ابتدای فصل 2000/01 بود که گابریل باتیستوتا، مهاجم افسانه ای آرژانتیین، بعد از 9 فصل بازی در فیورنتینا، آرتمیو فرانکی را به مقصد المپیک رم ترک کرد.
باتیستوتا که در ترکیب ویولتاعلیرغم بازی های فوق العاده و داشتن هم بازیان خیلی خوبی مثل کاستا، تولدو و وورنز، موفق به کسب افتخاری جدی نشده بود، راه پایتخت ایتالیا را در پیش گرفت تا از تیم محبوب خود بعد از سپری کردن 9 فصل جدا شود.
فابیو کاپلو که با میلان به افتخارات ایتالیایی و اروپایی دست یافته بود، سکان مربیگری گرگ ها را بر عهده داشت و کاپیتان توتی نیز بعد از گذراندن یک تورنمنت فوق العاده با آتزوری در یورو2000 در اوج آمادگی قرار داشت.
بازی در المپیک رم برگزار می شد. تلاشهای دو تیم نتیجه نمی داد و دروازه بانان جالوروسی و ویولتا براحتی تسلیم مهاجمان حریف نمی شدند.
اما تقدیر چنین بود که قفل دروازه فیورنتینا با ضربه اسطوره پیشین این باشگاه گشوده شود. در دقیقه 37 ، گابریل باتیستوتا دروازه تیم سابقش را فرو ریخت تا 70,000 تماشاگر استادیوم پایتخت فریاد شادی برآورند، اما در میان تمام تشویق ها و خوشحالی ها، یک تن اشک می ریخت و او کسی نبود جز باتیستوتا!
مهاجم آرژانتینی دروزاه تیمی را گشوده بود که دیوانه وار به آن عشق می ورزید و به خاطر بازی در فلورانس، بارها پیشنهادهای باشگاه های بزرگ اروپایی را رد کرده بود.
اشک های باتی گل، باعث شد تا طرفداران فیورنتینا بیش از پیش دوستش داشته باشند و گلزن اسطوره ای خود را بپرستند.
در پایان فصل رم با 75 امتیاز بالاتر از یوونتوس 73 امتیازی و لاتزیوی 69 امتیازی قهرمان سری آ شد و باتیستوتا اولین و آخرین افتخار تیمی خود را بدست آورد!
