نمی توان او را نادیده گرفت، به هیچ وجه. شاید اغراق باشد ولی به نظر می رسد او از دوست داشتنی ترین ورزشکاران تاریخ باشد. برای بسیاری او اسطوره محسوب می شود. برای من به عنوان یک شیفته فوتبال هرگاه نام بوفون برده می شود چندین صحنه در ذهنم تداعی می شود. رقابت های یورو ۲۰۰۴ در پرتغال و جدال ایتالیا و سوئد، مهاجمین ایتالیا به سنگر سورنسن، یورش برده بودند ولی با درخشش این دروازه بان مواجه شدند. بلافاصله همه چیز شکلی برعکس گرفت و این بار زردپوشان منطقه اسکاندیناوی به سمت دروازه لاجوردی پوشان حمله کردند ولی بوفون با چند واکنش فوق العاده مانع از بازشدن دروازه شد. فینال جام جهانی ۲۰۰۶ در آلمان، ۱۲۰ دقیقه نبرد به تساوی ختم شده بود. همه چیز آن مسابقه تحت تاثیر اخراج زیدان قرار گرفته بود. هنوز هم اگر از آن فینال اسم برده شود احتمالاً، محتمل ترین تصویر همان ضربه سر زیدان به سینه ماتراتزی است، ولی ممکن است در این بین برای برخی از جمله من ماندگار ترین تصویر آن فینال بوفونی باشد که هنگام زدن ضربات پنالتی پشتش را به معرکه کرده بود و با نگاه کردن به تماشاچی ها متوجه وضعیت آن ضربات طاقت فرسا می شد. او درست مانند هنرمندی بود که روحیه حساس و لطیفش توان نگاه کردن به آن دوئل را نداشت. نیمه نهایی لیگ قهرمانان فصل ۲۰۱۵-۲۰۱۴ به نظر می رسید رئال مادرید با هدایت آنجلوتی کار سختی برای رسیدن به فینال برلین نداشته باشد ولی این بانوی پیر بود که مسافرآلمان شد. ضربه سر رونالدو از آن ضرباتی بود که می بایست گل شود اما انگار فقط بوفون بود که می توانست آن ضربه را مهار کند. جان لوئیجی بوفون شب گذشته برای دهمین بازی پیاپی دروازه اش را بسته نگه داشت تادر آستانه رقم زدن یک رکورد جاودان باشد. فقط کافیست دقایق ابتدایی دربی تورین دروازه اش را بسته نگه دارد تا روسی گلر میلان دهه نود رکوردش شکسته شود. فراموش نکرده ایم پس از تبعید یوونتوس به سری ب ایتالیا بسیاری این تیم را ترک کردند ولی دروازه بانی که چند ماه قبل قهرمان جهان شده بود در تیم ماند تا نمادی از وفاداری شود. برای مرد وفاداری که ایکر مقدس او را اسطوره اش می داند نمی شود خیلی نوشت و صحبت کرد اما می توان ایستاد و دقایقی برایش کف زد.