انکار نمی کنم، منم وقتی مویس اخراج شد خوش حال شدم، خیلی. وقتی اخراج شد مدرسه بودم اومدم تو سرویس، راننده سرویس گفت مژده بده، مویس اخراج شد. از خوشحالی تو پوست خودم نمی گنجیدم. اما حالا دو سال بزرگ تر شدم و اطلاعات فوتبالیم کلی رفته بالا. حالا می فهمم با رونی مصدوم و فن پرسی مصدوم که اون فصل عالی بودن بایرن رو تا آستانه ی حذف پیش بردن یعنی چی. حالا می فهمم با فلینی و بوتنر ریبری و روبن رو تا حد زیادی مهار کردن یعنی چی. اون شب که تو آليانس آرنا قهرمانانه باختیم مثل همه ی بازی های اروپایی که زمان سر الکس می باختیم گریه کردم. اما... امسال منچستریونایتد در يه گروه واقعا ساده، زسکا مسکو رو به زور در خونه شکست داد، و با ترکیب 250 میلیون پوندی نتونست ولفسبورگ رو شکست بده و به لیگ اروپا رفت... و من، برای اولین بار در طول عمرم ( و برای اولین بار از سال 2006 که طرفدار یونایتد شدم) گریه نکردم و خیلی ساده رفتم خوابیدم. اما تفاوت مویس و فن خال این بود که : مویس يه بودجه 250 میلیون پوندی نداشت دخیایی رو نداشت که از منجلاب بکشتش بیرون تو يه لیگ فوق العاده سخت بود (تا همین هفته از فصل نسبت به تیم فن خال يه امتیاز بیشتر گرفته بود، تفاضل گل بهتری داشت ولی رتبه تیم هفتم بود) فشار جانشین مستقیم سر الکس بودن روش بود و . .