سرخپوشان پایتخت که بعد از دو سال ناموفق و پرحاشیه، این فصل را با جوانگرایی و در پیش گرفتن رویکردی متفاوت در فصل نقل و انتقالات شروع کردند، در طی نیم فصل سپری شده از لیگ، دارای سایه روشن های گوناگونی بودند که سعی خواهیم کرد در این یادداشت به مهمترین آن ها اشاره کنیم.
- خوب
خط دفاعی:
- در فوتبال نوین امروز که سیستمهای دفاعی مدام در حال تغییر و تکمیل تر شدن هستند، گل نخوردن به مراتب امری حیاتی تر و مهم تر از گل زدن است. در همین راستا می توان گفت که خط دفاعی مستحکم پرسپولیس به رهبری سید جلال حسینی مهمترین رکن موفقیت تیم علی دایی تا بدین جای لیگ بوده است، خوردن تنها 6 گل در 15 مسابقه، یا به عبارت دیگر بسته ماندن دروازه نیلسون کوریا دروازه بان بسیار باتجربه پرسپولیس در 10 بازی، نشان دهنده انسجام و استحکام بالای خط دفاعی این تیم در این فصل از رقابتهای لیگ بوده است. خط دفاعی منسجمی که به خوبی توانست جور ضعف خط حمله پرسپولیس را به دوش بکشد تا تیم علی دایی با اتکا به قدرت دروازه بان و خط دفاعی خود، با تک گل های سه امتیازی، صدرنشین فعلی لیگ لقب بگیرد. اگر خط دفاعی پرسپولیس در تنگاتنگ رقابت با رقبای خود در نیم فصل دوم نیز بتواند همین گونه کم اشتباه و مقتد به کار خود ادامه بدهد، هواداران این تیم می توانند شاهد روزهای خوبی در دور برگشت بازی های لیگ باشند.
عملکرد خوب داخل خانه:
- بازی های داخل خانه، نقش بسزایی در معرفی قهرمان رقابتهای لیگ در پایان فصل دارند، جمع آوری مناسب امتیازهای خانگی در نیم فصل اول یکی از نکات خوب و مثبت پرسپولیس تا به حال بوده است. سرخپوشان از 8 بازی خانگی خود صاحب 7 برد و یک تساوی شدند، یعنی کسب 22 امتیاز از 24 امتیاز ممکن، آن هم در حالی که در این هشت بازی فقط یکبار و در بازی مقابل فولاد خوزستان دروازه خود را باز شده دیدند. در شرایطی که سرخپوشان در بیرون خانه کج دار و مریض نتیجه گرفته اند، اگر بتوانند در نیم فصل دوم هم روند موفقیت در بازی های خانگی خود را تداوم ببخشند، قطع به یقین در انتهای فصل جایی میان سه تیم اول جدول خواهند داشت.
- بد
خط حمله:
- همانطور که در بالا نیز اشاره شد، گل نخوردن در فوتبال فاکتوری تعیین کننده است، اما اگر تیمی علیرغم داشتن خط دفاعی منسجم، فاقد قدرت و زهر کافی در نوک پیکان خط حمله باشد، از شانس اندکی برای موفقیت در بازی های مهم و حیاتی برخوردار خواهد بود. تیم پرسپولیس که سالیان درازی معروف به ارائه فوتبالی هجومی و داشتن مهاجمینی بسیار زهردار مانند فرشاد پیوس و علی دایی بود، چند سالی هست که در راس خطوط تیمی خود دچار نارسایی و ضعف شده است. پرسپولیس در نیم فصل اول تنها توانست 13 گل به ثمر برساند که از این تعداد تنها 4 گل سهم تک مهاجم این تیم یعنی مهدی سید صالحی بود. تیم علی دایی علیرغم داشتن بازیکنانی مانند پیام صادقیان و امید عالیشاه و از همه مهمتر محمدرضا خلعتبری که همگی جزو بازیکنان سرعتی در فاز هجومی هستند، هنوز نتوانسته است قدرت و اقتدار یک تیم قهرمان را در خط حمله خود نشان بدهد. سرخپوشان که در نقل و انتقالات نیم فصل فرزاد حاتمی! مهاجم پیشین استقلال و فولاد خوزستان را هم به جمع خود اضافه کرده اند، باید به خوبی به این نکته واقف باشند که در دیدارهای رودرو مقابل رقبای اصلی خود مانند سپاهان، فولاد و استقلال، به همان اندازه که گل نخوردن اهمیت دارد، استفاده از تک موقعیتهای خلق شده امری واجب و حیاتی است. تک موقعیتهای که می تواند سرنوشت قهرمانی یک تیم در انتهای فصل را مشخص کند.
