خب ، این هم از سی و چهارمیش . البته دو تاش به رسم امانت پیش دیگران به یادگار مونده . که لبته بد هم نیست . چون هر موقع به اون دو تا جام نگاه کنن یاد یوونتوس میفتن .
میگن هر چیزی که تو رو نکشه قویترت میکنه . به این باور داری ؟ من به این موضوع باور دارم اما شرط داره . شرطش اینه که بزرگی تو وجودت باشه . تو خونت باشه . این موضوع در مورد یوونتوس صدق میکنه .
یوونتوس سال ۲۰۰۶ تبدیل به یه زمین خورده نیمه جون شد ولی نمرد . به مو رسید ولی پاره نشد .این مشخصه ی بزرگانه .
زمانی که دشمن های قسم خورده و آقا شده ی اون زمان غرق شادی و کسب افتخار بودن و فقط و فقط نک دماغشون رو میدیدن و البته در لحظه زندگی میکردن ، یوونتوس ، این بزرگ زمین خورده ، به دوردست ها خیره شده بود . انگار از همون موقع اینده رو میدید .
اون سناریویی که رقبا تو سال ۲۰۰۶ شروع به نوشتنش کردن خیلی تلخ و ناگوار به نظر میرسید ولی ایتالیا میدونه که این یوونتوسه که همیشه اخر داستان رو مینویسه .
آینده روشن به نظر میرسه . ساخت ورزشگاه . پروژه ی جی ویلج ، سرمایه گذاوی رو تیم های پایه . استعداد های تحت تملک باشگاه تو تیم های دیگه . همه و همه نوید یک دوره شکوهمند در دهه بیست رو میده . و هدف یک سلطنت دهه نودی دیگه بر فوتبال اروپا .
البته به قول انیلی هنوز پنج سال سخت اقتصادی پیش رو هست .
یووه تو این چند سال در نبردی نابرابر با غول های اقتصادی اروپا صورتش رو با سیلی خوب سرخ نگه داشته ولی روزهای بهتری هم قراره از راه برسه . مهم ترین رکن اینه که یک حرکت در مسیر درست داره اتفاق میفته و ادامه دار شدنش یعنی موفقیت .
اره هر چیزی که شما رو نکشه قویترت میکنه به شرطی که خاص باشی مثل یوونتوس .
گغته ی رپر مورد علاقه م (یاس) دقیقا شرح حال یوونتوس در ده سال گذشته و بعد از کالچو پولی هست
(( آره من با درد خراشیده شدم ..... و در عوض محکم و تراشیده شدم ))
قهرمانی ۳۴ مبارک همه عزیزان یوونتوسی
