چرا در اوج بحران می توان به آینده درخشان منچستریونایتد امیدوار بود؟

اختصاصی طرفداری- دقیقاً وقتی کسی نمی توانست تصور کند که شرایط برای منچستریونایتد می تواند از این هم بدتر شود، وین رونی – کاپیتان احیا شده تیم در سال 2016 – دچار مصدومیتی 2 ماهه شد تا شرایط فاجعه بار یونایتد به مرزهای جدیدی برسد. اما با این حال اگر همچون یک پلان از بالا به نقشه کلی این باشگاه نگاه کنیم، با تصویری متفاوت روبرو خواهیم شد؛ تصویری که همچون طرز بازی تیم فن خال در زمین فوتبال، همچون کلافی سر در گم به نظر نمی آید. منچستریونایتد در رتبه پنجم جدول لیگ برتر قرار دارد و برای رسیدن به منطقه صعودِ حتی غیر مستقیم به لیگ قهرمانان، 6 امتیاز تا تیم همشهری – منچسترسیتی – فاصله دارد. با نگاهی واقع گرایانه متوجه می شویم که بر اساس شرایط کنونی منچستریونایتد، احتمال اینکه شیاطین سرخ به رتبه ای پایین تر نزول کنند بیشتر از یک "کامبک" دراماتیک و بازگشت به جمع 4 تیم بالای جدول لیگ برتر است. این حقیقت به قدری واضح هست که سرمربی، کاپیتان، بازیکنان و حتی هواداران این تیم نیز با سر افکندگی آن را در مصاحبه ها و نظراتشان تایید می کنند و تنها راه ممکن برای رسیدن به سهمیه لیگ قهرمانان را در کسب عنوان قهرمانی لیگ اروپا می بینند. اما آیا رسیدن به قهرمانی در لیگ اروپا برای منچستریونایتد ممکن خواهد بود؟ پاسخ: "هر چیزی ممکن است و این شامل قهرمانی هم می شود". تقریباً تمامی رسانه ها، کارشناسان و فوتبال دوستان از مصدومیت وین رونی به عنوان آخرین گلوله شلیک شده به بدن نیمه جان منچستریونایتد در این فصل اشاره می کنند، اما نویسنده این یادداشت اعتقاد دارد که این مصدومیت طولانی مدت می تواند یک نقطه عطف، مشخصاً یک نقطه عطف مثبت، برای یونایتد باشد. یونایتدِ لوئیس فن خال از همان اولین روزهای شروع به کارش در لیگ برتر انگلستان، فوتبالی کند، خسته کننده و متکی بر نظمی سفت و سخت را ارائه می داد. در این بین، فن خال همواره بر 2 نکته کلیدی تأکید داشت: 1- کار او یک پروسه زمان بر است و نباید زود آن را مورد قضاوت قرار داد. 2- وین رونی به عنوان کاپیتان، عضو جدایی ناپذیر ترکیب اوست. تمام بازیکنان در خطر نیمکت نشینی هستند، اما خطری آقای کاپیتان را تهدید نمی کند. زمان ثابت کرد که پروسه فن خال قرار نیست به پیشرفت خاصی دست یابد و استراتژی حمایتی او از وین رونی نیز جز ضربه زدن به چابکی، تمام کنندگی و اعتبار این بازیکن بزرگ، چیزی را برای او به همراه نداشته است. با این وجود، رونی در سال 2016 گویی از نفرینی یک ساله رها شده باشد، جان تازه ای گرفت و رکورد گلزنی بسیار خوبی را از خود به جای گذاشت. مصدومیت او اما بی شک خبر بدی برای تک تک هواداران منچستریونایتد در سراسر جهان می باشد، اما بیاییم برای یک بار به همه چیز شک کنیم! آیا در شرایط کنونی، ترکیب منچستریونایتد بدون رونی، حتی یک وین رونی ِآماده، از بالانسِ بهتری برخوردار نخواهد بود؟ برای بررسی این سوال باید به چندین فاکتور بسیار مهم توجه کنیم: آنتونی مارسیال: لوئیس فن خال دیروز در کنفرانس مطبوعاتی اش فاش کرد که مارسیال چندین بار از او خواسته است تا وی را در پست مهاجم نوک به کار بگیرد. این وینگر-مهاجم 20 ساله ثابت کرده که جز درسمت راست زمین، در تمامی پست های هجومی (وینگر چپ، مهاجم نوک، مهاجم سایه) قابلیت بازی و درخشش را دارد. وین رونی به تدریج چابکی خود را از دست داده است و این حتی بر متعصب ترین دوستداران او نیز پوشیده نیست، بنابراین سرزندگی، جنب و جوش و قدرت تمام کنندگی مارسیال می تواند گره مشکلات تهاجمی یونایتد را باز کند. ممفیس: لعل گرانبهایی که قرار بود ستاره بی چون و چرای اولدترافورد باشد، خیلی زود به یک نیمکت نشین در منچستریونایتد بدل شد. ممفیس در برآورده کردن انتظارات به شدت ناکام بوده است، اما از دیگر سو، وی چنان استعدادهایش را در لیگ هلند نشان داده که حتی هنوز هم هیچ شخصیت برجسته ای به خود اجازه نداده است تا توانایی های او را زیر سوال ببرد یا آینده او را در منچستریونایتد از همین حالا ناموفق پیش بینی کند. گویی هنوز هم کارشناسان معتقدند که او روزی ثابت خواهد کرد که منچستریونایتد بالاخره وارث لایقی را برای پیراهن شماره 7 ـش پیدا کرده است. غیبت رونی در طول 2 ماه آینده می تواند وقوع چنین روزی را تعجیل کند. ممفیس به طرز واضحی از کمبود اعتماد به نفس رنج می برد. ستاره ای که در فصل قبل موفق به زدن 28 گل از کناره های زمین شده بود و به روش های گوناگون بازیکنان حریف را با تکنیکش تحقیر می کرد و ضربات آزاد را از فاصله هایی باورنکردنی به گل تبدیل می کرد، در این فصل به ندرت توانسته است در نبردهای تک به تک از مدافع روبرویش عبور کند و ضربات آزادش نیز مایه تأسف و خجالت بوده است. این امر به دلیل فاصله فنی زیاد لیگ هلند با لیگ برتر انگلستان تا حدی قابل پیش بینی بود، اما بیش از آنچه که تصور می شد مشکل ساز شده است. در چنین شرایطی، یک بازیکن تنها در صورتی می تواند اعتماد به نفسش را باز یابد که حمایت سرمربی و هواداران تیمش را داشته باشد. چنانچه او تا آخر فصل همچنان نا امید کننده کار کند، منچستریونایتد تمام تلاشش را برای جذب بهترین وینگرهای جهان – نیمار، گرت بیل، خامس رودریگز، کریستیانو رونالدو و ... – خواهد کرد و در صورت عملی شدن هر کدام از این انتقال ها، کار ممفیس 2 برابر سخت تر از حالا خواهد شد. بنابراین با توجه به غیبت 2 ماهه رونی، مارسیال به عنوان انتخاب اول فن خال به نوک خط حمله یونایتد خواهد رفت و این ممفیس است که به عنوان اولین گزینه در پست وینگ چپ یونایتد به کار گرفته خواهد شد. اگر ممفیس به دنبال پایان دادن به کابوس حال حاضر خود در منچستریونایتد است، زمان این کار فرا رسیده است. ویل کین: تقریباً تمام هواداران منچستریونایتد دوست دارند تا ویل کین را به عنوان ستاره جدید آکادمیشان در تیم اصلی ببینند. بازیکنی که در 17 سالگی در آستانه ورود به تیم اصلی منچستریونایتد قرار داشت دچار مصدومیت شدیدی شد و این امر موجب شد تا روند پیشرفتش با وقفه ای بزرگ و مهلک روبرو شود. او در طول 6 سال گذشته در چند تیم به صورت قرضی بازی کرد و در همین ژانویه در سن 23 سالگی دوباره به آکادمی منچستریونایتد بازگشت تا آخرین شانسش را برای راه یافتن به تیم اصلی و ترکیب اصلی منچستریونایتد امتحان کند. ویل کین در بازگشت به تیم رزروهای منچستریونایتد فوق العاده عمل کرد و در 7 بازی برای این تیم، 10 گل را به ثمر رساند. این امر باعث شد تا در دیدار قبلی منچستریونایتد مقابل ساندرلند، به عنوان بازیکن تعویضی برای دقایقی فرصت ورود به زمین را پیدا کند و برای دومین بار پیراهن تیم بزرگسالان باشگاه را به تن کند. مصدومیت رونی، ویل کین را یک قدم برای رسیدن به رویایش نزدیک تر می کند. او برای قرارگیری در نوک پیکان خط حمله یونایتد با آنتونی مارسیال نخواهد جنگید، زیرا مارسیال به قدری تأثیرگذار هست که فن خال او را از ترکیب اصلی