مصاحبه آرسن ونگر با بن ولچ از وب سایت fourfourtwo را درمی خوانید:
ولچ:باشگاه آرسنال همواره به عنوان یک کشف کننده استعداد زیر نظر شما شناخته می شود. آیا مورد خاصی هست که باید برای زیرنظر گرفتن یک بازیکن داشته باشیم؟اگر هست آیا شما آن را دارا هستید؟
بله، چیزهایی برای زیر نظر گرفتن یک بازیکن وجود دارد. بعضی از مردم نسبت به این موضوع حساس تر هستند و از اینکه دنبال معیارهای مشخصی بگردند لذت می برند. ممکن است برای من پر ادعا جلوه کند که بگویم من این مشخصه را دارم اما من زمان خیلی خیلی زیادی روی این موضوع کار کرده ام، من بازیکنان جوان زیادی را خریداری کردم اما از مربی ها و استعدادیاب هایی که از ان ها کمک گرفته ام همواره قدردانی میکنم . وقتی من به بازیکنی باور پیدا کنم به او یک شانس می دهم.
می توانید بگویید پایین ترین سن که یک بازیکن می تواند پتانسیل خود را برای ستاره شدن داشته باشد چند سالگی است؟ ایا تا به حال شده است که به بازیکنی نگاه کنید و فورا استعداد او را بشناسید؟
در سن 12 سالگی شما می توانید بفهمید که یک بازیکن از نظر تکنیکی ویژگی لازم برای ستاره شدن دارد یا خیر. بین 14 تا 16 سالگی شما می توانید این را بفهمید که آیا بازیکن قادر خواهد بود از عهده خواسته های ورزش حرفه ای ازنظر فیزیک بدنی بربیاید یا خیر. و هم چنین از 16 تا 18 سالگی شما می توانید ببینید که آیا یک بازیکن می تواند بفهمد که چطور با دیگر بازیکنان ارتباط برقرار کند. در 20 سالگی جنبه ذهنی نیز ورود پیدا می کند؛ آیا او آماده است؟ او چطور می تواند از عهده وسوسه ها و امتحان های زندگی اش بربیاید و برندگی یک بازیکن سطح بالا را داشته باشد؟ این شغلی است که شما باید برای ان آماده باشید. اگر به شما شانسی داده شد باید از آن استفاده کنید.
ولچ: شما چقدر زمان برای دیدن یک بازیکن و فهمیدن اینکه پتانسیل این را دارد که همه ی این مراحل را طی کند و از پسش بربیاید نیاز دارید؟
باید بگویم درک اولیه حیاتی و اساسی است و این امر 20 دقیقه طول می کشد؛ این موضوع برای هر یک از بازیکنان متفاوت است و برای یک بازیکن با بازیکن دیگر فرق می کند. به طور مثال بعضی بازیکنان استعداد آشکاری دارند که شما می توانید سریعا آن را ببینید. بعضی از بازیکنان دیگر که مهارت های آشکار کمتری دارند به حداکثر به 6 ماه زمان برای فهمیدن استعداد واقعی که در آن هاست زمان نیاز است. لیونل مسی در 13 سالگی تنها حدود 1 دقیقه برای نشان دادن استعداد خود زمان نیاز داشت. من کارهای او در 13 سالگی را دیده ام. او توپ را می گیرد، با دریبل هایی که می دهد بازیکنان را پشت سر می گذارد و گل می زند. او دارای استعداد است و بعضی بازیکنان این را ندارند و در اکثر بازیکنان این استعداد آشکار نیست.
آیا این متعارف و معمول است که بازیکنانی که زیر فشار ورزش حرفه ای خرد می شوند را نیز بتوان شناسایی کرد؟
بله، من موردهای زیادی دیده ام که زیر فشار سرخم کردند و خرد شدند. یک مورد بزرگ که ممکن است غلط پیش برود سلامتی عمومی بازیکن است. یک بازیکن جوان خوب می تواند ژن های بدی در بدن خود داشته باشد و بنابراین مصدومیت ها و مشکلات بد ران یا زانو ممکن است به زندگی حرفه ای آن ها خیلی زود پایان دهد. سلامتی امر مهمی است. بازیکنان باید خوشحال و سرزنده از خواب بیدار شوند و بدون درد و پرتحرک در تمرینات حاضر باشند؛ این ها همه آشکار و واضح به نظر می رسد اما هرگز تضمین شده نیست.