ضعف در بازیسازی:
- گل زدن در یک مسابقه فوتبال احتیاج به خلق موقعیت دارد، موقعیتی که می تواند بر اثر یک خلاقیت فردی و یا از روی یک ضربه ایستگاهی بوجود آمده باشد، یا حتی از روی یک حادثه و اشتباه. اما مطمئناً مهمترین فاکتور برای ایجاد موقعت، وجود هافبکهای بازیساز، خلاق و باهوش در کمربند میانی یک تیم است. هافبکهای که قادر باشند توپ را به خوبی در میان خطوط تیمی خود به گردش در بیاورند و مهاجمین تیمشان را در موقعیت گل زنی قرار بدهند. این نکته درست همان نقطه ضعف اصلی پرسپولیس 92 در نیم فصل اول لیگ برتر بوده است. جایی که عملکرد ضعیف یا به نوعی فاجعه بار محمد نوری به عنوان تنها بازیساز صرف پرسپولیس تا اینجای لیگ به شدت توی ذوق می زند. گره مشکلات بازیسازی در تیم سرخپوشان را حتی پیام صادقیان هم نتوانست به خوبی حل کند، هرچند که او بازدهی بهتر و قابل قبول تری را نسبت به هم تیمی باتجربه خود در این پست داشت، اما وقتی عملکرد ضعیف مهاجمین و تعداد موقعیتهای خلق شده قرمزپوشان در بازی ها را می بینیم، به خوبی می توانیم پی به نبود بازیکنی مطمئن و بازیساز در پست شماره 10 این تیم ببریم. پستی که حالا در نیم فصل دوم دراختیار محسن مسلمان، ستاره سابق تیم ذوب آهن و تیم ملی امید کشورمان خواهد بود. با توجه به حضور مسلمان که بازیکنی بسیار باهوش و خلاق است، پازل تاکتیکی پرسپولیس برای نیم فصل دوم می تواند مهمترین تکه خود را که تاکنون از وجودش بی بهره بود را در اختیار داشته باشد. باید منتظر ماند و دید.
- زشت
نتایج ضعیف بیرون از خانه:
- مثال معروفی هست که می گوید: طرف گرگ در خانه و میش بیرون از خانه است، مصداقی عینی برای پرسپولیس. 7 بازی، یک برد، سه تساوی، سه شکست و کسب 6 امتیاز از 21 امتیاز ممکن، عملکرد پرسپولیس در بازی های بیرون از خانه خود در نیم فصل اول لیگ برتر بوده است. عملکردی ضعیف در حد تیم های پایین جدول که شدیداً باعث بوجود آمدن شک تردید نسبت به قهرمانی این تیم در پایان فصل می شود. پرسپولیس به همان اندازه که در آزادی موفق بوده است، در بیرون تهران ناموفق عمل کرده است، وقتی به دیدارهای بیرون از خانه پیش روی سرخپوشان در نیم فصل دوم لیگ نگاهی می اندازیم شک و تردیدمان نسبت به آینده این تیم بیشتر می شود، بازی در برابر تراکتورسازی، ملوان، داماش، فولاد و استقلا خوزستان، مس کرمان و فجر سپاسی تمامی چالشهای دور از خانه پرسپولیس در 4 ماه باقیمانده از لیگ هستند، شهرهایی که اغلب سرخپوشان در آن دچار مشکل بوده اند و حالا علی دایی و شاگردانش برای رسیدن به جام قهرمانی باید حداقل نصف امتیازات موجود از این بازی ها را کسب کنند و تا با اتکا و امید به ادامه عملکرد خوب خود در خانه، چشم امید به کسب سومین قهرمانی داشته باشند. هر چند که در نگاه اول بسیار سخت به نظر می رسد، اما یقیناً دایی و شاگردانش توانایی گذر از این هفت خوان سخت و دشوار را دارند.
