اختصاصی طرفداری- برای هواداران آرسنال، الدترافورد همان جایی است که 14 سال پیش، قهرمان شدند ولی آن را نفرینی ترین زمین دنیا می دانند. در سال 2001 و درست در همان شبی که لیورپول در فینال لیگ کاپ حضور داشت، آرسنال در الدترافورد با 6 گل مغلوب منچستر یونایتد شد و هر چقدر ایگور استپانوفس در آن بازی فاجعه بود، دووایت یورک خوش درخشید و یک دهه بعد در همین ورزشگاه، 8 گل از منچستر یونایتد دریافت کرد. یازده بازی باقی مانده و 5 امتیاز کمتر از لستر سیتی و فاجعه بار تر از آن، 3 امتیاز کمتر از تاتنهام. شنبه سیاه هواداران آرسنال هنگامی تکمیل شد که خودشان به یک رقیب دیرین یعنی منچستر یونایتد باختند، رقیب تاریخی و بهتر بگوییم دشمن همیشگی آنها یعنی تاتنهام توانست سوانزی را شکست دهد و لستر سیتی نیز با تک گل دقایق واپسین، نوریچ سیتی را به زانو در آورد. به همه این نگون بختی ها باید پایین تر قرار گرفتن آرسنال از تاتنهام در جدول رده بندی را هم اضافه کنیم. بدتر از این امکان نداشت. تنها دلخوشی هواداران آرسنال دو بازی پیش رو مقابل سوانزی در ورزشگاه امارات و تاتنهام در ورزشگاه وایت هارت لین است. آرسن ونگر هنوز هم قهرمانی را از دست رفته نمی بیند و همچون پیتر چک، قول داده که یک پاسخ سریع و کوبنده به این شکست حقارت بار را در دو بازی آینده خواهد داد تا امید قهرمانی را در دل هواداران آرسنال زنده نگهدارد. منچستر یونایتد با یک دوجین بازیکن مصدوم و یک تیم شکننده یا دقیق تر بگوییم 16 بازیکن مصدوم، باز هم توانست در الدترافورد مقابل آرسنال پیروز شده تا حسرت پیروزی در الدترافورد برای شاگردان ونگر 10 ساله شود. یک جوان گمنام که حتی با گلزنی در لیگ اروپا مقابل تیم میتلند دانمارک نیز چندان جدی گرفته نشده بود، ستاره بی بدیل این بازی لقب گرفت و با زدن دو گل و یک پاس گل، شکست 3-2 توپچی ها را تضمین کرد. مارکوس راشفورد به اندازه ای عالی بود که رسانه ها به جای ملامت کردن ونگر و همان انتقادات همیشگی از این مربی، به سراغ تمجید و تحسین راشفورد جوان رفتند. ونگر معتقد است که حریف، بسیار خوب دفاع می کرد و هرگاه آرسنال قصد هجوم داشت، با یک خطای بازیکنان حریف در میانه زمین و گرفتن یک ضربه آزاد بی خطر، در عمل متوقف می شد. بدون شک همگان دیدند که حملات آرسنال همچون یک کبریت بی خطر بود. شاید اگر دنی ولبک آن انگیزه فردی مفرط برای درخشش مقابل تیم سابق خود را نداشت، حتی توپچی ها با اختلاف بیشتری شکست می خوردند. سه بازی متوالی پس از باخت در دانمارک، سه برد متوالی و 11 گل زده برای شاگردان فن خال یک نتیجه شگفت انگیز است.
