بسم الله الرحمن الرحیم كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ ﴿٢٦﴾ وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ ﴿٢٧﴾ وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾ وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ ﴿٢٩﴾ إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾ فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾ وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ سوره قیامه چنین نیست که گمان می‌برند. هنگامی که جان به گلوگاه برسد. (۲۶) (از طرف حاضران و اطرافیان سراسیمه و دستپاچه‌ی او، عاجزانه و مأیوسانه) گفته می‌شود: آیا کسی هست که او را نجات دهد؟! (۲۷) و (محتضر) یقین پیدا می‌کند که زمان فراق فرا رسیده است. (۲۸) ساق پائی به ساق پائی می‌پیچد و پاها جفت یکدیگر می‌گردد. (۲۹) در آن روز، سوق (همگان) به سوی پروردگارت خواهد بود. (۳۰) (انسانِ منکر معاد) هرگز نه زکاتی داده است و نه نمازی خوانده است. (۳۱) بلکه راه تکذیب (حق و حقیقت) را در پیش گرفته است و (به فرمان خدا) پشت کرده است. 5)