خود خارج نکند. نتیجتاً، کین می بایست فن خال را قانع کند که از مارسیال در همان پست وینگر چپ استفاده کرده و او را به جای رونی در نوک خط حمله قرار دهد. در این صورت، رقابت مستقیمی بین کین و ممفیس برای راه یافتن به ترکیب اصلی به وجود خواهد آمد و این رقابت؛ دو بازیکن جوان، چابک و پر انگیزه را به جای یک کاپیتان مصدوم در اختیار فن خال می گذارد. این شاید آخرین شانس کین برای رسیدن به رویای کودکی اش باشد و این مهاجم 23 ساله باید نهایت تلاش خود را برای استفاده از این فرصت طلایی انجام دهد.   آندرس پریرا و جیمز ویر: وقتی عملکردهای این دو بازیکن را در خط میانی تیم رزروهای یونایتد تماشا می کنید بلافاصله از خودتان می پرسید: "آیا هافبک های اصلی یونایتد از چنین سطحی از مهارت و هماهنگی برخودار هستند؟!". آندرس پریرا و جیمز ویر چنان خلاقانه بازی می کنند که می توانند راه حل تمام مشکلات یونایتد در ایجاد موقعیت و ارائه بازی زیبا باشند. سطح لیگ رزروها قابل مقایسه با لیگ برتر نیست، اما در شرایطی که منچستریونایتد با لشکری از مصدوم مواجه شده، این 2 بازیکن می توانند ثابت کنند که مهره گمشده تیمشان در خط هافبک هستند. مصدومیت فلینی و شواین اشتایگر، ناکارآمدی ماتا در ترکیب یونایتد، بازی بدون ریسک و کسل کننده اشنایدرلین و نیمکت نشینی های پیاپی آندر هررا، شانسی بزرگ را به وجود آورده است تا بالاخره هواداران یونایتد را به برزیلی کم سن و سالی که سالهاست انتظار ظهورش را از آکادمی باشگاه می کشند، برساند. حال که دلایل فنی را بر شمردیم، می توان به جنبه های دیگری که نوید آینده ای درخشان را برای منچستریونایتد می دهند توجه کرد. مدعیان اصلی سرمربیگری باشگاه در فصل آینده؛ ژوزه مورینیو، مائوریسیو پوچتینو و حتی رایان گیگز هر کدام از این 3 نفر می توانند آینده ای بهتر از وضعیت کنونی را برای منچستریونایتد رقم بزنند. در حالی که یونایتد با فن خال و تصمیمات لجبازانه تاکتیکی اش عملاً به بن بست رسیده، ورود یک ایدئولوژی جدید به باشگاه از سوی 3 شخص نامبرده می تواند با نتایج چشم گیری همراه شود. توضیح دادن درباره ژوزه مورینیو تنها اتلاف وقت است، وقتی که به کارنامه او دقت می کنیم. مردی که بدون استثناء در تمام باشگاه هایی که هدایت آن را به عهده گرفته، موفقیت را بالاخره به چنگ خود در آورده است. او اکنون زخم خورده تر از همیشه به دنبال فرصتیست تا ثابت کند نیم فصل کابوس وارش با چلسی تنها یک اتفاق بوده است و چه فرصتی بهتر از پیوستن به باشگاهی با بزرگی و ثروت منچستریونایتد؟ مورینیو هرگز فرصتی را برای ستایش از منچستریونایتد از دست نداده است و بر کسی پوشیده نیست که اولویت اول او برای بازگشت به میادین فوتبال، نیمکت داغ اولدترافورد است. انتخاب پپ گواردیولا به عنوان سرمربی فصل آینده منچسترسیتی باعث شد تا بسیاری انتخاب مورینیو به عنوان سرمربی فصل آینده منچستریونایتد را نه تنها یک گزینه محتمل، بلکه یک الزام جدی به حساب آورند. آن ها معتقدند که تنها مورینیو از تجربه، انگیزه و دانش کافی برای رقابت با نابغه ای همچون گواردیولا برخودار است و چنانچه یونایتد نمی خواهد حتی شهر منچستر را نیز به سیتیزن ها ببازد، چاره ای جز استخدام مورینیو ندارد. تاتنهام مائوریسیو پوچتینو به قدری در این فصل خوب بوده است که هواداران اهل داشتن تیم های دوم و سوم و چهارم، از همین حالا روی تیم او غیرت دارند! او با پیروزی خارج از خانه تیمش در مقابل منچسترسیتی نشان داد که