بهت، این نزدیکترین کلمه برای توصیف وضعیت این دقایق تماشاگران پرسپولیس است. هوادارانی که در فاصله چند ساعت به برگزاری مسابقه، بیشتر سکوهای آزادی را پر کردند و در انتظار یک نمایش قهرمانانه دیگر از تیم محبوبشان بودند.
پیروزیهای پیاپی و نمایشهای دلچسب تیم برانکو، این تصور را ایجاد میکرد که نفت شانسی برای نتیجه گرفتن در این بازی ندارد اما شاید همه اهمیت فوتبال، در غیرقابلپیشبینی بودن این رشته ورزشی نهفته باشد. پرسپولیس برانکو امروز در حد و اندازههای همیشگیاش نبود. شایسته پیروزی نبود. با نظم همیشگیاش فاصله داشت. شاید میتوانست کمی خوششانس باشد و مسابقه را نبازد اما بدون تردید در روز ضعیفِ قرمزها، تماشاگران حاضر در ورزشگاه از این تراژدی سربلند بیرون آمدند. آنها از قبل از شروع مسابقه تا آخرین ثانیهها، دست از شعار دادن و تهییج تیم برنداشتد و حتی بعد از پایان بازی، برای بازندههای سرخپوش دست زدند. در روز درخشانِ علیمنصور و تیمش، تماشاگران پرسپولیس بیشتر از سه امتیاز میارزیدند. تماشاگرانی که بعد از نتیجه نفرینی تیم، مشغول روحیهدادن به خودیها شدند و امیدوار ماندند تا شاید دو هفته بعد، هنوز شانس قهرمانی داشته باشد. سرنوشت تیم برانکو حالا بیشتر از همیشه به درام دوخته شده است. آنها مسیر هموار را پس زدهاند تا برای قهرمانی، نیاز به کارهایی فوقالعاده داشته باشند. با این تماشاگران اما هیچ چیز غیرممکن نیست.