از وقتی که شما مربیگری را آغاز کرده اید، احتمال اینکه یک بازیکن با پتانسیل حرفه ای شدن در دام ها و مشکلات این رشته بیفتد چگونه تغییر کرده است؟
اگر بخواهم رک و صریح به شما بگویم، درصد آن به طور دراماتیکی به دلیل استعدادیاب ها و حرفه ای تر شدن فوتبال کاهش یافته است. وقتی جوان بودم، از روستایی آمدم که هیچ شانسی در آن برای شناخته شدن و کشف شدن نداشتم. امروزه اگر شما در هر جایی از انگلستان خوب باشید، شانس برای شناخته شدن دارید. من 40 سال است که به کشف بازیکنان می پردازم، از همان زمان جوانی. اما حتی امروز باز هم ممکن است در زمان های مختلف اشتباه کنم. این ها همه مربوط به اندیشه و طرز فکر است، حتی در سطوح بالا و این دلیلی است که من به بعضی بازیکنان می گویم که در راه رسیدن به رویاهایشان تسلیم نشوند.
با وجود پیشرفت تکنولوژی و به اشتراک گذاشتن متد ها و روش ها آیا این روزها کودکان در سراسر جهان به یک شکل و ترتیب تربیت می شوند؟ آیا این موضوع انگلستان را هم شامل می شود یا هنوز تفاوت های فرهنگی وجود دارند؟
خیر، مراحل و سطوح همیشه در حال تغییر هستند و روش های جدید نیز همیشه مورد استفاده قرار می گیرند. شخصا بر این باورم که سطوح کار با بازیکنان جوان به طورپیوسته در حال پیشرفت است. من اولین مربی خود را در سن 19 سالگی ملاقات کردم . امروز یک بازیکن شاید در 5 سالگی این را تجربه کند؛ بنابراین بازیکن در سن خیلی پایین تری نسبت به گذشته می تواند استعداد خود را بروز دهد و نمایان کند.
در سال 2007 شما به fourfourtwo گفتید که تغییراتی که می خواهید در پیشرفت جوانان انگلیسی ببینید در جریان و در حال رخ دادن است و گفتید که بعضی از بهترین استعدادهای جوانی که تا به حال دیده بودید انگلیسی هستند. آیا هنوز روی آن عقیده خود ایستاده اید؟
بله، هم چنان روی حرفم هستم. اخیرا به مربی هایمان گفته ام که در تمام مدتی که اینجا هستم هرگز بازیکنانی به خوبی جوانان انگلیسی ندیده ام. من بارها به این متهم شده ام که فقط بازیکنان خارجی را به آرسنال میاورم اما فکر می کنم این اتهام کاملا ناجوانمردانه است.
بازیکنان جوان بریتانیایی از نظر تکنیک فوتبالی با همتایانشان در آن سوی آب ها، چگونه مقایسه می شوند؟
10 سال پیش آن ها کمی عقب تر از دیگرانی که درسطح اول بودند قرارداشتند اما حالا آن ها با دیگر همتایانشان در دیگر کشور ها هم سطح هستند. لمس اول توپ اینجا به اندازه کافی خوب نیست و هم چنین آن ها در توانایی کلی در تکنیک ضعف دارند اما نه بیشتر از دیگران. شما می توانید این موضوع را در نتیجه هایی که تیم ملی فوتبال انگلستان در مسابقات زیر 17 و زیر 19 سال به آن دست یافته اند ببینید. همه چیز خیلی بهتر شده است. در زمان های قدیم سیستم مدرسه در انگلستان توانایی برگزاری رقابت های ورزشی را نداشت اما حالا باشگاه های حرفه ای به تربیت بچه مدرسه ای ها می پردازند و از این راه حتی به سود و منفعت نیز می رسند.
و اما سوال اخر؛ از بین تمامی بازیکنانی که شما سرمربیان ها بودید، به کدامیک بیشتر از همه افتخار می کنید؟
من از آوردن نام یک بازیکن خودداری می کنم زیرا نمی خواهم به دیگر بازیکن ها بی احترامی کرده باشم. بعضی از آن ها بر دیگری برتری دارند و غلبه می کنند اما ممکن است به عنوان یک استعداد نباشند. به طور مثال فرصت دادن برای شروع یک حرفه به یک بازیکن مانند لیلیان تورام و تماشای او و اینکه او توانست 142 بازی ملی برای تیم ملی فرانسه رقم بزند، شگفت انگیز است. اگر شما زمانی که او فقط یک پسربچه بود به من می گفتید که او به این موفقیت دست پیدا می کند، من به شما می گفتم که دیوانه هستید. او با استعداد ترین نبود اما شما تحت تاثیر تلاش های او قرار می گرفتید و به این افتخار می کنید که در آن مشارکت داشته اید. بشر همیشه شما را غافلگیر می کند و این خود بخش هیجان انگیز کار است.