صحنه ای که فن خال به تمارض الکسیس سانچز معترض بود و خودش را جلوی مایک دین داور چهارم روی زمین انداخت، بدون شک یک اتفاق عجیب و خنده آور بود که از شخص فن خال انتظار نمی رفت. او می خواست شیرجه زدن الکسیس را برای داور چهارم شبیه سازی کرده و همه را به یاد اولین روزهای مربیگری خویش بیندازد که چنین جنب و جوشی در کنار زمین داشت! البته فن خال نیز دلیل این واکنش را احساساتی شدن خویش دانسته و حتی خودش هم اعتراف کرد که چندان در عمر حرفه ای خود، تا این اندازه احساساتی نمی شود. جالب اینجاست که هواداران منچستر یونایتد که همیشه یک چهره عبوس و انعطاف ناپذیر از فن خال به یاد داشتند و به همین دلیل، علاقه چندانی به این مربی هلندی نشان نمی دادند، پس از این حرکت فن خال، نام او را در ورزشگاه فریاد زدند و شعار «ارتش سرخ فن خال» را خواندند. به نظر می رسد که هواداران منچستر یونایتد، کم کم از فن خال خوششان می آید. یکی از آنها در واکنش توئیتری جالبی عنوان کرد که به خاطر همین حرکت فن خال هم که شده، او را اخراج نکنید! ونگر هم از این حرکت عجیب فن خال با یک لبخند عبور کرد. برخی از افراد خوش ذوق هم زمین خوردن نمایشی فن خال را با زمین خوردن واقعی ونگر در فرودگاه مقایسه کردند.
به هر حال هر چه قدر هم منتقدان فن خال، پیروزی مقابل میتلند و شروزبری را بی ارزش بدانند، بدون شک این پیروزی غرور انگیز مقابل آرسنال مدعی را از یاد نخواهند برد. اما منتقدان ونگر پس از پایان این بازی، بر شدت انتقادات خود افزودند و گراهام سونس بازیکن اسطوره ای اسبق لیورپول و کارشناس تلویزیونی اسکای، به قدری از نحوه بازی آرسنال نا امید بود که اعتقاد داشت ونگر باید موهای خود را بکند! سونس نحوه بازی آرسنال را «بی مزه» و «بسیار ضعیف» توصیف کرد. شاید هم حق با سونس باشد. تیمی که این همه مصدوم داشته و قبل از آغاز بازی و به ظاهر، اعتماد به نفس بالایی مقابل آرسنال نداشت، چنین توانست توپچی ها را با درخشش یک جوان گمنام ولی فوق العاده مستعد به زانو درآورد. یکی از انتقادات عمده درباره آرسنال، نیمکت نشینی اولیویه ژیرو و بازی بسیار ضعیف تئو وولکات بود. وولکات در این بازی فقط 17 بار لمس توپ داشت و به قدری ضعیف و بی اثر ظاهر شد تا جای خود را به ژیرو داد. آلن شیرر کارشناس تلویزیونی درباره وولکات یک نکته بسیار جالب را اشاره نمود که بد نیست با شما در میان بگذاریم. شیرر اعتقاد دارد که وولکات باید تکلیف خود را مشخص کند که در چه پستی بازی می کند. آیا یک بال تهاجمی است یا یک مهاجم مرکزی؟ ده سال پیش که وولکات به آرسنال پیوسته بود، همگان چنین سؤالی را می پرسیدند و امروز پس از ده سال، باز هم کسی پاسخ این پرسش را نمی داند! البته این انتقاد شیرر فقط مختص به وولکات نیست و یک انتقاد کلی به شیوه مربیگری ونگر بوده که همواره توسط کارشناسان مختلف، مورد نقد واقع شده است. ونگر عادت دارد که از یک بازیکن در پست های مختلف بازی بگیرد و همین حقیقت می تواند باعث سردرگمی و ناهماهنگی در تیم شود. همچنین ایان رایت مهاجم افسانه ای پیشین آرسنال هم به شدت از نحوه بازی توپچی ها انتقاد کرده و بازیکنان این تیم را همچون «بچه های بازیگوشی» دانسته بود که انگار با اجازه پدر و مادر خود به زمین رفته بودند تا فقط مشغول شیطنت شوند. به اعتقاد رایت، این تیم آرسنال نشان داده که شخصیت و لیاقت قهرمانی را ندارد. 6 باخت و 2 تساوی در 8 بازی اخیر آرسنال در الدترافورد، هرگز برای ونگر قابل دفاع نخواهد بود.
