وقتی در مورد بارسا صحبت می کنیم، همواره نگاهمان میل به مسائل هجومی دارد. در سایه مثلث هجومی خارق العاده، اینیستای اجتناب ناپذیر و راکیتیچ و بوسکتس مهم، چهار مدافع تیم را می بینیم که تقریبا همه می توانند نامشان را از حفظ بگویند: دنی آلوز، پیکه، ماسکرانو، آلبا.
اگر جانشینی گاه و بیگاه سرجی روبرتو را در نظر نگیریم، هیچ بازیکن دیگری در چهار فصل اخیر، ترکیب اصلی این چهار نفر را تغییر نداده است. فرمالن، متئو، آدریانو، مارک بارترا، الکس ویدال و داگلاس، در این پست حضور داشته اند، اما هیچگاه نتوانستند نمایش هایی در سطح یازده نفر اصلی تیمی مانند بارسا از خود به نمایش بگذارند. این تنها پستی است که در سال های اخیر، تغییرات مهمی نداشته است. این چهار مدافع، از زمانی که ژاوی مغز متفکر بارسا بود، نیمار هنوز از برزیل خارج نشده بود و سوارز برای لیورپول گلزنی می کرد، تغییر نکرده اند!
اما این ها نام هایی بودند که ما هر فصل در مورد اینکه قرار است در پایان فصل بارسا را ترک کنند، شنیده ایم. اشک ها و صحبت های آلوز در جشن سه گانه فصل قبل را به یاد بیاورید و یا صبحت های ماسکرانو در دیدار ما قبل پایانی لیگ، در فصلی که تاتا سرمربی بارسا بود. و اینکه آن ها همواره مورد انتقاد ترین بوده اند و هر گاه تیم گلی دریافت می کرد، به عنوان کُند ترین مدافعان دنیا، شناخته می شدند. اما مسئله اصلی جای دیگری است. چه جانشین هایی برای آن ها وجود داشته است؟
شاید مشکل از انتخاب های ضعیف در خرید بازیکنان است. مورد داگلاس که اصلا نیازی به توضیح ندارد. فرمالن، با توجه به تعداد مصدومیت هایش، انگار اصلا خریداری نشده است. قیمت متئو با توجه به سنش، کاملا مورد بحث است و در نهایت، مورد عجیب الکس ویدال. وینگری که برای بازی در پست دفاع راست به تیم آمد، اما در هیچ لحظه ای، موفق نبود.
چه کسی می تواند بگوید که چهار مدافع تیم بارسا، در فصل آینده همین چهار مدافع امروز این تیم خواهند بود؟
منبع: ولوبا - ترجمه : سید سجاد زرگرنتاج
