این بازی تشابه زیادی با بازی بارسا-چلسی تو نیمهنهایی 2012 داشت. تیمهای پپ سراسر حمله و خلق موقعیت و تیمهای رقیب تو لاک دفاعی. بارسا و بایرن با گلهای زودهنگام تقریبا به چیزی که میخواستند، رسیدند ولی بعدش بازیکنان با دستکم گرفتن حریف و عدم استفاده از موقعیتهای بعدی به دردسر افتادند.
در هر دو بازی، بازیکنان کلیدی تیم (مسی و مولر) یک پنالتی تعیینکننده را از دست دادند. البته کمی بدشانسی هم گریبانگیر دو تیم شد مخصوصا بارسای 2012 (شش توپی که به تیرک دروازه در مجموع دو دیدار اصابت کرد).
در هر دو بازی یک موقعیت مشکوک به آفساید و تقریبا مشابه اتفاق افتاد. یک پاس عمقی از ژاوی و فرار دانی آلوز و پاس عرضی او به سانچز و گل سوم که آفساید اعلام شد چون بدن آلوز کمی جلوتر از مدافع حریف بود و کمک داوری که پرچم زد. پرچمی که در موقعیتی مشابه در بازی دیشب نزد!
البته اصل مهم دیگر، درخشش بسیار خوب دروازهبانهای حریف بود که مانع دیگری بر سر راه شدند.
در مجموع چلسی و اتلتیکو با وجود ساختار اتوبوسی، برخلاف اینتر 2010، امتحان دفاعی خود را خوب پس ندادند چون توپ بارها به جلوی دروازهشان رسید. اینتر 2010 واقعا استادانه راههای نفوذ را بسته بود، چیزی که در دفاع اتوبوسی چلسی و اتلتیکو دیده نمیشد.
اتفاقات بازی دیشب و بازیهایی مثل نیمهنهایی 2012 ، فینال 2010 و 2012 ، فینال بایرن-یونایتد 99، فینال بایرن-والنسیا 2001 و... نشان میدهد که در بیشتر موارد، تیم برتر نه به دفاع حریف که به مهاجمین خود میبازد.
