اختصاصی طرفداری- آرسن ونگر و استیو بروس برای سومین بار در سه سال اخیر در جام حذفی مقابل یکدیگر قرار گرفتند ولی با این تفاوت، که امسال تیم هال سیتی در لیگ برتر حضور ندارد و شاید روی کاغذ، برتری آرسنال محسوس تر و انتظارات از توپچی ها بیشتر بود. در بازی آرسنال-هال سیتی از دور پنجم جام حذفی، با اینکه شاگردان ونگر توپ و میدان را در اختیار داشتند و تیم برتر زمین بودند، ولی خط دفاعی کم اشتباه و همچنین یک دروازه بان آماده یعنی الدین یاکوپوویچ، هرگز به مهاجمان آرسنال اجازه گلزنی ندادند. هدف اصلی استیو بروس در این بازی، نخوردن گل بود تا کار را به بازی تکراری در زمین خودی بکشاند که البته به این هدف هم رسید. نباید فراموش کنیم که هال سیتی یک تیم دسته پایین محسوب می شود هر چند که استخوان بندی اصلی فصل گذشته خود را پس از سقوط از لیگ برتر به چمپیون شیپ حفظ کرده است.
قابل پیشبینی بود که آرسنال کار راحتی مقابل هال سیتی نداشته باشد ولی اینکه بازیکنان هال سیتی به اندازه ای خوب باشند که خط حمله و مهاجمان زهردار آرسنال را فلج کرده و این تیم را حتی از رسیدن به یک گل، محروم سازند، قابل تصور نبود. دنی ولبک، تئو وولکات و جوئل کمپل هر کدام در نیمه اول مغلوب هنرنمایی یاکوپوویچ دروازه بان هال شدند. در روزی که به مسوت اوزیل و آرون رمزی استراحت داده شده بود، قرار گرفتن الکس ایووبی در ترکیب آرسنال یکی از برنامه های غافلگیر کننده مهم ونگر برای این بازی بود. ایووبی بارها با دوندگی و انگیزه مفرط خود موجب آزار مدافعان هال شد هر چند که در نهایت، مدافعان هال پیروز واقعی این جدال بودند. ونگر در نیمه دوم مجبور شد که ژیرو و الکسیس را از نیمکت بلند کرده تا شاید از دیوار آهنین هال عبور کند ولی اکنون، توپچی ها محکوم به برگزاری یک بازی اضافه تر در جام حذفی هستند و باید به ورزشگاه KC شهر هال سفر کنند. حضور محمد الننی در خط میانی آرسنال از نکات مهم این بازی بود. الننی یک ضربه به سمت دروازه حریف زد که به دست الکس بروس مدافع هال و پسر استیو بروس سرمربی این تیم، برخورد کرد ولی مایک دین داور بازی، اعتقادی به پنالتی نداشت. وولکات و ولبک در امور تهاجمی آرسنال، همکاری خوبی با یکدیگر داشتند و اگر در ادامه فصل دچار مصدومیت های همیشگی نشوند، بدون شک در بازی های لیگ به کار ونگر می آیند و شک نکنید که شانس قهرمانی آرسنال در لیگ را افزایش خواهند داد. بازی های جام حذفی یک فرصت بسیار خوب برای محمد الننی است تا به ونگر ثابت کند که می تواند در بازی های لیگ نیز به در آرسنال بخورد. به طور کلی باید گفت که شیوه بازی آرسنال چشم نواز و تهاجمی بود هر چند که نتیجه قابل قبولی رقم نخورد. آنها با اینکه در اغلب دقایق بازی به ویژه در نیمه اول، داخل زمین هال خیمه زده بودند ولی در دقایق آخر بازی، به طرز بی رحمانه ای به سمت دروازه ببرها تاخت و تاز کردند تا همان بلایی را که بر سر لستر سیتی آورده بودند، بر سر هال سیتی هم بیاورند.
