با توجه به عملکرد خوب آرسنال در اوایل فصل و روند کم نوسانش خیلی از منتقدین بر این باور شدند که شاید امسال سال آرسنال باشد و سالها زیرساخت سازی امسال به نتیجه برسد و بعد از سالها به دوران اوج اوایل قرن بیستم برسند .
این امر البته تنها از نتایج استخراج نمیشد بلکه خرید و حفظ اوزیل و سانچز از یک سو و خرید بازیکن با تجربه ای مانند چک از سوی دیگر گواه این مسئله بود . همچنین بازیهای کم اشتباه و تاکتیک محتاط این تیم و منطقی تر شدن بازی های آرسنال نیز کاملا مشهود بود .اما مانند همیشه مصدومیت های پر تعداد آرسنال دوبره شروع شد و محوری ترین بازیکنان این تیم در خط هافبک مصدوم شدند .
اما این بار شانس با ونگر بود که هافبک خلاقش علی رقم بازیهای سنگین مصدوم نشد . ونگر که از سالهای قبل متهم به تمرینات سخت و در پی آن تحلیل نیروی فیزیکی و بالا بردن احتمال مصدومیت بازیکنانش بود ، این بار سعی کرد تا به چند بازیکن محوری اش استراحت بدهد و همچنین عجله ای برای بازگشت سانچز انجام ندهد .اما بازی هایی که به چلسی باخت از نظر روحی بسیار تاثیر گذار بود .امسال ونگر مصدومانش را زودتر محیای بازی می بیند و این می تواند نویدی برای هواداران باشد .
