قراردادن ترکیب های مختلف در هر بازی از سوی پپ گواردیولا سه مزیت مهم برای بایرن مونیخ دارد:
1. تیم های حریف از پیش نمی دانند که بایرن مونیخ با چه ترکیبی وارد زمین خواهد شد و این کار را برای مربیان تیم های حریف جهت آماده سازی تیم خود برای قرار گرفتن مقابل بایرن مونیخ بسیار مشکل خواهد کرد. از بین بازیکنان بایرن مونیخ، فقط مانوئل نویر سنگربان این تیم در همه بازی ها به طور کامل در زمین حضور داشته است و حتی ماریو مانژوکیچ بهترین گل زن این تیم نیز در همه بازی ها از ابتدا حضور نداشته است.
2. با وجود یک سیستم چرخشی دائمی در تیم، جایگاه هیچ بازیکنی در تیم به طور ثابت تضمین شده نیست. با این روش رقابت بین بازیکنان در هر پستی برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی وجود خواهد داشت و همه بازیکنان برای رسیدن به ترکیب اصلی تمام تلاش خود را خواهند کرد.
3. از دیگر مزیت های این روش، مواقعی است که بایرن مونیخ مجبور است در طول یک هفته علاوه بر بوندسلیگا در لیگ قهرمانان اروپا و یا جام حذفی آلمان نیز بازی کند و یا اینکه بازیکنان خود را برای انجام بازی های ملی در اختیار تیم های ملی کشورشان قرار دهد. در این شرایط بایرن مونیخ با داشتن کادری متشکل از 18 بازیکن با کیفیت، می تواند فشار سنگین ناشی از بازی های متعدد متوالی را با اجرای یک سیستم چرخشی مدیریت نماید و از خستگی مفرط بازیکنان و افزایش احتمال مصدومیت آنها جلوگیری نماید.
با وجود مزیت های وجود یک سیستم چرخشی دائمی در تیم، به نظر اجرای این روش تا حدودی انتقاد برانگیز است. تقریبا یک سوم از رقابت های این فصل بوندسلیگا سپری شده است و هنوز چیزی به عنوان ترکیب اصلی در تیم بایرن مونیخ وجود ندارد. بیش از همه در بازی های حساس و مهم اوایل سال 2014 میلادی، وجود یک ترکیب ثابت و هماهنگ برای صعود به مراحل بالاتر رقابت های لیگ قهرمانان، جام حذفی آلمان و همچنین دفاع از عنوان قهرمانی بوندسلیگا ضروری می باشد.
البته به خاطر وجود مصدومین فراوان در بایرن مونیخ و به خصوص در میان هافبک های این تیم، شاید رسیدن به یک ترکیب ثابت کمی سخت بوده است، اما با این حال پپ گواردیولا می بایست 11 نفر اصلی تیم خود را برای کاهش نیافتن اقتدار این تیم مقابل حریفان، نظیر بازی های اخیر، بیابد.