از 1964 تا 1984، 20 سال فوتبال حرفه ای و افتخار دادن به بیش از 100 بازیکن فوتبال برای هم تیمی بودن. اما بهترین هایی که با او بهتر شدند چه کسانی بودند؟
دروازبان: استوی
بالاتر از یانگبلاد، استوی بهترین دروازبانیست که در کنار کرایف توپ زده است.
مدافعان:
رودی کرول: کرایف او را پس از بکن بائر بهترین مدافع تاریخ معرفی می کند. در سال 1969 از آکادمی به تیم اصلی ملحق شد و در دفاع چپ و مدافع مرکزی درخشید
فرانک رایکارد: فصل آخر کرایف در آژاکس به اندازه کافی زیباست. رایکارد در کنار کرایف به تیم ملی رسید، چند سال بعد زیر نظر او بازی کرد و در بهترین دورانش به میلان پیوست.
آری هان: آنقدر باهوش بود که رینوس میشل از اون به عنوان سوییپر یا لیبرو استفاده کند. کمتر مهاجمی را میتوان یافت که به دو سوپر دروازبان دهه 70 گلی زده باشد، اما گل های هان احتمالا در صدر لیست گل های دریافتی دینوزوف و سپ مایر است.
هافبک ها:
یوهان نیسکنز: یوهان دوم! قلب تیمی که کرایف در آن می رقصید. می گویند در دهه 70 هیچکس به اندازه او ندویده است. نیسکنز احتمالا بهترین بازیکن مکمل تاریخ فوتبال است.
رود گولیت: فصل آخر کرایف زیباترین و شاعرانه ترین پایان را داشت. ولی رشد رود گولیت در کنار او احتمالا موثرترین و بهترین میوه اش در باشگاهی که از آن تنفر داشت بوده است.
ویم ون هانگم: به گفته کرایف، باهوش ترین بازیکنی که در کنارش گام برداشته است! ون هانگم بهترین بازیکن تاریخ فاینورد بود و خیلی ها معتقدند که نمایش کرایف در جام جهانی 1974، بدون ون هانگم هیچوقت آنقدر پخته و زیبا به نمایش گذاشته نمی شد.
آسنسی:
شاید رکساچ بهترین بازیکنی باشد که کرایف با او در بارسلونا هم تیمی شده است، ولی آسنسی هافبک بهتری در مقایسه با او بود!
مهاجم:
پت کایزر: تنها بازیکنی که جلوتر از یوهان کرایف بازوبند را به دست داشت! از کایزر به عنوان دومین بازیکن برتر تاریخ اژاکس و یکی از بهترین وینگر های تاریخ فوتبال به عنوان رهبر معنوی سال های طلایی آژاکس یاد می شود.
جانی رپ: آنقدر خوب بود که سوارت و ون دویک را در آژاکس بازنشسته کند. او هم از سیستم جوانان باشگاه به تیم اصلی رسید و نقشی موثر در قهرمانی های پیاپی باشگاه داشت.
مارکو ون باستن: بهترین بازیکنی که در کنار کرایف حضور داشت! وقتی که کرایف به عنوان "تکنیکال ادوایزر" در آژاکس مشغول فعالیت بود او را به همراه رایکارد وارد تیم اصلی کرد، فصل بعد در کنار او دوگانه داخلی را جشن گرفت و چند سال بعد مربی او شد. کرایف چندین بار از اون به عنوان ادامه دهنده متد توتال فوتبال یاد کرد اما متاسفانه بیماری قلبی به او اجازه نداد که چندان پا در این مسیر بگذارد...
