بیاید کمی فکر کنیم. سال هاست که ما هیچ جام مهمی را فتح نکردیم چه در سطح ملی و چه در سطح باشگاهی و پس از حذف شدن از هر رقابت تلویزیون با علی کفاشیان مصاحبه می کند و با یک لبخند می گوید دوره بعد! تا کی این سناریو باید تکرار شود؟ تا کی باید بخندیم و امیدوار باشم به دوره بعد. چرا همش به فردا امید داریم؟ چرا از همین امروز شروع نکنیم؟ چرا باید قبول کنیم در کشور ثالث بازی کنیم ؟ مگر ما قدرت اول آسیا نیستیم؟ مگر ما امن ترین کشور در خاورمیانه نیستیم چرا باید زیر بار این ننگ برویم؟ قبول کنید اگر امروز بپذیریم که در کشور ثالث بازی کنیم از دوره های بعد همین آش و همین کاسه برقراره. ما چرا باید از کنفدراسیون فوتبال آسیا بترسیم . اگر عربستان سفر اتباع خودش به ایران را ممنوع کرده پس مشکل ما نیست. چرا کسی در فدراسیون ما مذاکره بلد نیست؟ ولی چه فایده که در آخر می دانم که ما از لیگ قهرمانان آسیا حذف میشیم و دوره بعد همین موضوع برقراره.
آنکس که نداند که نداند که نداند .....
