اختصاصی طرفداری- فوتبال، از همان دهه ۹۰ میلادی که پای خود را در چین گذاشت، همواره از حامیان فراوانی در این کشور برخوردار بوده است. شواهد و قراین اما حاکی از آن است، که 50 سال پیش از میلاد مسیح نیز، ورزشی شبیه به فوتبال در چین رایج بوده است. اتحادیه فوتبال فعلی جمهوری چین (که حال توسط فیفا به رسمیت نیز شناخته می شود) در سال ۱۹۴۹ پایه گذاری شد. دفتر مرکزی اتحادیه فوتبال چین در بیجینگ واقع شده و رئیس فعلی آن "زی یالونگ" می باشد. از زمان تاسیس اتحادیه فوتبال چین در سال ۱۹۴۹ تا سال ۲۰۰۴ طول کشید تا لیگ ملی منظمِ فوتبال در این کشور تاسیس شود.
"سوپر لیگ" بالاترین سطح در بین سطوح چهارگانه فوتبال، در کشور آسمانی است.تا پیش از سال ۲۰۰۴ اما، سوپرلیگ چین با نام "jia A" در میان مردم این کشور مطرح بود (جیا در زبان چینی به معنی نخستین یا برترین است). از زمان پیدایش، سوپر لیگ چین شکلی ناپایدار داشته است و مدیریت آن همواره تحت الشعاع منافع شرکت های بزرگ تجاری این کشور قرارداشته است.
علیرغم حمایت های فراوانی که مردم چین همواره از این رشته ورزشی محبوب به عمل آورده اند، فوتبال ملی چین دستاورد های چندان درخشانی نداشته است. اگرچه تیم ملی این کشور در سال ۲۰۰۲ به جام جهانی راه یافت، معذلک بدون به ثمر رساندن حتی یک گل و با متحمل شدن ۳ شکست به کار خود پایان داد.
اما در آن سوی میدان، تیم فوتبال بانوان چین توانسته است به عنوان نایب قهرمانی رقابت های جام جهانی و بازی های المپیک دست یابد. علیرغم نتایج قابل توجه بانوان چین در عرصه بین المللی، فوتبال در بین بانوان این کشور همانند مردمان کانادا و امریکا مطرح نیست؛ چیزی که می تواند در آینده، روند مثبت این بخش از ورزش چین را به خطر بیاندازد.
دانستن این که چین در سال ۱۹۹۰ نخستین دوره جام جهانی فوتبال زنان را در گوانگژو میزبانی کرده است، خالی از لطف نیست. آن ها همچنین در سال ۲۰۰۴ میزبانی رقابت های قهرمانی آسیا را ازان خود کردند.
فوتبال همیشه محبوب ترین ورزش در بین مردم چین اما برای سرگرمی بوده است؛ اگرچه در سالیان اخیر، بسکتبال نیز روند رو به رشدی را در این کشور در پیش گرفته است. مدارس پایه دبیرستان در چین، از امکانات مختص به ورزش فوتبال برخوردار هستند که بعضی از آن ها، در تعطیلات آخر هفته به تیم های آماتور محلی برای برگزاری مسابقات فوتبال اجاره داده می شود.
در مورد پوشش تلویزیونی فوتبال در چین نیز باید گفت، که با سرمایه گذاری های عظیم صورت گرفته در این کشور، تمامی تورنمنت های مطرح در سطح ملی و باشگاهی جهان از شبکه های ملی این کشور به طور گسترده پوشش داده می شوند.
حامیان مالی نقشی مهم در فوتبال چین ایفا می کنند؛ به طوری که در ۱۲ فصلی که از شکل گیری لیگ نوین در چین می گذرد، هر ساله نام یک کمپانی مطرح در کنار سوپر لیگ به چشم می خورده است. آن ها با فروش نام لیگ خود، سودی کلان به جیب زده اند. برای مثال شرکت "سیمنز موبایل" در سال ۲۰۰۴ با پرداخت تنها ۸ میلیون یورو، به عنوان نخستین حامی لیگ چین مطرح شد؛ در حالی که در سال ۲۰۱۵ شرکت "پینگ ان اینسورنس" برای چنین عنوانی، ۱۵۰میلیون یوان یا ۷۰میلیون یورو به فدراسیون فوتبال چین پرداخت.
