مقصران بایرن

«داوید آلابا» و «مانوئل نویر» دقیقا مقصران اصلی رنج و عذاب بایرن بودن دیشب. یک اشتباه ناشیانه که همون اول بازی تیم میزبان رو به دردسر انداخت. و اشتباه دوم که رنجها رو دو برابر کرد. مشابه دو سال قبل و دو گلی که راموس دقایق اولیه بازی از یک موقعیت مشابه زد. احتمالا پپ قبل این بازی، آرزوی داشتن 1000 تا آلابا کرده بوده!!! کمی هم بازیکنای بایرن مغرور از نتیجه بازی رفت بودن و خودشون رو از قبل صعود کرده میدونستن. اینا هنوز خیلی فاصله دارن با بارسایی که حس غرور و اشباع شدن برای بازیکناش معنی نداره. بارسا اگه بتونه به ختافه 10 تا گل بزنه، با تمام توان هر 10 تا رو میزنه. دست کم گرفتن، رحم کردن و تمرینی کار کردن و... معنی نداره! کافیست تعریفها و تمجیدهای فضایی انگلیسیا رو از بارسا و MSN قبل بازی رفت با آرسنال به یاد بیاریم؛ حربه‌ای که البته جواب نداد! اما اشتباه سوم مربوط به اون طرف بود؛ جاییکه میگن بازیکنی رو که خوب کار میکنه نباید تعویض کرد (آلوارو موراتا). خلاصه کلام اینکه آلابا افتضاح بود، نویر و بایرن مغرور، یوونتوس فوق‌العاده و موراتا فوق‌العاده‌تر!