طرفداری- بایرن مونیخ بدون Robbery (روبن + ریبری) برای همه طرفداران این تیم در سال های گذشته سناریویی بسیار تلخ بوده است، چون بدون حضور این دو ستاره مونیخی ها در فاز تهاجمی به تیمی بی خطر تبدیل می گشتند و امتیازهای زیادی را از دست می دادند. از ابتدای این فصل اما شرایط با خرید بازیكنانی با كیفیت نظیر كینگزلی كومان و داگلاس كاستا متفاوت شده و سران مونیخی دو بازیكن خوش آتیه را برای پست هافبك های كناری تهاجمی خود جذب نموده اند، دو بازیكنی كه بلافاصله با عملكرد خوب خود فراتر از انتظار ظاهر شدند. با درخشش این دو بازیكن بسیاری این پرسش را مطرح نمودند كه آیا با وجود CoCo (كومان + كاستا) بایرن مونیخ دیگر نیازی به Robbery خواهد داشت؟
آرین روبن بعد از پایان دورن مصدومیت خود بار دیگر كیفیت و انگیزه بالای خود را همانند سابق نشان داده و به اثبات رسانده كه همچنان می تواند فاكتوری مهم در فاز تهاجمی بایرن مونیخ محسوب گردد، اما شرایط ریبری با توجه به طولانی تر شدن دوران مصدومیت وی با تردیدهای بیشتری همراه بوده و پرسش ها و انتقاداتی نظیر اینكه چه زمانی وی باز می گردد؟ آیا وی به فرم ایده آل خود خواهد رسید؟ آیا بایرن مونیخ به وی دیگر احتیاجی خواهد داشت؟ به طور مرتب توسط مطبوعات و منتقدین در ماه های اخیر مطرح گشته اند.
پرسش به چنین پاسخ ها و تردیدهایی را باید همانند همیشه در نمایش این بازیكن در مستطیل سبز جستجو نمود. هنگامی كه ریبری دقایقی قبل از رویارویی با یوونتوس به جای كاستا وارد زمین شد، خیلی سریع نشان داد كه چرا وی همچنان بازیكن باارزشی محسوب می شود، در بازی مقابل وولفسبورگ نیز بار دیگر چنین مسئله ای به اثبات رسید، این ستاره فرانسوی از قابلیت و كیفیتی برخوردار است كه سایر بازیكنان تهاجمی كناری بایرن مونیخ بی تردید فاقد آنها هستند. روبن با فاصله زیاد بین رقبای مونیخی خود از ضرباتی قدرتمندتر برخوردار ست، وی همواره با حركت های قطری خود به سمت دروازه حریف و چرخش های نود درجه ای لحظه آخر خود با توجه به قدرت شوت زنی بالایی كه دارد، می تواند بر روی دروازه حریف خطر ساز شود. داگلاس كاستا بر خلاف وی اما با تكنیك و سرعت بالایی كه دارد در قدم اول سعی می كند مدافع حریف را از پیش روی بردارد و در مرحله دوم در اغلب موارد پاسی را به درون محوطه جریمه ارسال می كند. بازی كومان اما بسیار ساده بوده و از زیبایی خاصی برخوردار نیست، وی درتقابل با بازیكن مقابل خود به طور معمول از انجام حركات تكنیكی صرف نظر می نماید و بیشتر با استفاده از سرعت و شوت های خود سعی در مقهور كردن مدافعین حریف دارد.
فرانك ریبری در قیاس با روبن، كاستا و كومان از قابلیت فوق العاده تری برخوردار نیست، بلكه وی به نحوی تمامی قابلیت های حریفان هم تیمی خود را دارد، ریبری هم از تكنیكی بالا برخوردار است، هم می تواند با سرعت بالای خود مدافعین حریف را از پیش رو بردارد، همچنین وی از قدرت قابل قبول شوت زنی با هر دو پای خود نیز می تواند بهره گیرد. علاوه بر این ریبری با استفاده از هوش بالا می تواند در فاز تهاجمی با استفاده از كارهای تركیبی سریع با بازیكنان كناری خود، یا سایر مهاجمین تیم را در موقعیت گل زنی قرار دهد یا اینكه خود اقدام به گشودن دروازه حریف نماید، چون وی تمام كننده توانایی نیز محسوب می شود.
با این وجودموضوعی كه ریبری را نسبت به سایر بازیكنان تهاجمی كناری بایرن مونیخ متمایز می نماید، نحوه بازی وی است، كینگ فرانك در روز خوب خود در همه نقاط زمین حضور می یابد و حتی به بازی ساز اصلی تیم بدل می گردد، وی همچنین در فاز دفاعی نیز به خوبی مشاركت می نماید و در نبردهای دو نفره با وجود برخوداری از فیزیك بدنی نه چندان مناسب، با تمام توان به مصاف حریف روبروی خود می رود.چنین قابلیت هایی فرانك ریبری را به بازیكنی خاص در پست مهاجم كناری تیم بدل می نماید، بازیكنی غیر قابل پیش بینی كه برای هر مدافعی بسیار نامطلوب می باشد. با توجه به نحوه بازی ریبری البته امكان به وجود آمدن فضاهایی خالی در سیستم بایرن مونیخ غیر قابل اجتناب است، چنین نقصی می بایست با پرسینگ سریع و شدید تیم در هنگام از دست رفتن توپ برطرف گردد، در حقیقت این بی نظمی مثبتی كه ریبری در تیم به وجود می آورد وی را به بازیكنی منحصر به فرد، غیر قابل چشم پوشی و غیر قابل جانشین برای مونیخی ها بدل نموده است.