هر چه نداد حكمت است(داستانی كه واسه دوستم اتفاق افتاد)

اين داستان واسه دوستم اتفاق افتاد و واقعا فهميدم هر چه خدا بهمون نداده حكمته: اين دوستی كه من دارم كلا از بچگی عشق نظام بود و افسری و بچه خيلی مذهبی بود تا اينکه وقتی به امتحانانت نهايی سال سوم رسيد دو درس رو تجديد يا همون مشروط شد اين دوست من پسر خيلی مذهبی و بسيار تنبلی بود خلاصه ديگه كم كم از زندگی نا اميد شد و آرزوی مرگ كرد و همش بخدا گله كرد و گفت من عشق نظام دارم ولی تو كمكم نميكنی دو سال گذشت و تو اين دوسال فهميد بايد كه بايد از صفر شروع كنه تا واسه امتحانانت قبول بشه و روزی 7 يا 8 ساعت درس خوند و قبول شد بعدش كه قبول شد تو امتحانات نهايی فهميد كه حتی اگه دو سال پيش هم ديپلم گرفته شرايط لازم رو برا افسری و نظام نداشته(معدلش كم بود) ولی فرق الان با دو سال پيش این بود كه كسی كه تا دو سال پيش حتی تو عمرش 2 ساعت هم درس نخونده بود ميتونه روزی 8 ساعت درس بخونه پس واسه كنكور ثبت نام كرد و در حال حاضر روزی 10 هم درس میخونه و جوری كه معلومه ميتونه حتی زير 2000 هم قبولشه رشته اش انسانی هست اين دوست من خودش گفت اگه دو سال پيش ديپلم گرفته بودم نه درس ميخوندم واسه كنكور نه ميتونستم برم افسری ‏_‏ پس اگه واسمون مشكلی پيش اومد همش بخدا گله نكنيم چون اون آينده رو ميبنه كه ما نميبينيم