سخنان امام علی (۹)

خطبه ۲۶ ( پس از کشته شدن محمد بن ابی بکر در مصر در سال ۳۸ هجری امام این سخنرانی را در کوفه ایراد کرد که سید رضی قسمت هایی از آن را آورده است) شناخت فرهنگ جاهلیت: خداوند، پیامبر اسلام، حضرت محمد را هشدار دهنده جهانیان مبعوث فرمود، تا امین و پاسدار وحی الهی باشد. آنگاه که شما ملت عرب، بدترین دین را داشته و در بدترین خانه زندگی می کردید؛ میان غارها، سنگ های خشن و مار های سمی خطرناک، فاقد شنوایی به سر می بردید؛ آب های آلوده می نوشیدید و غذا های ناگوار می خوردید؛ خون یکدیگر را به ناحق می ریختید و پیوند خویشاوندی را می بردید، بت ها میان شما پرستش می شد و مفاسد و گناهان شما را فرا گرفته بود. مظلومیت و تنهایی علی: پس از وفات پیامبر و بی وفایی یاران، به اطراف خود نگاه کرده یاوری جز اهل بیت خود ندیدم، ( که اگر مرا یاری کنند، کشته خواهند شد) پس به مرگ آنها رضایت ندادم. چشم پر از خار و خاشاک را به ناچار فرو بستم و با گلویی که در آن استخوان شکسته در آن گیر کرده بود جام تلخ حوادث را نوشیدم و خشم خویش را فرو خوردم و بر نوشیدن جام تلخ تر از گیاه حنطل، شکیبایی نمودم