حواشی ایجاد شده توسط علی دایی:
- خصوصیات علی دایی را تقریباً تمام فوتبال دوستان می دانند، فردی متکی به سعی و کوشش شخصی، تقریباً یک دنده و البته مستقل. کسی که به قول خودش باج نمی دهد، اگرسیو و تند مزاج در برابر خبرنگاران، داوران و مربیان رقیب، و از همه مهمتر یک دوست خوب و مطمئن برای بازیکنان تیم خود. علی دایی به همان میزان که توانسته است باعث بوجود آمدن جو دوستانه و صمیمی در درون تیم خود شود، موجب ایجاد شدن حواشی فراوان و ناخواسته در اطرف پرسپولیس شده است. حواشی که از بعد بازی مقابل تراکتورسازی و در پاسخ به صحبتهای علی کریمی شروع شد و در دیدار کذایی برابر سپاهان در اصفهان و بعد از آن در مقابله با حرفهای مرد همیشه معترض فوتبال ایران یعنی محمد مایلی کهن به اوج خود رسید، تمامی این اتفاقات که دایی یک پای ثابت آن ها بوده است، باعث زوم شدن چندین برابر رسانه ها به اتفاقات اردوی پرسپولیس و البته بالا رفتن میزان مصاحبه ها بر له یا علیه این تیم شد. هرچند که خود دایی مدعی است هیچگاه در میانه میدان نبرد مصاحبه ها تمرکزش بر روی عملکرد تیمش کم نخواهد شد، اما کیست که نداند جواب دادن هر حرف بی پایه و اساسی و یا نسبت دادن هر صحبتی به یک داور موجب مه آلود شدن اوضاع و احوال پرسپولیس می شود و اولین کسی که ضررش را می بیند پرسپولیس و هوادارانش هستند.
دایی باید یاد بگیرد که صبور باشد، باید بتواند خودش را برای نرفتن به جنگ هر کسی کنترل کند، که مهمترین رکن مربیگری همین صبر و استقامت است، اویی که از ذات کم استعداد خود به بهترین نحو در دوران حرفه ایش بازی گرفت و صبر کرد تا به بهترین موفقیتها رسید، حالا باید همان راه و روش درون زمین خود را در روی نیمکت مربیگری نیز اجرا کند و بداند که این بهترین و مفیدترین نسخه موفقیت برای آقای گل دنیای فوتبال و شهریار فوتبال ایران در لباس مربیگری است.
پرسپولیس 92 با مربیگری علی دایی و داشتن ستاره های جوان و باتجربه در کنار هم، همه چیز برای موفقیت و قهرمان شدن دارد، نقاط ضعف تیمی را می توان پوشش داد، اما اگر سرمربی تیم نتواند در شرایط حساس جو اطراف خود را مدیریت کند، مطمئناً تیمش نیز در مقاطع حساس پیش رو دچار بحران خواهد شد.
دایی باید صرف کردن فعل خواستن را، ابتدا از خود شروع کند، او باید متوجه این امر باشد که بهترین پرسپولیس 5 سال اخیر را در اختیار دارد و هیچگونه عذر و بهانه ای برای هواداران تشنه موفقیت و کم طاقت این روزهای پرسپولیس قابل قبول نیست.