نوستالژی + گوتی

لالیگای 2007 و رالی دیوانه وار بین تیم های بالای جدولی باعث شده بود تا به یکی از جذاب ترین لالیگاهای چند سال اخیر تبدیل شود . رئال - سویا ( ورزشگاه سانتیاگو برنابئو ) رئال با دو امتیاز کمتر از سویا در رده سوم قرارداشت . جو ورزشگاه در ابتدای بازی چیزی کمتر از یک جهنم نداشت . اما سویا تیمی نبود که براحتی اسیر چنین جو هایی بشود . تیم کاپلو در نیمه اول اصلا نتوانست نمایش درخور نام رئال مادرید ارائه کند و این سویا بود که توانست با یک گل دیدنی نیمه اول را برنده به رختکن برود . رئال در نیمه دوم هم به بن بست خورده بود . چهره ی نگران رائول و آن نگاه های معنی دارش ... چهره ی درهم کاپلو ، خود نشانگر سردرگمی و احیانا کمی ناامیدی در تیم بود . امتیارهای آخر فصل همیشه تاثیر به سزایی در تعیین قهرمان دارند . کاپلو دست به تعویض زد ... از همان سری تعویض های مخوفش . رائول با گوتی تعویض شد ... رائول بزرگ به محض دیدن تابلوی تعویض بدون کوچکترین ناراحتی زمین بازی را ترک کرد و بازوبند کاپیتانی را به گوتی سپرد ... و جهان را وادار کرد تا ایستاده نظاره گر هنرش باشند ... باورکردنی نیست . گوتی به فاصله ی چند دقیقه 3 پاس گل داد تا سه امتیاز شیرین برای تیم محبوبش کسب کند و رئال را هم امتیاز با بارسای صدرنشین کند . هرچند در دقایق پایانی سویا یکی از گل ها را جبران کرد ولی نتوانست بر جادوی شماره 14 غلبه کند ... رئال آن فصل در بازی آخر و به صورت فوق العاده دراماتیک قهرمان لالیگا شد ... آن فصل گوتی یکی از بهترین نمایش های دوران بازیگریش را برای تیم محبوبش ارائه کرد ... ولی افسوس فقط به فاصله سه سال سکونشینهای برنابئو تمام آن معصومیت و تعصب را با یک خداحافظی ناجوانمردانه پاسخ دادند . گذر زمان است که ارزش ها را نشان خواهد داد .. همانطور که بعد از سال ها حال پی به میراث برنابئو فقید پی بردیم ... تقدیم به اسطوره ای که با عشقش ... دنیایی را عاشق کرد . José María Gutiérrez Hernández