باشگاه دالیان (که هم اکنون دیگر به فعالیت ورزشی خود ادامه نمی دهد) با ۸عنوان قهرمانی، پر افتخارترین تیم تاریخ فوتبال چین به شمار می رود؛ در بین تیم هایی که همچنان به حیات خود ادامه می دهند اما، گوانگژو اورگرانده با ۵عنوان قهرمانی و یک عنوان نایب قهرمانی، یکه تاز است.
در سالیان اخیر اما حضور نام هایی همچون نیکولاس آنلکا، دیدیه دروگبا، پائولینیو، سیدو کیتا، سجاد سالیهوویچ، آلبرتو جیلاردینو، الساندرو دیامانتی، روبینیو، دیگو تاردلی و لوکاس باریوس، تیم کیهیل و دمبا با در این لیگ، حواشی زیادی را به همراه داشته است.
حتی در این بین می توان از نمونه های وطنی که راه جاده ابریشم را در پیش گرفتند، نام برد؛ جایی که مرتضی پور علی گنجی مدافع ملی پوش کشورمان، فصل قبل را در تیانجین چین سپری کرد. اخیرا نیز نام هایی چون لوئیز آدریانو (مهاجم میلان)، شیخ تیوته (هافبک نیوکاسل) و حتی ژوزه مورینیو به حضور در این لیگ، لینک شده اند.
اما به راستی این قدرت خرید از کجا نشأت می گیرد؟
هنگامی که در سال ۲۰۱۳ گوانگژو اورگرانده با هدایت مارچلو لیپی (سرمربی که پیش از این جام جهانی فوتبال را با دستانش لمس کرده بود) بر بام فوتبال آسیا ایستاد، پیامی مهیب به همتایان آسیایی این باشگاه مخابره می شد، که خبر از آغاز عصری نوین مطابق با استاندارد های جهانی در فوتبال آسیا می داد.
بدین ترتیب بود که تشکیلات اقتصادی عظیم تری فوتبال چین را نشانه گرفتند و آن را مبدل به لیگی بین المللی کردند، که شامل بازیکنانی از تمامی قاره هاست. این سرمایه گذاری های چشمگیر، مخاطبان زیادی را مجذوب خود کرد و علیرغم این که نام هایی همچون دروگبا و آنلکا پس از مدتی حضور در لیگ چین با آن وداع کردند، اما این لیگ همچنان نه تنها یکی از جذاب ترین مقاصد بازیکنان پا به سن گذاشته فوتبال، بلکه استعداد های نوظهور محسوب می شود.
فوتبال در چین به حدی رشد کرده است که مطرح ترین بازیکنان لیگ های کشور های همسایه (ژاپن و کره جنوبی) راه فوتبال چین را در پیش گرفته اند. به طوری که ها دائه سونگ (عضو تیم ملی کره جنوبی) در ابتدای فصل گذشته با مبلغ ۴.۸میلیون دلار، راهی بیجینگ گوان چین شد.
اجازه دهید بار دیگر به سوال مطرح شده بازگردیم.
" اما به راستی این قدرت خرید از کجا نشأت می گیرد؟"
به گفته اقتصاد دانان، ۱۳تیم از ۱۶تیم سوپر لیگ چین، توسط توسعه دهندگان ثروتمند املاک و مستغلات حمایت مالی می شوند. برای مثال گروه تجاری Evergrande Real Estate سهام گوانگژو اورگرانده را در اختیار دارد. Tedaهولدینگ، توسعه دهندگان املاک گوانگژو R&F و شرکت های عام المنفعه و صنعتی دیگر نیز از جمله حامیان مالی تیم های مختلف در سوپر لیگ چین به شمار می روند.
در سالیان اخیر اوضاع کمی متفاوت شده است. گفته می شود در لیگ داخلی این کشور تبانی صورت گرفته است و همین ماجرا جو این لیگ را متشنج کرده است. چند تن از مقامات باشگاه های مختلف با جریمه های مالی رو به رو شده و یا راهی زندان شده اند؛ این قضیه در مورد تعدادی از بازیکنان نیز صدق می کند. حتی یک داور و ۴بازیکن سابق تیم ملی چین در بین مجرمین حضور دارند. با این حال سرمایه گذاران همچنان به پاک شدن این جو آلوده از سطح یک فوتبال چین امیدوار هستند...