آخرین پیروزی شان در لالیگا مربوط می شود به ۲۲ اسفند ۹۴. به هفته بیست و نهم. پیروزی شش بر صفر در مقابل ختافه. آن زمان بارسلونایی ها یکه تاز لالیگا بودند. در لیگ قهرمانان در بدترین شرایط آنها را جزء چهار تیم می دانستند.
حالا آخرین روزهای فروردین است. ۴۰ روز از آن روزهای سرخوشانه گذشته و بارسلونا روزهای بدی را می گذارند.
همه چیز از تساوی برابر ویارئال آغاز شد. یک تساوی قبل از ال کلاسیکو. باخت خانگی مقابل شاگردان زیدان غیرمنتظره بود. ولی بارسلونایی ها هنوز صدرنشین بودند. پیروزی برابر اتلتیکو مادرید در جدال رفت یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان بازگشت آبی و اناری ها به روند پیروزی هایشان نبود. باخت برابر سوسیه داد و دیشب هم شکست خانگی برابر والنسیا از یک مشکل بزرگ حکایت دارد. به این ها اضافه کنید شکست از اتلتیکو مادرید در بازی برگشت لیگ قهرمانان و حذف از این رقابت ها را.
آنها هنوز صدرنشین لیگ هستند ولی هم امتیاز با مردان سیمئونه و یک امتیاز بیشتر از رقیب سنتی.
زیدان در تازه ترین صحبتهایش گفته هم لیگ قهرمانان را می خواهد و هم لالیگا را. فراموش نکرده ایم زیزو پس از شکست برابر اتلتیکو مادرید از تمام شدن لالیگا برای تیمش گفته بود از ۱۲ امتیاز اختلافی که قابل جبران نبود.
ولی حالا همه چیز فرق کرده، بارسلونا روزهای دشوار و پرفشاری را می گذراند. شاید پیروزی در هفته سی و چهارم لالیگا بتواند آنها را به خودشان بیاورد.در کنار اینها فینال جام حذفی هم می تواند فرصتی برای جبران باشد.
داستان لالیگای این فصل شبیه به آن قصه هایی است که تصور می کنیم در صفحات پایانی اتفاق خاصی رخ نمی دهد ولی در نهایت شگفتی در آخرین صفحه ها با یک گره و مشکل مواجه می شویم. آیا انریکه می تواند در آخرین هفته ها این گره را باز کند و داستان لالیگای این فصل را با قهرمانی بارسلونا به پایان برساند؟
آیا او این مأموریت اضطراری را با موفقیت به پایان خواهد رساند؟
باید صبر کنیم، نهایتاً۵ هفته دیگر.