یکی از نکات جالب این بازی، درصد مالکیت توپ بسیار پایین منچستر یونایتد بود. 39 درصد مالکیت توپ برای شاگردان فن خال و 61 درصد مالکیت توپ برای توپچی ها. یکی از انتقادات همیشگی از تیم فن خال در بازی های اخیر، همین درصد پایین مالکیت توپ می باشد که در این بازی هم نمایان شد. شاید آرسنال در مالکیت توپ تیم برتر میدان بود اما هرگز در جریان و شکل بازی، برتر از حریف خود نشان نداد. حضور مایکل کریک در قلب خط دفاعی به علت بحران مصدومیت مدافعان منچستر یونایتد، بازگشت مارکوس روخو از مصدومیت و حضور وی در پست همیشگی دفاع چپ و البته استفاده از ممفیس دیپای و جسی لینگارد به عنوان دو بال تهاجمی از نکات جالب تاکتیکی فن خال برای این بازی تلقی می شد. وارلا و لینگارد دو بازیکن بسیار مؤثر در گل های نیمه اول منچستر یونایتد بودند. کلید موفقیت جوانان منچستر یونایتد در نترسیدن از نام آرسنال بود. ونگر هم که می دانست کریک و بلیند دو مدافع میانی حریف هستند، سعی کرد تا با استفاده هم زمان از چند بازیکن تهاجمی همچون الکسیس سانچز، مسوت اوزیل، دنی ولبک و تئو وولکات قدرت هجومی خود را به رخ فن خال بکشد.
و اما در میان این همه نام بزرگ در این بازی، یک جوان 18 ساله با اولین ضربه خود به توپ، دروازه پیتر چک یکی از بزرگ ترین دروازه بان های یک دهه اخیر لیگ برتر را گشود و سه دقیقه بعد، آن صحنه را تکرار کرد تا آرسن ونگر در پایان بازی ضمن تمجید از او، اعتراف کند که تا پنجشنبه قبل و پیش از بازی با تیم دانمارکی، هرگز نامی از راشفورد نشنیده بود. 4 گل در دو بازی و طی 170 دقیقه حضور در تیم اصلی منچستر یونایتد، برای یک جوان با سن 18 سال و 120 روز، بی نظیر است. راشفورد جوان ترین بازیکن تاریخ لیگ برتر است که در اولین بازی خود توانسته دو گل بزند یا به اصطلاح brace کند. راشفورد از این حیث، رکورد جیمز ویلسون هم تیمی سابق خود را شکست. این رکورد تا مدتی قبل در اختیار هری کین قرار داشت. وین رونی هم درست در همین روز از عمر خود یعنی 18 سال و 120 روز، برای اولین بار در لیگ برتر گلزنی کرد. بدین ترتیب تعداد گل های راشفورد برای منچستر یونایتد طی 170 دقیقه، با تعداد گل های رادامل فالکائو برای این باشگاه مساوی شد. راشفورد طی 4 روز تبدیل به یک ستاره جوان و پدیده بزرگ در فوتبال انگلیس شد و طبق معمول باید منتظر باشیم تا رسانه های انگلیسی، به شدت روی نام او مانور بدهند هر چند که باید امیدوار بود که این بازیکن جوان، از غرور و خود بزرگ بینی در امان مانده و همچون وین رونی در یک مسیر درست پیشرفت قرار بگیرد. جالب اینجاست که در تیم مقابل، بازیکنی بود که همین چند سال قبل از امیدهای باشگاه منچستر یونایتد محسوب می شد ولی در این بازی، دروازه تیم سابق خود را گشود. بله! صحبت از دنی ولبک است. به نظر شما اگر ولبک در تونل با راشفورد، چشم در چشم می شد، چه چیزی به او می گفت؟! باید از باشگاه محلی «فلچر ماس رنجرز» نیز تشکر کنیم که مهاجمانی همچون ولبک و راشفورد را تحویل فوتبال انگلیس داد و البته مارکوس راشفورد هم باید از آنتونی مارسیال تشکر کند که در هنگام گرم کردن خود پیش از بازی مقابل میتلند، مصدوم شد تا نام او در ترکیب منچستر یونایتد قرار بگیرد و یک تبریک ویژه به فن خال که از جوانانی همچون گیرمو وارلا، تیموتی فاسو منسا و مارکوس راشفورد در این بازی بزرگ استفاده کرد.