حتی در بالاترین فشار نیز کم نمی آورد و چگونگی کار کردن با جوانان پر انگیزه و مستعد را نیز بهتر از هم سن و سالان خود می داند. شاید پس از سر الکس فرگوسن که بیش از 20 سال پیش نسلی طلایی را به فوتبال انگلستان تحویل داد، هیچ کسی همچون سرمربی آرژانتینی اسپرز به فوتبال معاصر و نیمه جان انگلستان کمک نکرده باشد. پوچتینو همچون یک کارخانه بازیکن سازی در حال تحویل دادن بازیکنان مستعد و آینده دار به فوتبال بریتانیا می باشد. لوک شاو، آدام لالانا، ناتانیل کلاین، جی رودریگز، هری کین، دله الی و اریک دایر تنها بخشی از بازیکنانی هستند که فوتبال انگلستان در 3 سال اخیر از پوچتینو تحویل گرفته است. حالا منچستریونایتدی را تصور کنید، سرشار از بازیکنان جوان و مستعد، با تیم زیر 21 ساله هایی که در صدر جدول رده سنی خود قرار دارد، و رهبری که پوچتینو باشد.همکاری یونایتد و پوچتینو، پیوندیست که در آسمان ها بسته شده! رایان گیگز: شاید رویای هر هوادار منچستریونایتد، دیدن دوباره رایان گیگز، پل اسکولز و گری نویل روی نیمکت باشگاه مورد علاقه شان باشد. بسیاری معتقدند که تنها راه رستگاری منچستریونایتد پس از سر الکس فرگوسن، بازگشت به ریشه ها و سپردن سکان هدایت تیم به یکی از افراد بدنه باشگاه است. شاید باورنکردنی باشد، اما رایان گیگز در 29 سال اخیر، اکثر روزهای سال را در باشگاه منچستریونایتد گذرانده است و هرآنچه از یونایتد و لیگ برتر باید دانست را از حفظ است. او حتی با تجربه کوتاه مربیگری موقتش در منچستریونایتد، نیازی به وفق پیدا کردن با شغل جدیدش نخواهد داشت. گیگز از حمایت همه جانبه بازیکنان، هواداران، مدیران، اسطوره ها و حتی سر الکس فرگوسن برخودار است و از هر جهت گزینه ای ایده آل برای یونایتد به نظر می رسد. بی شک همه می دانند که در صورت انتخاب گیگز به عنوان سرمربی یونایتد، فرگوسن او را بر خلاف مویس و فن خال از مشورت های خود بی نصیب نخواهد گذاشت و دوباره فوتبالی "یونایتدی" در اولدترافورد ارائه خواهد شد. بازیکنان آکادمی فرصتی عظیم را برای ورود پیدا کردن به تیم اصلی پیدا خواهند کرد، عدنان یانوزای از این شانس بزرگ برخودار خواهد شد تا 11 ـی را بر تن کند که روزی سرمربی اش آن را بر تن می کرده و نتیجتاً از حمایت گیگز برخوردار خواهد شد و از همه مهم تر، بر خلاف مویس و فن خال، گیگز در صورت عدم نتیجه گیری، مطلقاً فشاری را از سوی هواداران حس نخواهد کرد. یک کادر فنی مشتمل از رایان گیگز، پل اسکولز و برادران نویل شاید نهایت چیزیست که هواداران یونایتد در حال حاضر آرزوی دیدن آن را در اولدترافورد می کشند. حال نگاهی می اندازیم به دو عامل مثبت و امیدبخش دیگر موجود در منچستریونایتد؛ وجود یک آکادمی پویا و قدرت اقتصادی خیره کننده. در سال های اخیر، بسیاری هشدار داده اند که آکادمی منچستریونایتد در حال از دست دادن سلطه خود در انگلستان و حتی شهر منچستر است. منچسترسیتی سرمایه گذاری عجیبی را بر روی تیم های پایه و زمین های تمرینی اش انجام داده است و با پاتریک ویرا به عنوان مدیر تیم های پایه اش، سعی در پیاده کردن مدل سر الکس فرگوسن در جذب بهترین بازیکنان نوجوان بریتانیا داشت (هرچند ویرا برای بلندپروازی هایی بزرگ تر، منچستر را به منظور سرمربیگری در ام ال اس ترک کرد). تیم زیر 18 ساله های منچستریونایتد در این فصل خوب کار نکرده است. آن ها به طرز عجیبی در 12 دیدار پیاپی شکست خوردند و این امر موجب شد تا پل مک  گینس – مدیر آکادمی منچستریونایتد – پس از بیش از 20 سال فعالیت در رده های سنی یونایتد از باشگاه جدا شود، اما دلیل ناکامی های تیم زیر 18 ساله های یونایتد را باید در هجرت بازیکنان اصلی این تیم به زیر 21 سال و خالی ماندن بسیاری از پست های اصلی آن جستجو کرد. مصدومیت های فراوان تیم اصلی منچستریونایتد در ماه های اخیر موجب شد تا فن خال از بسیاری از بازیکنان تیم زیر 21ساله های باشگاه استفاده کند و تیم زیر 21 ساله ها نیز به همین ترتیب از بازیکنان تیم زیر 18 سال تغذیه شد. نتیجتاً، تیم زیر 18 ساله ها با کمبودهای بسیاری روبرو شد و بزرگترین لطمه را در این بین خورد. اما زمانی می توانیم به قدرت آکادمی یونایتد پی ببریم که به قدرت تیم زیر 21 ساله ها و بازیکن هایی که در این فصل به تیم تیم بزرگسالان معرفی کرده است دقت کنیم. این تیم در 9 بازی از 10 بازی اخیر خود به پیروزی رسیده است و 29 گل را نیز در این مقطع به ثمر رسانده است.  تیم تحت هدایت "ورن جویس" با 34 امتیاز از 14 بازی در صدر جدول لیگ زیر 21 ساله های انگلستان قرار دارد. برای اینکه مقایسه ای را با دیگر قدرت حاضر در شهر انجام دهیم، به جایگاه تیم زیر 21 ساله های منچسترسیتی نگاهی می اندازیم. آن ها با کسب 21 امتیاز از 14 بازی در جایگاه چهارم قرار دارند و 13 امتیاز با یونایتد فاصله دارند. منچستریونایتد در این هفته در حالی مقابل ردینگ به برتری 0-1 رسیدند که حتی ویل کین و آندرس پریرا را نیز در اختیار نداشت. چندین بازیکن بسیار با استعداد همچون "جیمز ویر"، "تیموتی فوسو منساه"، "روشن ویلیامز"، "جو رایلی"، "رگان پول"، "کالوم گریبین" و "جوئل پریرا" در تیم های زیر 21 سال و زیر 18 سال یونایتد حضور دارند که در سال های آینده می توانند به ترکیب اصلی یونایتد نیز اضافه شوند. چند روز پیش نیکی بات - بازیکن سابق منچستریونایتد و محصول آکادمی باشگاه - به سِمَت مدیریت آکادمی شیاطین سرخ انتخاب شد تا دوران جدیدی در این زمینه آغاز شود. در کنار این آکادمی پویا باید به قدرت اقتصادی خارق العاده منچستریونایتد اشاره کرد. بازوهای اقتصادی قدرتمند منچستریونایتد موجب خواهند شد تا منچستریونایتد هرگز افولی بلند مدت را تجربه نکند، بنابراین تنها چالش پیش روی این باشگاه، تزریق ثبات به عملکردهای درون زمین و نتیجه های کسب شده می باشد. گزارش های "فوربس" و "دیلویت" نشان می دهند که منچستریونایتد در صورتی که روندی عادی (و نه حتی "بسیار موفقیت آمیز") را طی کند، تا سال آینده می تواند به پر درآمد ترین باشگاه جهان تبدیل شود و این برای باشگاهی که بی شک در یکی از بدترین مقاطع 60 سال اخیر خود به سر می برد، نکته ای تکان دهنده است. در دنیای تجارت، "پول" تضمین بقا و پیشرفت است و این را می توان از مدل های اقتصادی موفق پاریس سن ژرمن و منچسترسیتی متوجه شد. حال وقتی "تاریخ" را نیز در کنار پول در اختیار دارید، به باشگاهی همچون منچستریونایتد تبدیل می شوید. تماشای بازی این روزهای منچستریونایتد ممکن است هر هوادار فوتبال را عصبانی و منزجر کند. ممکن است بسیاری حس کنند که یونایتد مسیری را طی می کند که در سال های اخیر لیورپول، آرسنال، میلان و اینتر در پیش گرفتند. ممکن است منچستریونایتد حتی رقابت های لیگ قهرمانان اروپای فصل آینده را هم از دست بدهد، اما تمام این عوامل همچون ابر سیاهی بر فراز آسمان اولدترافورد هستند که یقیناً به زودی از جای خود حرکت می کنند و بار دیگر پرتوهای درخشان آفتاب، چمن سبز اولدترافورد را نوازش خواهند داد.