روزی که در رسانه ها خبر مربوط به کاندیداهای نیمکت مربیگری پرسپولیس رو خوندم , از بین برانکو ایوانکوویچ و افشین قطبی قطعا دوست داشتم امپراطور برگرده و این تیم از هم پاشیده و زخمی رو التیام ببخشه!
روزی که برانکو به عنوان سرمربی انتخاب شد قطعا از صمیم قلب دوست داشتم موفق بشه اما اصلا بهش امیدوار نبودم و ذره ای فکر نمیکردم توانایی ساختن تیمی فراتر از تیمهای علی پروین مصطفی دنیزلی و افشین قطبی رو داشته باشه.
وقتی پارسال دربی برگشت که هیچ حساسیتی نداشت رو برد بازهم جدی گرفته نشد و وقتی در فصل نقل و انتقالات دست به خرید ستاره های بزرگ نزد بیشتر مورد انتقاد قرار گرفت و وقتی در هفته های آغازین لیگ امسال برای اولین بار در تاریخ باشگاه پرافتخار پرسپولیس به انتهای جدول لیگ برتر ایران چسبید این انتقادها به اوج رسید و مورد سخره هواداران آبی قرار گرفت اما نکته مهم شعور بالا و فوتبالی هواداران فهیم پرسپولیس بود که در میان تعجب همگان حمایت از پرسپولیس برانکو را صد چندان کردند و از آنجا پرسپولیس در سایه حرکت کرد و آرام آرام اوج گرفت تا اینکه با یک پیروزی درخشان و 4 تایی کردن رقیب دیرینه اش به جایگاه اصلی اش در فوتبال ایران رسیده و با یک تیر هزاران هدف را نشانه بگیرد.
پروفسور دوست داشتنی و محبوب هواداران با یک سری جوان و با تیمی با میانگین سنی 26 سال غوغایی در فوتبال ایران به راه انداخت که قطعا فوتبال ما را دچار تحول شگرف خواهد کرد و مطمئنا دید مدیران باشگاه ها را معطوف به استفاده از مربیان درجه یک اروپایی خواهد کرد و قطعا هواداران فوتبال ایران را از دیدن یک سری مربیان تکراری و چرخشی روی نیمکت تیمهای محبوبشان(که البته قابل احترام هستند) راحت خواهد کرد.
برانکو کاری کرد که هم هواداران دوآتشه امپراطور و دنیزلی و هم هواداران سینه چاک شهریار و یحیی دیگر از آن بزرگان به عنوان ناجی یا شخص برتر نیمکت پرسپولیس نام نخواهند برد!
تاریخ سازی پرسپولیس پروفسور , هنوز در آغاز راه است و تیم او شایستگی قرار گرفتن در مسیر قهرمانی آسیا و درو کردن جامهای بسیاری را خواهد داشت.
