خواب آوران صدا و سیما... گزارش بی روح یوسفی در بازی لیورپول و ویارئال منو واداشت که متنی انتقادی راجب این افراد به ظاهر محترم وارد کنم...اشخاصی که پول میگرند تا بازی را جذاب کنند اشخاصی که پول میگرند تا موقع شروع فوتبال رها بشن...رهایی از تریپ رسمی بودن معمولشان ...اما آنها وقتی بازی شروع می شود گویی که با منت برای مردم گزارش میکنن...کمی به حنجره طلایی خود فشار نمیارن تا برای لحظاتی هم که شده بینندگان پای تلویزیون فضای حاکم بر بازی رو حس کنند...بینندگانی که با قطعی صدای ورزشگاه در عالم هپروت سیر میکنند و با صوت بی نظیر و بی همتای گزارشگران ایرانی هپروتی تر میشن...کسانی که معلوم نیست با انتخاب چه کسی وارد گود شدن...آیا مراحل اصولی برای گزارشگری را طی کردن؟ گزارشگرانی که از اولین نفرشان تا آخرین شان ضعیفن ... بهترینی وجود ندارد...در اصل بد و بدتر حاکم بر گزارشگری ایران هست... بهترینشون کی هست؟عادل فردوسی پور؟ عادل فردوسی پور که مدام میخواهد از همه چیز ریز و جزیی یک فاجعه درست کند که مثلا بگوید ریزبین هست و از کنایه های تکراری و بعضا لوسش که دیگر خنده رو هم برای مخاطب بهمراه ندارد... از آمارهای عجیب غریب که به خورد ملت می دهد هم نگذریم آمارهایی فقط برای خاص جلوه دادن خود.... مزدک میزاریی که اوهم فقط کارش کنایه زدن به تیمای افت کرده ست بارها ما دیدیم به منچستر تیکه های بی جا می پراند.... از سرهنگ علیفر بگیم که سوزنش گیر کرده روی دفاع خطی... یکی در این میان نیست بگه پرفسور علیفر, مورینیو با همین دفاع خطی ٢۵ کلین شیت در سخت ترین لیگ دنیا ثبت کرد... از دهقانی بگیم که خطا زدن رونالدو رو هم زیبا میداند از سیانکی که موقع گل خوردن تیمهایش بغض میکند...یا از خیابانی که در بازی چلسی و منچستر در طول نود دقیقه جکسون دفاع چپ منچستر را مارتیال صدا میزد...یا یوسفی که موقع گزارش گویی که استخوان قورت داده ست...توباید هر چه درونت هست رو بریزی بیرون برای هیجانی کردن بازی...از قدیم گفتن هر چیزی که از دل برآید به دل نشیند و وقتی این گزارش ها با عشق و دلی انجام نشود مطمئنن به دلها نخواهد نشست... ودر آخر آیا اینان خط قرمزی دارند که نمی توانند موقع گزارش خودشان را رها کنند؟ یا ساکت و آرام گزارش کردن را نشانه شخصیت بالا میدانند؟ شما چه فکر می کنید؟ چرا گزارشگران ما از خارجی ها کپی کاری نمی کنند؟ (کاری که صداسیمای ایران در آن خبره ست)