شاید هم بتوان بازی حساس پیش روی آرسنال در لیگ قهرمانان اروپا مقابل بارسلونا را دلیل اصلی کسب این تساوی در جام حذفی دانست. درست است که آرسنال در لیگ برتر یکی از شانس های جدی قهرمانی می باشد، ولی ونگر نباید به هیچ وجه جام حذفی را دست کم بگیرد چرا که در صورت عدم قهرمانی در لیگ، می توان با فتح جام حذفی، اندکی از فشار انتقادات را کاهش داد و یا در رؤیایی ترین حالت، یک دو گانه خاطره انگیز را برای هواداران آرسنال رقم زد. یکی از نکات جالب در بازی های چند ماه اخیر آرسنال، اعتقاد ویژه آرسن ونگر به جوئل کمپل بازیکن کاستاریکایی خود است. کمپل که همواره به تیم های دیگر قرض داده می شد، نه تنها در این فصل حفظ گردید بلکه تبدیل به یک بازیکن فیکس با دامنه اختیارات بالا شده است. اعتماد به نفس این بازیکن بسیار بالا رفته و حتی تبدیل به یکی از بازیکنان آرسنال شده که همواره پشت ضربات آزاد قرار می گیرد. او در بازی مقابل ها و در حضور پدر و دختر کوچکش، یکی از خوب های آرسنال بود. الدین یاکوپوویچ دروازه بان هال سیتی و ستاره این بازی، به قدری عالی بود که حتی روبینیو و مارکو رویس هم در حساب توئیتر خود از وی تقدیر کردند. این دروازه بان متولد بوسنی که عضو تیم ملی سوئیس است، به تنهایی سه بار در مقابل دنی ولبک پیروز شد. یکی از معضلات برنامه ریزی فوتبال انگلیس، تعداد بسیار بالای بازی ها در سه جام متفاوت بوده که این روزها شایعاتی مبنی بر کاهش تعداد بازی ها شنیده می شود. ونگر و بروس از اضافه شدن یک بازی دیگر به برنامه های تیم خود راضی نیستند. آرسنال باید در لیگ قهرمانان به میدان برود و هال سیتی نیز در ماراتن چمپیون شیپ، به دنبال بازگشت به لیگ برتر است. به هر حال شاید این بازی به اندازه آن بازی فینال جام حذفی 2014 ومبلی بین این دو تیم در خاطرات باقی نماند، اما بدون شک یک بازی بدون گل زیبا بود.
طبق نمره گذاری اکسپرس، الکس ایووبی بالاترین نمره را در بین بازیکنان آرسنال به خود اختصاص داده و بازیکنانی همچون، محمد الننی، جوئل کمپل، پر مرتساکر و دنی ولبک در رده بعدی قرار گرفتند ولی الکس چمبرلین و متیو فلامینی نمره پایینی را به خود اختصاص دادند. آرسنال در این بازی، حدود 70 درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت، 24 ضربه به سمت دروازه حریف زد اما به قول آرسن ونگر، عدم قاطعیت و دقت کافی در پاس های بازیکنان آرسنال و آمادگی مدافعان و دروازه بان حریف، باعث شد تا این تیم به گل نرسد و صدای منتقدان ونگر بلند تر شود. همان منتقدانی که می گویند هنوز ونگر هیچ تاکتیک مشخصی برای مقابله با تیم هایی که اتوبوس جلوی دروازه پارک می کنند، ندارد. طبق معمول انتقاد ها به حضور فلامینی در ترکیب اصلی هم ادامه یافت و اینکه چرا آرسنال با دو هافبک دفاعی در مقابل تیمی همچون هال سیتی بازی کرد، شاید این شرایط یک تمرین برای بازی مقابل بارسلونا بود. البته الننی و ایووبی آنقدر خوب بازی کردند که هیچ منتقدی جرأت نخواهد کرد که بابت حضور آنها در ترکیب اصلی آرسنال، از ونگر انتقاد نماید ولی باید به این منتقدان یادآوری کرد که هال سیتی همان تیمی بوده که در سال جدید، 17 گل زده و فقط 4 گل خورده است و بدون شک، یک ببر غران و درنده می باشد.
