یه مثالی از تیم امید می زنم. لیدز داستانش مثل باغ وحشه. هر روز یه داستان جدید. هر روز آقا بالا سر تیم یه مربی جدید میاره. میاد تو رختکن دستور تاکتیکی میده. کشیش میاره زمین متبرک کنه! انتظار هوادارا؟ برگشتن به دهه هفتاد! گذشته شون فوق العاده ست اما ...

اما چه بسا 3-0 به بورنموث که گذشته نداره اما درست کار کرده، ببازه ... شایدم با یه پنالتی یا اتفاقات فوتبالی برنده شه. شاید هم هواداراش -که به اندازه کافی پر شور هستن- باعث شه برنده شن. اما حقیقت اینه که با بی برنامه بودن و تصمیم های احساسی و تصمیم های شتاب زده همونقدر شانسشون برای مثال تو یه تورنمنت تو کشوری دیگه کمه که تیم ملی امید ایران. ما لیدزیم. تیم ملی ایران فرق زیادی با لیدز نداره. اگر لیدز می بازه کمترین تقصیر رو این بین استیو ایوانز داره و اگر امید ایران به ژاپن می بازه، به قطر میبازه خاکپور! اینم بگم که لطف کردم به خودمون که فاصله مون با ژاپن و حتی قطر رو با فاصله لیدز با بورنموث مقایسه کردم و نه فاصله شون با من سیتی. فوتبال ورزش نابغه ها نیست. ورزش اون هاست که هماهنگ ترن و در نهایت تیم ترن.