین و ممارست کمتر و شهود عالی است. رونالدو اگر دانشجو میشد، احتمالا بسیار سخت کوش بود و می توانست جزو هیئت علمی شود و مقالات و کتابهای زیادی بنویسد. اما مسی از آن نابغه های سرخورده از دانشگاه می شد که در نهایت جذب شرکتهایی مانند گوگل و اپل می شوند و خلاقیت های عالی پرورش می دهند.اگر هر دو شاعر می شدند احتمالا مسی به حافظ نزدیکتر می شد و رونالدو به سعدی.اگر نویسنده میشدند مسی احتمالا کتاب فتوحات مکیه ابن عربی را می نوشت و رونالدو کتاب تاریخ بیهقی را.به تعبیر کلان تر می توان گفت مسی نماد تکامل ما از نخستی ها به هوموساپینس است و و رونالدو نماد فرهنگ به معنای خزانه دانش غیر ژنتیک.
من مسی را دوست دارم و اخلاقیات او را برتر از رونالدو می دانم. لیکن رونالدو را بیشتر می پسندم، چرا که تمرین و داده های گردآوری شده رونالدو را می شود انتقال داد، اما شهود مسی را هرگز.
