واجبه که حداقل برای یکبار تأسف خودم رو از حضور جواد خیابانی بر مسند گزارش فوتبال مملکت ایران ابراز بدارم.
ماها چون عادت کردیم به بدبختی هامون بخندیم، جناب خیابانی رو هم با همین فرمول هضم می کنیم. اصلاً خندیدن ما حکم یه لیوان آبی رو داره که بعد از یه لقمه سنگین می نوشیم تا خفه نشیم.
شاید یه زمانی امثال کوتی و بهروان و شفیع آنچنان فجیع و دلخراش گزارش می کردن که جواد خیابانی جلوشون یه فرشته نجات بود ولی خیلی وقته با پدیده "عادل فردوسی پوریسم" استاندارد این شغل تو ایران بالا رفته و می طلبه که گزارشگر نسل فعلی با اطلاعات بیشتر و تیزبینی بالاتر از گذشته بیاد پشت میکروفون بشینه. نه اینکه به اون ورقه ی حاوی اطلاعات بازی که نیم ساعت قبل از شروع بازی پیرینت می گیرن می ذارن رو میز گزارشگر اکتفا کنه.
آقای خیابانی بعد اینهمه سال گزارشگری در حد Basic چهار تا زبون خارجی یاد نگرفته! که بدونه کلمات فرانسوی آخرشون تلفظ نمی شه و دائم به اولیویه ژیرو نگه " جیرود، جیرود " .. انقدر زحمت به خودش نمی ده که پشت پیرن جک ویلشر رو بخونه و یه چیزی تو مایه های ویلچیر تلفظ نکنه.
مایکل آرتتا رو یه توپ قاپی بد عمل می کنه و خودش به نشانه نارضایتی سر تکون میده ولی خیابانی بجای گزارش این صحنه شروع می کنه بیوگرافی آرتتا رو بده.
بعد از فیلمای بدی که مسعود کیمیایی این اواخر ساخته بود به طعنه گفته بودن یه قیصر دیگه بساز و خدافظی کن. الان هم به خیابانی باید گفت یه بازی دیگه مثل بازی با استرالیا گزارش کن و میکروفون رو ببوس و در رو از پشت ببند.
